Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 grudnia 2024 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSA Cezariusz Baćkowski (spr.)

Sędziowie: SA Jerzy Skorupka

SA Robert Zdych

Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz

przy udziale prokuratora Prokuratury (...)w Ś.Romana Kostowskiego

po rozpoznaniu 16 grudnia 2024 r.

sprawy D. S. (1)

oskarżonego o czyn z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., czyn z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. zw. z art. 12 § 1 k.k.

na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora oraz oskarżonego

od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy

z 6 czerwca 2024 r. sygn. akt III K 188/23

I.  na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w punkcie I części wstępnej zaskarżonego wyroku i zawarty tam rok: „20129” zastępuje rokiem: „2019”;

II.  zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. S. (1):

1.  w punkcie I części rozstrzygającej w ten sposób, że:

- ustala, że przypisanego tam czynu D. S. (1) dopuścił się 1 września 2023r. i 19 października 2023 r.,

- słowa: „kopanie po całym ciele oraz podnoszeniem do góry i rzucanie z dużą siłą o twarde podłoże” zastępuje słowami: „ kopnął w tułów, podniósł do góry i z dużą siłą rzucił na twarde podłoże”

- z opisu czynu eliminuje ustalenie o działaniu ze szczególnym okrucieństwem,

- za podstawę skazania przyjmuje art. 35 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1580) i art. 35 ust. 1a tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a za podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 35 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k.,

2.  w punkcie II części rozstrzygającej w ten sposób, że na podstawie art. 11 § 3 k.k. przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz.1939) w zw. z art. 33 § 1a pkt 3 k.k. i art. 57b k.k. obniża do 3 (trzech) lat i miesiąca orzeczoną karę pozbawienia wolności, ilość stawek dziennych grzywny podwyższa do 300 (trzystu), a wielkość stawki dziennej obniża do 10 (dziesięciu) złotych,

3.  w punkcie IX w ten sposób, że wymienioną tam kwotę 1440 złotych zastępuje kwotą 1771,20 złotych;

III.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

IV.  na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego w punktach I zaskarżonego wyroku i I.2. niniejszego wyroku kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

V.  na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 26 października 2023 r. godzina 17:50 do 22 lutego 2024 r.;

VI.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. (1) 1476 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym;

VII.  zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, w tym od opłaty za obie instancje i określa, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

D. S. (1) został oskarżony o to, że:

I.  W okresie od 1 września 2023 roku do 19 października 2023 roku w Ś., woj. (...) znęcał się ze szczególnym okrucieństwem nad kotem N. rasy europejskiej poprzez kopanie po całym ciele oraz podnoszeniem do góry i rzucanie z dużą siłą o twarde podłoże, powodując wielonarządowe obrażenia, w tym złamanie 2,3,4, oraz 5 po lewej stronie, złamanie żeber 2,3,4,5,6 po prawej stronie, odmę płucną, odmę podskórną, obrzęk tkanki podskórnej, wybroczyny na skórze małżowiny usznej, wylewy krwi w przedniej lewej komorze oka, wylew krwawy przed czubkiem języka, zaczerwienienie wokół otworu jamy ustnej, obicie narządów wewnętrznych – nerki i wątroby, a także skrajne wychłodzenie organizmu, które pomimo udzielenia fachowej pomocy weterynaryjnej zwierzęciu doprowadziły do jego śmierci w dniu 05 listopada 2023 roku na skutek działania ze szczególnym okrucieństwem, przy czym czynu tego dopuścił się po odbyciu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo podobne z art. 207 § 1 k.k. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu III K 836/15 z 14 stycznia 2016 roku, która odbył w okresie od 09 marca 2018 roku do 26 września 2018 roku oraz w okresie od 25 lutego 2020 roku do 6 sierpnia 2020 roku oraz kary 3 lat pozbawienia wolności odbytej w okresie od 09 grudnia 20129 roku do 25 lutego 2020 roku oraz od 6 sierpnia 2020 roku do 20 maja 2023 roku za przestępstwa podobne z art. 280 § 2 k.k. orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z 18 lutego 2020 roku, sygn. akt III K 5/20,

tj. czyn z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zwierzat w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k.

II.  W okresie od końca czerwca 2023 roku do dnia 26 października 2023 roku w Ś. oraz w M. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i na terenie nieużytków usytuowanych w odrąbie lasu przynależącego do miejscowości M. poprzez odpowiednie nawadnianie i nawożenie uprawiał około 10 sztuk krzewów ziela konopi innych niż włókniste przy czym uprawa ta mogła dostarczyć ziela konopi innych niż włókniste w znacznej ilości o wadze łącznej 630,91 grama mogących dostarczyć 177 porcji handlowych tego środka, przy czym z uprawianych krzewów w krótkich odstępach czasu, poprzez ścięcie gałązek z kwiatostanem , a następnie poprzez ich rozdrobnienie oraz poddawania procesowi suszenia polegającego na połączeniu gałązek krzewów sznurkiem oraz oddzieleniu części kwiatostanu od łodyg wytwarzał w mieszkaniu przy ul. (...) w Ś. znaczną ilość środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o wadze łącznej 630,91 grama mogących dostarczyć 177 porcji handlowych tego środka,

tj. czyn z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. zw. z art. 12 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III K 188/23:

