Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2025 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSA Piotr Kaczmarek

Sędziowie: SA Jerzy Skorupka

SA Maciej Skórniak (spr.)

Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury (...)

po rozpoznaniu 27 stycznia, 24 lutego, 3 i 10 marca 2025 r.

sprawy

T. F.

oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w z zw. z art. 12 k.k., art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

D. M. (1) (poprzednio (...))

oskarżonej z art. 258 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. i czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w z zw. z art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w z zw. z art. 12 k.k., art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

A. S. (1)

oskarżonego z art. 258 § 3 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w z zw. z art. 12 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego A. S. (1), prokuratora co do wszystkich oskarżonych oraz pełnomocników oskarżyciela posiłkowego co do wszystkich oskarżonych

od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu

z 29 lipca 2022 r. sygn. akt III K 208/15

I.  Na podstawie art. 4 § 1 k.k. jako podstawę wszelkich rozstrzygnięć przyjmuje przepisu kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku;

II.  zmienia zaskarżony wyrok:

1)  wobec A. S. (1):

a)  w pkt I części dyspozytywnej w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu, uznaje A. S. (1) winnym tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili D. M. (1), T. F. i inne osoby, mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach podmiotów gospodarczych takich, jak (...) z siedzibą w N., (...) sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...) oraz (...) s.r.o z siedzibą w C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. przy prowadzeniu obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi podrobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych, co stanowi występek z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b)  w pkt II i III części dyspozytywnej w ten sposób, że w miejsce czynów tam przypisanych, uznaje oskarżonego A. S. (1) winnym tego że: w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, a także posługiwał się jako autentycznymi podrobionymi dokumentami, doprowadził (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 5.590.280 zł , w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), zamawiał od spółki (...) sp. z o.o. wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, a następnie zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż firma (...) z siedzibą w N. jest faktycznym dostawcą towarów do tej spółki oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), w tym przelewów z dnia 4 stycznia 2012 roku na kwoty 232.000 zł i 190.000 zł, z dnia 10 stycznia 2012 roku na kwoty 195.000 zł i 230.000 zł, z dnia 16.01.2012 r. na kwoty 260.000 zł, 250.000 zł, 240.000 zł, z dnia 20.01.2012 r. na kwoty 190.000 zł, 300.000 i 290.000 zł, które to przelewy nie zostały zrealizowane lub częściowo zrealizowane w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, w celu uwiarygodniania dokonywania terminowych płatności i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat od firmy (...) sp. z o.o., ponad ustalony pomiędzy kontrahentami limit dostaw, a następnie zamówił z odroczonym terminem płatności pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.717.033,83 zł, stwierdzone fakturami o nr (...), na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłaty, przekazane następnie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając jednocześnie firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru dokonania zapłaty całości należności za dostarczany towar, a następnie dokonując jedynie częściowej zapłaty z przekroczeniem terminu płatności wcześniejszych faktur, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 1.717.033,83 zł,

- w marcu 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z D. M. (1) i innymi osobami, doprowadził do tego, iż D. M. (1) reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o., wykonując polecenia A. S. (1), zamawiała w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawca towarów firma (...) z siedzibą w N., jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 zł dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) z odroczonym terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówili pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 zł, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) sp. z o.o. spółka komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 264.589,72 zł;

- w okresie od 9 stycznia 2012 roku do 22 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z T. F. i innymi osobami doprowadził do tego, iż T. F. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., na jego polecenie i w uzgodnieniu z nim, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając jednocześnie przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który był jednocześnie w tym samym okresie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 zł, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty w całości i w wyznaczonym terminie należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 zł, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 zł, 50.000 zł i 50.000 zł, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 zł i 50.000 zł, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., a które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, przekraczających terminy zapłaty wskazane w fakturach, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 655.223,76 zł, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.115.223,78 zł;

- w okresie od listopada 2011 r. do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z M. D. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. D., będąc właścicielem firmy (...), zamówił wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., która była w tym okresie jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., a następnie posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych na łączną kwotę 959.430,47 zł, z dnia 13 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 zł i 221.430,47 zł, z dnia 19 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 zł, 190.000 zł i 148.000 zł dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), prowadzonego przez bank (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towar i uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., ponad ustalony pomiędzy kontrahentami limit zamówień, a następnie na podstawie faktur z dnia 19 stycznia 2012 roku o numerach od (...) — (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 29 marca 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 457.719,90 zł, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę we wskazanej wysokości, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N. na poczet dostaw zrealizowanych w dniu 19 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 423.933,76 zł, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 457.719,90 zł;