I.  uznał oskarżonego D. S. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj. popełnienia czynu z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II.  uznał oskarżonego D. S. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. popełnienia czynu z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 października 2023 roku) w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł każda stawka;

III.  na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył oskarżonemu D. S. (1) kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierzył mu karę łączną w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

IV.  na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu D. S. (1) okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 26 października 2023 roku godz. 17:50 do dnia 22 lutego 2024 roku;

V.  na podstawie art. 35 ust. 3b ustawy o ochronie zwierząt orzekł wobec oskarżonego D. S. (1) tytułem środka karnego zakaz posiadania wszelkich zwierząt na okres 10 lat;

VI.  na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt orzekł wobec oskarżonego D. S. (1) nawiązkę w kwocie 5.000 złotych na rzecz Fundacji (...) z siedzibą w Ś. przy ul. (...), KRS (...);

VII.  na postawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonego D. S. (1) świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

VIII.  na postawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci marihuany o wadze 68 gram przechowywanej w (...)we W. i krzewów marihuany o wadze wstępnej 1004,400 grama przechowywanej w (...) we W.;

IX.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K. (1) z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 1440 (tysiąc czterysta czterdzieści) złotych zawierającą podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem;

X.  zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty zaliczając wydatki poniesione w sprawie od chwili wszczęcia postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

Apelacje od tego wyroku wnieśli: prokurator i oskarżony D. S. (1) za pośrednictwem obrońcy.

Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i zarzucił:

1)  obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 4 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie w sytuacji kiedy czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku popełniony został w warunkach czynu ciągłego trwającego w okresie od końca czerwca 2023 r. do 26 października 2023 r., a do takich sytuacji zastosowania nie znajduje powołany przepis art. 4 § 1 k.k., albowiem skutki prawne przestępstwa trwałego należy odnosić do ostatniego zachowania wchodzącego w jego skład, a w konsekwencji doprowadziło do obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 33 § 1a k.k. w zw. z art. 57b k.k. poprzez ich niezastosowanie i wymierzenie oskarżonemu obok kary pozbawienia wolności grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda, podczas gdy przepis art. 33 § 1a k.k. stanowi, że grzywnę obok kary pozbawienia wolności przekraczającej dwa lata orzeka si w wymiarze co najmniej 150 stawek dziennych grzywny, natomiast przepis art. 57b k.k. stanowi, że skazując za przestępstwo z zastosowaniem art. 12 § 1 k.k. sąd wymierza grzywnę nie niższą od podwójnej dolnej granicy stawowego zagrożenia, która w przypadku przedmiotowej sprawy wynosi 300 stawek dziennych.

2)  rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego D. S. (1) zarówno w zakresie czynów jednostkowych jak i kary łącznej, poprzez wymierzenie mu kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności popełnienia przez oskarżonego wskazanego przestępstwa, stopień jego społecznej szkodliwości, w tym uprzednia karalność, notoryczność popełnianych przestępstw oraz warunki osobiste, w tym fakt, że oskarżony – bezpośrednio po opuszczeniu zakładu karnego rozpoczął przestępczy proceder polegający na uprawie, a następnie wytwarzaniu znacznej ilości środków odurzających, a także ponownie dopuścił się przestępstwa z użyciem przemocy poprzez zabicie kota świadczy o jego demoralizacji i braku poszanowania dla prawa, dlatego wymierzona przez Sąd kara pozbawienia wolności w dolnych granicach zagrożenia karnego (czyn z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne zagrożony jest karą od 3 lat do 20 lat pozbawienia wolności, a czyn z art. 35 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt i inne w zw. z art. 64 § 1 k.k. zagrożony jest kara od 3 miesięcy do 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności), nie spełnia celów wychowawczych kary, jak też nie zrealizuje celów kary, w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez:

- wyeliminowanie z podstawy skazania w punkcie II wyroku art. 4 § 1 k.k.;

- wymierzenie oskarżonemu obok kary pozbawienia wolności za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku, grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych;

- wymierzenie oskarżonemu za czyn z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. kary 6 lat pozbawienia wolności;

- wymierzenie oskarżonemu za czyn z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt i art. 35 ust. 1 i 2 o ochronie zwierząt w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. kary 4 lat pozbawienia wolności;

- wymierzenie oskarżonemu kary łacnej w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonego D. S. (1) zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

1)  obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. poprzez uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego D. S. (1), w których przyznał on, że uderzył kota dwukrotnie, tj. w dniu 19 października 2023 r. rzucił kotem o podłoże, natomiast zaprzeczył, aby wszystkie stwierdzone obrażenia zwierzęcia oraz jego śmierć były następstwem wyłącznie zachowań oskarżonego, podczas gdy postępowanie dowodowe nie dostarczyło precyzyjnych danych dotyczących mechanizmu powstania obrażeń u zwierzęcia, a zgodnie z treści opinii uzupełniającej biegłego z zakresu weterynarii (data wpływu do Sądu 9.05.2024 r.) do wystąpienia obrażeń stwierdzonych u kota w warunkach domowych mogło dojść również wskutek przytrzaśnięcia drzwiami lub przygniecenia meblami, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem, że oskarżony działała wobec zwierzęcia ze szczególnym okrucieństwem oraz że wszystkie następstwa wymienione w opisie czynu są skutkiem wyłącznie zachowania oskwarzonego D. S. (1).

2)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez pominięcie ustalenia, że oskarżony produkował środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste w celu zaspokojenia własnego uzależnienia od tego narkotyku oraz leczenia bezsenności, podczas gdy okoliczności te mają istotny wpływ na wymiar kary za czyn z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

3)  obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II skarżonego wyroku, a to art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., podczas gdy zachodzi jedno zachowanie oskarżonego polegające na uprawie konopi innych niż włókniste, a następnie wytworzeniu z nich gotowego środka odurzającego, zachowania polegające na uprawie konopi innych niż włókniste kwalifikowane z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pozostają w zbiegu pomijalnym w stosunku do czynu z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

4)  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to § 17 ust. 1 pkt 5, § 20, § 4 ust. 1 i 3 i § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej prze adwokata z urzędu, poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami rozporządzenia z dnia 14 maja 2024 r., które weszło w życie z dniem 5 czerwca 2024 r. wynagrodzenie obrońcy za obronę przed Sądem I instancji powinno wynosić 1.771,20 zł w tym podatek od towarów i usług.

5)  rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowych kar jednostkowych za czyny opisane w pkt I i II części wstępnej wyroku oraz kary łącznej za zbiegające się przestępstwa, podczas gdy oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów, złożył wyjaśnienia zasadniczo zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, w toku śledztwa współpracował z organami ścigania, m.in. wskazując miejsce uprawy roślin konopi, w przeszłości nigdy nie był notowany za przestępstwa przeciwko przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a wyprodukowana przez niego ilość narkotyków nie przekraczała znacząco ustawowego progu „znacznej ilości”, o której mowa w art. 53 ust. 2 ustawy i została wyprodukowana dla zaspokojenia uzależnienia oskarżonego D. S. (1) od marihuany.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o:

1)  zmianę zaskarżonego wyroku:

a)  w pkt I – poprzez przyjęcie, że w okresie od 1 września 2023 r. do 19 października 2023 r. w Ś., oskarżony D. S. (1) znęcał się na kotem (...), w ten sposób że w dniu 1 września 023 r. kopnął kota, który odbił się od ściany, natomiast w dniu 19 października 2023 r. rzucił kotem o podłoże, tj. dopuścił się występku z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt wymierzenie oskarżanemu kary jednego roku pozbawienia wolności;

b)  w pkt II – poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przepisów art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 11 § 2 k.k. oraz wyeliminowanie z podstawy wymiaru kary przepisu art. 11 § 3 k.k. i obniżenie kary wymierzonej oskarżonemu za ten czyn od 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł każda stawka;

c)  w pkt III – poprzez obniżenie wymierzonej kary łącznej do 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

d)  uchylenie rozstrzygnięć wymienionych w pkt V i VI wyroku;

e)  w pkt IX – poprzez przyznanie na rzecz adw. M. K. (1) z Kancelarii Adwokackiej w Ś. dalszej kwoty 331,20 zł, w tym podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postepowaniu przed Sądem I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja prokuratora jest zasadna gdy podnosi zarzut obrazy art. 4 § 1 k.k. czego konsekwencją było naruszenie art. 33 § 1a k.k. i art. 57b k.k.

Również apelacja obrońcy oskarżonego D. S. (1) zasługiwała na uwzględnienie w części gdy kwestionuje: ocenę wyjaśnień oskarżonego o okolicznościach spowodowania obrażeń kota, ustalenie o działaniu oskarżonego ze szczególnym okrucieństwem, wymiar kary za przestępstwo z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k., oraz orzeczenie o kosztach obrony z urzędu oskarżonego.

1.Oskarżony D. S. (1) wyjaśnił (k. 337v-339v, 131-132, 141, 223-224), że:

- 1 września 2023 r. gdy przebywał w mieszkaniu partnerki M. M. po tym jak zobaczył na pościeli stolec kota „dość mocno” kopnął go w tułów, kot uderzył w ścianę, skrył się a oskarżony opuścił mieszkanie partnerki,

- 19 października 2023 r., gdy ponownie zamieszkał z M. M., zobaczył, że kot oddał mocz na jego plecak z ubraniami, wtedy chwycił go za kark, uniósł i z dużą siłą rzucił nim o betonową podłogę pokrytą gumoleum.

M. M., posiadaczka kota, nie widziała żadnego z tych zdarzeń (k. 340-342, 2-3, 33, 124-125). Widziała natomiast stan kota po tym jak zaistniały, w pierwszym wypadku duszności, krew w kuwecie, a w drugim kot piszczał, mokry, skulony na legowisku. W obu wypadkach M. M. skorzystała z pomocy weterynaryjnej w wyniku której stwierdzono 2 września 2023 r. – złamanie czterech ostatnich żeber i odmę, a 22 października 2023 r. m.in. złamanie dziewięciu żeber (czterech po stronie lewej i pięciu po stronie prawej), krwawe wybroczyny opłucnej, krwiak pod złamanymi żebrami po stronie prawej, krwiak nerki lewej, powiększoną, obrzękniętą wątrobę, czego skutkiem była przewlekła niewydolność oddechowa, a w jej następstwie śmierć zwierzęcia (k. 183-184, 373).