- w okresie od lutego do 28 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż I. L. oraz R. J. reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji zamawiali od spółki (...) Spółka z o.o. w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. spółka komandytowa (...) z siedzibą w Z., których dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów posługując się w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 216.509,44 zł z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach po 161.750,40 zł i 161.280,00 zł, z dnia 09.03.2012 r. w kwotach po 160.254,40 zł i 205.000 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach po 112.707,20 zł i 150.000 zł, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 211.366,40 zł i 213.864,00 zł, z dnia 15 marca 2012 r. w kwotach 269.640 zł i 160.003 zł i z dnia 16 marca 2012 roku w kwocie 161.280 zł, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 28 marca 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 533.409,80 zł, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. spółka komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet realizacji zamówienia z 28.03.2012 r., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 533.409,80 zł;

- działając w okresie od lutego do 27 kwietnia 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż I. L. reprezentujący jako członek zarządu firmę (...) (...). s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. spółka komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów posługując się w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 149.871,68 zł, z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 214.155,20 zł, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 214.583,04 zł, z dnia 7 marca 2012 roku w kwotach 210.806,40 zł i 210.000 zł, z dnia 9 marca 2012 roku w kwocie 213.780,40 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 201.568,00 zł i 220.000 zł, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 214.748,80 zł i 158.950,40 zł, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 213.104,64 zł i 214.905,60 zł, z dnia 16 marca 2012 roku w kwotach 264.969,60 zł i 266.627,20 zł, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 204.000 zł i 170.234,56 zł, z dnia 20 marca 2012 roku w kwocie 108.259,20 zł, z dnia 21 marca 2012 roku w kwotach 170.500 zł, 175.000 zł i 187.664,80 zł, z dnia 26 marca 2012 roku w kwotach 130.000 zł, 140.000 zł, 120.076,80 zł i 146.000 zł, z dnia 28 marca 2012 roku w kwotach 151.000 zł, 141.000 zł, 131.000 zł i 109.828, 80 zł, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) (...). s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnianie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 27 kwietnia 2012 roku o nr (...) - (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 539.996,80 zł, na poczet zakupu których (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. spółka komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r , wprowadzając (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 539.996,80 zł;

- działając w okresie od marca do 4 maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. N. (1), reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 5 marca 2012 roku w kwocie 214.995,20 zł, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 212.329,60 zł, z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach 210.736,96 zł i 105.750,40 zł, z dnia 9 marca 2012 roku w kwotach 170.000 zł i 205.726,40 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 109.670,40 zł i 153.684,40 zł, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 161.896,00 zł, 160.294,40 zł i 216.048,00 zł, z dnia 15 marca 2012 roku w kwocie 267.131,20 zł, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 110.936,96 zł i 104.000 zł, z dnia 20 marca 2012 roku w kwotach 160.428,80 zł, 119.987,20 zł, 150.000 zł, z dnia 22 marca 2012 roku w kwotach 117.174,40 zł, 145.000 zł, 135.000 zł i 140.000 zł, z dnia 29 marca 2012 roku w kwotach 101.280 zł, 150.000 zł, 145.000 zł 136.000 zł, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając tym samym na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towary i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 30 kwietnia 2012 roku o nr (...)- (...), z dnia 02 maja 2012 roku o nr (...) (...), z dnia 4 maja 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.456.092,56 zł, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp. z o.o. spółka komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 1.456.092,56 zł;

co stanowi występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

c)  na podstawie art. 41 § 1 i 2 k.k. orzeka zakaz zajmowania stanowiska prezesa zarządu, członka zarządu, członka rady nadzorczej oraz prokurenta w spółkach prawa handlowego oraz prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej oraz działalności w ramach spółki cywilnej w zakresie handlu artykułami przemysłowymi w stosunku do oskarżonego A. S. (1) na okres 10 (dziesięciu) lat;

d)  stwierdza, że kara łączna pozbawienia wolności i grzywny wymierzona oskarżonemu A. S. (1) w pkt XVII oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt XIX utraciły moc;