Jeśli zważyć, że zdaniem biegłego z zakresu weterynarii (k. 373) obrażenia te, z uwagi na rozległość i charakter, były wynikiem celowego działania, oskarżony i M. M. mówią, że kot nie wychodził z mieszkania i nie wskazują by obrażenia o których mowa powstały w innych okolicznościach (np. wypadek komunikacyjny, upadek z większej wysokości itp.) niż te podane przez D. S. (1), to nie budzi wątpliwość trafność ustalenia Sądu Okręgowego, że to oskarżony je wywołał. Przeciwne twierdzenie apelacji obrońcy jest niezasadne.

Skoro M. M., ani inna osoba, poza oskarżonym, nie widziała okoliczności doznania obrażeń przez kota, a opinia weterynaryjna nie wyklucza, że obrażenia stwierdzone 2 września 2023 r. i 22 października 2023 r. powstały w wyniku takiego działania jakie opisał D. S. (1), to nie ma podstaw by kwestionować jego wyjaśnienia, że 1 września 2023 r. mocno kopnął kota w tułów w wyniku czego uderzył on w ścianę, a 19 października 2023 r. po uniesieniu z dużą siłą rzucił go na twardą podłogę. Okoliczność tę zasadnie podnosi obrońca oskarżonego.

Błędne jest więc, bo pozbawione podstawy dowodowej, użycie liczby mnogiej, a nie pojedynczej przy ustaleniach sposobu zadawania obrażeń zwierzęciu („kopanie” zamiast „kopnięcie”, „podnoszenie” zamiast „podniesienie”, „rzucanie” zamiast „rzucenie”), co sugeruje wielokrotne, powtarzające się działania, gdy oskarżony 1 września 2023 r. kopnął kota, a półtora miesiąca później podniósł i rzucił go na twarde podłoże.

2. Obrońca zasadnie kwestionuje uznanie, że oskarżony znęcał się nad zwierzęciem ze szczególnym okrucieństwem.

Art. 6 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1580) zawiera definicję znęcania się nad zwierzętami przez co należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania zwierzęciu bólu lub cierpień.

Nie budzi więc wątpliwości, że silne kopnięcie kota w brzuch, tak, że uderzył w ścianę po przeleceniu 2 m, czego skutkiem było m.in. złamanie czterech żeber i rzucenie z dużą siłą z wysokości około 2m (oskarżony ma 1,83 m wzrostu – k. 131) kota o twarde podłoże czego skutkiem było m.in. złamanie dziewięciu żeber, obrażenia wątroby i nerki stanowiły znęcanie się na tym zwierzęciem poprzez zadawanie mu bólu i cierpień (por. art. 6 ust. 2 pkt 4 tej ustawy).

Art. 4 pkt 12 tej ustawy definiuje "szczególne okrucieństwo" jako przedsiębranie przez sprawcę działań charakteryzujących się drastycznością form i metod, a zwłaszcza działanie w sposób wyszukany lub powolny, obliczony z premedytacją na zwiększenie rozmiaru cierpień i czasu ich trwania.

Trzeba przypomnieć, że ustawa (art. 4 pkt 8) już samo znęcanie się nad zwierzęciem uznaje za jego okrutne traktowanie. Dlatego typ kwalifikowany znęcania się nad zwierzęciem musi charakteryzować się istotnie wyższym natężeniem okrucieństwa.

Szczególne okrucieństwo dotyczy więc wyjątkowych cech sposobu działania sprawcy: rażącego, drastycznego, wymyślnego, czy powolnego, przemyślanego eskalowania i przedłużania cierpień zwierzęcia.

Silne kopnięcie bezbronnego kota tak, że uderzył o ścianę, rzucenie go z dużą siłą o twarde podłoże to działania okrutne, przysparzające zwierzęciu bólu i cierpień – cierpienia te widziała M. M.. Nie można ich jednak uznać za wyjątkowo okrutne, drastyczne, służące mnożeniu cierpień, rażąco odbiegające od zwykle występujących nagannych form znęcania się, odpowiadające torturom, dręczeniu, maltretowaniu, pastwieniu się.

Dlatego podzielając zarzut apelacji obrońcy oskarżonego należało z opisu czynu przypisanego wyeliminować ustalenie o działaniu ze szczególnym okrucieństwem, a za podstawę skazania przyjąć art. 35 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1580) i art. 35 ust. 1a tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

3. Mimo innej, łagodniejszej prawnokarnej oceny omawianego wyżej zachowania oskarżonego, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do obniżenia orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, co postulowała apelacja obrońcy. Szacunek dla naszych braci mniejszych-zwierząt, ich praw jest jedną z istotnych miar człowieczeństwa i rozwoju społeczeństwa. D. S. (1) znajdując się w stanie nietrzeźwości działał brutalnie, zadał bezbronnemu kotu znaczne, nieuzasadnione cierpienia tylko dlatego, że załatwił potrzeby fizjologiczne w mieszkaniu. W ich następstwie zwierzę straciło życie. Jeśli oskarżony dwukrotnie zastosował wobec zwierzęcia przemoc o poważnym natężeniu i takich samych następstwach, to nie można podzielić oceny obrońcy o incydentalnych charakterze tych zachowań. Sąd Okręgowy słusznie zwraca uwagę na zachowania oskarżonego po tym jak zadał zwierzęciu ból i cierpienia: miast udzielić mu pomocy wykazywał obojętność dla tych cierpień i oddalił się z mieszkania, a w drugim wypadku zasnął. Istotną okolicznością obciążającą jest też popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 k.k. Słusznie też prokurator wskazuje na popełnienie występku z użyciem przemocy wkrótce (trzy miesiące) po opuszczeniu zakładu karnego i odbyciu kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo i wcześniejszą karalność (k. 68-69, 133-134, 362, 151-153, 180-181) świadczące o istotnym stopniu demoralizacji. Z tych powodów Sąd Apelacyjny uznał za odpowiednią do stopnia społecznej szkodliwości i winy będzie kara pozbawienia wolności zbliżona do górnej granicy ustawowego zagrożenia.

4. Nie są kwestionowane trafne ustalenia, że oskarżony D. S. (1) wysiał a potem podlewał, nawoził dziesięć krzaków konopi innych niż włókniste, następnie zebrał, suszył i rozdrabniał to ziele konopi innych niż włókniste. Łączna waga ziela konopi innych niż włókniste (kwiatostany, licie, łodygi) to ponad 630g stanowiąca 177 porcji substancji narkotycznej (por. opinię chemiczną k. 109-110).

Sąd Okręgowy nie popełnił błędu uznając, że ontologicznie odmienne, rozciągnięte w czasie (od czerwca do października 2023 r.) zachowania: uprawa, zbiór, suszenie i rozdrabnianie stanowią jeden czyn ciągły wyczerpujący dyspozycję art. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz.1939) i art. 63 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k.

W orzecznictwie zdecydowanie dominuje pogląd, który Sąd Apelacyjny podziela, że w sytuacji gdy sprawca uprawia konopie inne niż włókniste, zbiera ziele tych konopi, a potem wytwarza z nich środek narkotyczny, to chodzi o rzeczywisty zbieg przepisów ustawy, nie ma natomiast podstaw do stosowania jednej z przesłanek wyłączania wielości ocen: pomijalnego zbiegu przepisów ustawy, czy, w wypadku realnego zbiegu przestępstw, czynu współukaranego (np. wyroki sądów apelacyjnych: w Lublinie z 20 września 2005 r., II AKa 216/05, Lex, nr 166002, w Krakowie z 25 kwietnia 2017 r., II AKa 23/17, LEX nr 2307636, we Wrocławiu 19 lutego 2015 r., II AKa 12/15, LEX nr 1661273, z 12 czerwca 2017 r., II AKa 117/17, LEX nr 2344216, z 27 kwietnia 2023 r., II AKa 20/23, LEX nr 3651535, w Katowicach z 13 lutego 2020 r., II AKa 603/19, LEX nr 3123448, postanowienie Sądu Najwyższego z 13 listopada 2015, III KK 379/15 LEX nr 1938683, podobnie w doktrynie: K. Łucarz, A. Muszyńska [w:] K. Łucarz, A. Muszyńska, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, Kraków-Warszawa 2008, art. 53, , art. 53, B. Kurzępa [w:] W. Kotowski, A. Ważny, B. Kurzępa, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz, wyd. III, LEX/el. 2022, art. 53 odmiennie acz niesłusznie M. Kulik [w:] Komentarz do niektórych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii [w:] Pozakodeksowe przestępstwa przeciwko zdrowiu. Komentarz, red. M. Mozgawa, Warszawa 2017, art. 53, podobnie cyt. w apelacji wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2023 r., II AKa 501/21, jeśli chodzi o powody wadliwości por. W. Górowski [w:] Komentarz do wybranych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii [w:] Przestępstwa narkotykowe i dopalacze. Komentarz, red. D. Zając, Kraków 2019, str.88-89).

5. Oskarżony w okresie od czerwca 2023 r. do 26 października 2023 r. w ramach czynu ciągłego uprawiał konopie inne niż włókniste mogące dostarczyć znaczną ilość ziela konopi innych niż włókniste, a następnie wytwarzał znaczną ilość tego środka narkotycznego.

W czasie popełniania tego przestępstwa ciągłego doszło do zmiany stanu prawnego - od 1 października 2023 r. weszła w życie ustawa z 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 2600), znacznie zaostrzająca odpowiedzialność karną: m.in. podwyższyła górną granicę ustawowego zagrożenia za zbrodnię z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 15 do 20 lat pozbawienia wolności, podwyższyła znacznie dolne granice liczby stawek dziennych grzywny dla niektórych kategorii przestępstw, która w we wskazanym wypadku wynosi 150 (art. 33 § 1a pkt 3 k.k.), a sytuacji skazania za przestępstwa z zastosowaniem art. 12 § 1 k.k. dolna i górna granica grzywny została zwiększona dwukrotnie (art. 57b k.k.).

W takiej sytuacji i w związku z zarzutem apelacji prokuratora obrazy art. 4 § 1 k.k. zastosowanego przez Sąd I instancji w podstawie wymiaru kary rozważenia wymagał problemem czasu popełnienia przestępstwa ciągłego oraz związanych z tym konsekwencji materialnoprawnych w zakresie stosowania prawa międzyczasowego. Sąd Okręgowy zresztą niekonsekwentnie i wadliwie za podstawę skazania przyjął przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania (więc po 30 września 2023 r.), a za podstawę wymiaru kary stan prawny obowiązujący przed 1 października 2023 r. skoro dopiero w tym miejscu powołał przepis art. 4 § 1 k.k.

Stosownie do art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony.

„Potraktowanie ciągłości jako elementu charakteryzującego czyn zabroniony, przesądza o tym, że za czas popełnienia czynu zabronionego należy uznać czas ostatniego zachowania objętego znamieniem ciągłości, a ściślej mówiąc czas zakończenia tego zachowania (A. Zoll, K. Buchała: "Kodeks karny", część ogólna, Zakamycze 1998, str. 131). Tożsamy pogląd został wypowiedziany w uzasadnieniu rządowego projektu Kodeksu Karnego gdzie wskazano, że "czas popełnienia takiego czynu (tj. czynu ciągłego - przyp. S.A) ze wszystkimi konsekwencjami w sferze odpowiedzialności karnej należy ustalać na czas dokonania ostatniego aktu działania sprawcy składającego się na czyn ciągły" (KK, K.P.K., KKW z uzasadnieniami Warszawa 1997 r., str. 124).

Z kolei art. 6 § 1 k.k. stanowi, że czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.

Stąd wskazuje się, że „czasem popełnienia czynu ciągłego jest okres od pierwszego zachowania składającego się na ten czyn do zakończenia ostatniego z nich" (wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2009 r., III KK 105/09, OSNKW 2009, poz. 106, podobnie np. A. Wąsek: Kodeks karny. Komentarz, t. I, Gdańsk 1999 str. 180-181, L. Gardocki "Prawo karne", Warszawa 2001 r., str. 152, M. Kulik Kodeks karny. Praktyczny Komentarz pod red. M. Mozgawy, Zakamycze 2006 str. 43-44).

Początkowe odnoszenie wszelkich konsekwencji bytu konwencjonalnego, jakim jest określony w art. 12 k.k. „czyn ciągły" do momentu zakończenia ostatniego zachowania objętego ciągłością (por. np. cyt. wyżej K. B., A. Z.: "Kodeks karny. Część ogólna, str. 131-132 M. K., P. K.: "Czyn ciągły i ciąg przestępstw w KK z 1997" str. 64 i n.) uległo następnie zniuansowaniu. Tak więc wskazuje się, że prawnokarne wartościowanie musi się dotyczyć całości czynu ciągłego. Zatem każde z zachowań objętych ciągłością musi być z osobna oceniane w zakresie tych okoliczności które są istotne dla możliwości ponoszenia przez sprawcę odpowiedzialności za te zachowania (np. okoliczności wyłączające przestępność, karalność P. K.: "Okoliczności wyłączające przestępność (...) str. 24-25).

Jednak dla zastosowania niektórych instytucji, określenia konsekwencji prawnych konieczne jest wskazanie nie przedziału czasowego lecz konkretnego punktu w czasie (np. przedawnienie). Wymóg dokonania jednokrotnej oceny zbioru zachowań połączonych ciągłością i rozciągniętych w czasie, różnorodność okoliczności dla których czas popełnienia przestępstwa ciągłego ma znaczenie (wiek sprawcy, przedawnienie, kolizja ustaw w czasie, okoliczności wyłączające bezprawność lub karalność, recydywa, okresy próby, odpowiedzialność współdziałających itp.) powoduje, że "wyznaczenie czasu popełnienia czynu ciągłego postrzegać należy odmiennie w wypadku konsekwencji związanych z obliczaniem skutków prawnych, odmiennie zaś w odniesieniu do kwestii związanych z warunkami odpowiedzialności karnej (...). W pierwszym, z uwagi na funkcje związane z wyznaczeniem czasu popełnienia czynu ciągłego, relewantny jest moment ostatniego zachowania. W drugim przypadku konieczne jest uwzględnienie całego czynu ciągłego - od chwili rozpoczęcia pierwszego do chwili zakończenia ostatniego zachowania" (P. K. "Okoliczności wyłączające przestępność ... , str. 27-28). Ustalenie ciągłości nie zmienia podstaw odpowiedzialności karnej, a tylko łączy te zachowania tak, że stanowią przesłankę do pojedynczego wartościowania prawnokarnego. „Taka ocena musi jednak uwzględniać także negatywne przesłanki odpowiedzialności karnej lub karalności zrelacjonowane do całości czynu ciągłego, nie zaś jedynie do ostatniego zachowania składającego się na ciągłość" (tamże str. 28). Dotyczy to np. do problemu wieku, okoliczności wyłączających winę, recydywy, powagi rzeczy osądzonej.

Kwestia stosowania do ustalania podstawy skazania (i w konsekwencji wymiaru kary) za czyn ciągły przepisów intertemporalnych odnosi się do prawnych konsekwencji popełnionego czynu, dlatego dla jej oceny znaczenie ma chwila ostatniego zachowania. Przestępstwem jest czyn zabroniony pod groźbą kary, określenie kwalifikacji prawnej dotyczy czynu przypisanego sprawcy, a nie jego fragmentu (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., art. 1 § 1 k.k.). Byt prawny jakim jest czyn ciągły składa się z szeregu zachowań rozciągniętych w czasie połączonych z góry powziętym zamiarem w jeden czyn (art. 12 § 1 k.k.). Ten zbiór zachowań, jako całość, a nie ich pewien wycinek, podlega jednokrotnej ocenie z punktu widzenia przepisów ustawy, które mają do nich zastosowanie. Dla określenia kwalifikacji prawnej takiego czynu znaczenie będzie więc miał stan prawny, którego początkowy moment wyznacza czas ukończenia ostatniego zachowania składającego się na czyn wtedy bowiem ukształtował się czyn ciągły, jako całość podlegająca ocenie. Zastosowanie do sprawcy względniejszej ustawy dawnej obowiązującej w części czynu ciągłego prowadziłoby do określenia jego odpowiedzialności na podstawie stanu prawnego obowiązującego w czasie gdy przestępstwo ciągłe nie został jeszcze zakończone, lecz było popełniane i swoistego premiowania osoby kontynuującej realizację przestępstwa ciągłego mimo świadomości zmiany ustawy i zaostrzenia odpowiedzialności karnej.

Sąd Najwyższy konsekwentnie, jak się zdaje, zajmuje stanowisko, że w sytuacji gdy w trakcie realizacji czynu ciągłego dojdzie do relewantnej zmiany ustawy i część zachowań składających się na ten czyn miała miejsce w trakcie obowiązywania ustawy dawnej, a część zachowań nastąpiła pod rządami ustawy nowej, to przy określaniu podstawy skazania i wymiaru kary należy uznać, że cały czyn ciągły popełniony został pod rządami ustawy nowej. (wyroki Sądu Najwyższego: z 28 grudnia 2021 r., II KK 595/21, LEX nr 3322305, z 27 czerwca 2019 r., IV KK 267/18, LEX nr 2745500, z 21 czerwca 2017 r., II KK 92/17, LEX nr 2335999, z 14 listopada 2016 r., III KK 273/16, LEX nr 2151432. postanowienia Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2015 r., III KK 300/15, LEX nr 1943848, z 26 stycznia 2022 r., IV KK 690/21, LEX nr 3370659, z 27 września 2011 r., III KK 89/11, LEX nr 1124779, odmiennie J. Majewski [w:] A. Błachnio, J. Kosonoga-Zygmunt, P. Zakrzewski, J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, art. 4., J. Lachowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 4). Problem kolizji ustaw w czasie na płaszczyźnie oceny podstawy skazania i wymiaru kary aktualizowałaby się w takim wypadku na odcinku wyznaczonym przez zakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyn ciągły (moment początkowy) i datę orzekania (moment końcowy), co jasne przy uwzględnieniu treści art. 1 § 1 k.k.

Skoro więc omawiane tu przestępne zachowania zakończyły się 26 października 2023r., to w świetle przytoczonych rozważań do ich oceny zastosowanie będą miały obowiązujące wtedy przepisy ustawy, co zasadnie podnosi prokurator.

Jak już wskazano wyżej czyn oskarżonego zakwalifikowano z art. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz.1939) i art. 63 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. (punkt II zaskarżonego wyroku). Skoro zastosowanie ustawy nieobowiązującej w dacie orzekania wymaga powołania art. 4 § 1 k.k. (wyrok Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2020 r., II KK 56/20, LEX nr 3150289), czego Sąd I instancji nie uczynił to, mimo odmiennych deklaracji zawartych w uzasadnieniu – podsekcja 3.1., za podstawę skazania przyjął przepisy ustawy obowiązującej w dacie orzekania.

Dlatego należało zmienić zaskarżony wyrok tylko w części dotyczącej podstawy wymiaru kary (punkt II zaskarżonego wyroku) wskazując, że chodzi o aktualne brzmienie art. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. Jednocześnie zważywszy na obecne (od 1 października 2023 r.) brzmienie art. 33 § 1a pkt 3 k.k. i art. 57b k.k., co zasadnie podnosi prokurator, przepisy te wyznaczyły na 300 (2x150) stawek dziennych dolną granicę grzywny, którą należy orzec obok kary pozbawienia wolności za omawianą tu zbrodnię. Sąd Apelacyjny nie znalazł powodu by ustalić liczbę stawek dziennych grzywny w wymiarze wyższym niż wskazane obligatoryjne minimum, czego zresztą nie postuluje prokurator.

Oskarżony nie ma majątku, co prawda przed aresztowaniem pracował, lecz czeka go konieczność odbycia dłużej trwającej kary pozbawienia wolności dlatego wielkość stawki dziennej ustalono na 10 zł.

6. Sąd Apelacyjny obniżył też do dolnego progu wynikającego z obostrzenia określonego w art. 57b k.k. karę pozbawienia wolności orzeczoną za przestępstwo z art. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. podzielając w tej części zarzut apelacji obrońcy D. S. (1). W konsekwencji niezasadnym był zmierzający w przeciwnym kierunku zarzut apelacji prokuratora.

To prawda, że oskarżony jest osobą zdemoralizowaną, o czym była już mowa, a co wynika z jego wcześniejszej karalności, nieskuteczności odbytych kar, powrotu do przestępstw niedługo po opuszczeniu zakładu karnego. Jednak kara trzech lat i miesiąca pozbawienia wolności oznacza izolację D. S. (1) pozwalającą na dłuższe oddziaływanie w kierunku ukształtowania postawy przestrzegania porządku prawnego.

W realiach sprawy zagrożenie dla dobra chronionego – zdrowia publicznego było mniejsze skoro nie jest kwestionowane, że oskarżony zamierzał zużyć wytworzony narkotyk na swoje potrzeby, by zmniejszyć dyskomfort związany z kłopotami ze snem.

W sposób oczywisty inna, większa jest społeczna szkodliwość czynów polegających na wytwarzaniu narkotyków tzw. twardych, silnie uzależniających fizycznie i psychicznie, powodujących poważne zagrożenie dla życia i ciężkie następstwa zdrowotne i społeczne, a inna (mniejsza) czynów stanowiących wytwarzanie narkotyków tzw. miękkich jak ziele konopi innych niż włókniste nie powodujące uzależnienia fizycznego tylko psychiczne i mniej poważne od tamtych skutki dla zdrowia. W tym wypadku te niekorzystne skutki ograniczone były do oskarżonego, który jest uzależniony od tego środka narkotycznego (por. opinię sądowo-psychiatryczną (k. 213-215).

Z niekwestionowanej opinii chemicznej (k. 167-170) wynika, że D. S. (1) wytworzył około 630 g ziela konopi innych niż włókniste z czego można było uzyskać 177 jednorazowych dawek tego narkotyku zdatnych do uzyskania efektu odurzenia przez osobę uzależnioną. Nie jest to więc ilość na tyle odbiegająca od dolnego progu wyznaczającego znamię znaczności by uzasadniała surowsze, postulowane w apelacji prokuratora, potraktowanie oskarżonego.

Sąd I instancji traktował przyznanie i złożenie wyjaśnień opisujących okoliczności uprawy konopi innych niż włókniste i wytwarzania z nich narkotyku jako okoliczność łagodzącą. Deprecjonowanie tej okoliczności w apelacji prokuratora jest bezzasadne. Z pewnością to wyjaśnienia oskarżonego pozwoliły ustalić, że uprawiał konopie inne niż włókniste i czynił to do czerwca 2023 r. Jego wyjaśnienia pozwoliły też ustalić, że wytwarzał ziele tych konopi, bo przecież ujawnienie w mieszkaniu oskarżonego ziela konopi innych niż włókniste nie wystarczyłoby do przyjęcia, że ujawnione ziele konopi innych niż włókniste pochodziły z uprawy prowadzonej przez oskarżonego i to oskarżony rośliny te zbierał, suszył i rozdrabniał.

Orzeczona wobec oskarżonego D. S. (1) za omawiane tu przestępstwo kara uwzględnia stopień jego społecznej szkodliwości, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i limitującą funkcję winy oraz ustalone okoliczności obciążające i łagodzące.

7. Kara łączna orzeczona na zasadzie asperacji (art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k.) jest odpowiednim, racjonalnym podsumowaniem podlegającej ocenie przestępczej działalności oskarżonego, uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, potrzeby w zakresie prewencji indywidualnej oraz bliski związek czasowy i sytuacyjny przypisanych oskarżonemu przestępstw godzących w różne dobra chronione oraz przewagę stopnia społecznej szkodliwości zbrodni z art. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 63 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. nad drugim z przypisanych przestępstw.

8. Obrońca zasadnie kwestionuje rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu w postepowaniu przez Sądem Okręgowym wskazując, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763).

Rozporządzenie to uchyliło (§ 25) zawierające niekonstytucyjne rozwiązania rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631 oraz z 2024 r. poz. 300) i weszło w życie 5 czerwca 2024 r. (§ 26), a jego przepisy mają zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jego w życie (§ 24 rozporządzenia). Ustalone w cyt. rozporządzeniu opłaty odpowiadają tym określonym dla pomocy prawnej świadczonej przez adwokatów z wyboru usuwając artykułowane wcześniej wątpliwości co do zgodności z Konstytucją zawartych tam regulacji.

Skoro wyrok Sądu I instancji zapadł 6 czerwca 2024 r., to do określenia wielkości wynagrodzenia należnego adw. M. K. (1) z tytułu nieopłaconej obrony z urzędu D. S. (1) w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zastosowanie będą miały przepisy tego rozporządzenia - § 2, § 4, § 17 ust. 2 pkt 5, § 20. Z § 4 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji rację ma obrońca oskarżonego wskazując na konieczność zwiększenia o kwotę podatku od towarów i usług zasądzonego wynagrodzenia, co daje łącznie kwotę 1771,2 zł.

9. Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze.

O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. uznając, że obciążenia finansowe wynikające z orzeczonej kary grzywny oraz nawiązek czyniłyby dla niego nadmiernie uciążliwym uiszczenie także kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

Jerzy Skorupka

Cezariusz Baćkowski

Robert Zdych