2)  wobec oskarżonej D. M. (1):

a)  w pkt VI części dyspozytywnej w ten sposób, że uznaje oskarżoną D. M. (1) winną tego, że w okresie od listopada 2011 roku do końca maja 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), T. F. i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach podmiotów gospodarczych takich, jak (...) z siedzibą w N., firmę (...) sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...), (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. przy prowadzeniu obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych, co stanowi występek z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza jej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b)  w pkt VII części dyspozytywnej w ten sposób, że uznaje oskarżoną D. M. (1) za winną popełnienia czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku, przyjmując że zachowanie opisane w odnośniku pierwszym miało miejsce w marcu 2012 roku oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co stanowi występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierza jej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

c)  na podstawie art. 41 § 1 i 2 k.k. orzeka zakaz zajmowania stanowiska prezesa zarządu, członka zarządu, członka rady nadzorczej oraz prokurenta w spółkach prawa handlowego oraz prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej oraz działalności w ramach spółki cywilnej w zakresie handlu artykułami przemysłowymi w stosunku do oskarżonej D. M. (1) na okres 7 (siedmiu) lat;

d)  stwierdza, że kara łączna pozbawienia wolności i grzywny wymierzona oskarżonej D. M. (1) w pkt XVII oraz związane z nią orzeczenie o zaliczeniu z pkt XIX utraciły moc;

III.  zaskarżony wyrok wobec T. F., a w pozostałym zakresie także wobec A. S. (1) i D. M. (1), utrzymuje w mocy;

IV.  na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k.:

1)  łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego A. S. (1) w pkt II 1. a) – b) niniejszego wyroku oraz w pkt IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz kary grzywny orzeczone w pkt II 1. b) niniejszego wyroku oraz w pkt IV i V części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i wymierza karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i karę łączna grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

2)  łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonej D. M. (1) w pkt II 2. a) - b) niniejszego wyroku oraz w pkt VIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz kary grzywny wymierzone w II 2. b) niniejszego wyroku i pkt VIII – XI części dyspozytywnej i wymierza karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

V.  na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności i tak:

1.  A. S. (1) na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres od dnia 25 kwietnia 2013 roku, godz. 7:20 do dnia 26 kwietnia 2013 roku, godz. 16:50,

2.  D. M. (1) na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres od dnia 25 kwietnia 2013 roku, godz. 6:00 do dnia 26 kwietnia 2013 roku, godz. 13:20;

VI.  na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka od oskarżonej D. M. (1) na rzecz pokrzywdzonego (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska, kwotę 248.155,80 Euro, tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;

VII.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. Ż. i adw. D. K. po 2.066,40 zł (w tym podatek VAT), tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonym A. S. (1) i D. M. (1) z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

VIII.  zwalnia oskarżonych A. S. (1) i D. M. (1) od kosztów sądowych za postępowania odwoławcze, wydatkami postępowania w tej części oraz w wydatkami związanymi z nieuwzględnioną apelacją prokuratora wobec T. F. obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

A. S. (1) został oskarżony o to, że:

I. w okresie od listopada 2011 roku do kwietnia 2013 roku we W., N. i innych miejscowościach kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili M. D., D. P., T. F. i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych,

- tj. o czyn z art. 258 § 3 k.k.

II. w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech i Słowacji, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził firmę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie nie mniejszej niż 5.590.280 złotych w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 12 kwietnia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), zamawiał od spółki (...) sp. z o.o. wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem innych firm w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż firma (...) z siedzibą w N. jest faktycznym dostawcą towarów oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), w tym przelewów z dnia 4 stycznia 2012 roku na kwoty 232.000 zł i 190.000 złotych, z dnia 10 stycznia 2012 roku na kwoty 195.000 z 1 i 230.000 zł, z dnia 16.01.2012 r. na kwoty 260.000 zł, 250.000 zł, 240.000 zł, z dnia 20.01.2012 r. na kwoty 190.000 zł, 300.000 i 290.000 złotych, które to przelewy nie zostały zrealizowane lub częściowo zrealizowane w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, w celu uwiarygodniania dokonywania terminowych płatności i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat od firmy (...) sp. z o.o., a następnie zamówił z odroczonym terminem płatności pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, stwierdzone fakturami o nr (...), na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłaty, przekazane następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru dokonania zapłaty całości należności za dostarczany towar, czym spowodował straty w kwocie nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r do 30 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z D. P. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż D. P. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o., wykonując polecenia A. S. (1), zamawiała w imieniu tej firmy wyroby , hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawca towarów firma (...) z siedzibą w N., jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) z odroczonym terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówili pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 264.589,72 złotych;

- w okresie od stycznia do 22 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z T. F. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż T. F. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., na polecenie A. S. (1), zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych:; z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 złotych, 50.000 złotych i 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 złotych i 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w łącznej wysokości 655.223,76 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r. do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z M. D. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. D., będąc właścicielem firmy (...), zamówił wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., która jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych na łączną kwotę 959.430,47 złotych: z dnia 13 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych i 221.430,47 złotych, z dnia 19 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych, 190.000 złotych i 148.000 złotych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), prowadzonego przez bank (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towar i uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 19 stycznia 2012 roku o numerach od (...) (...) — (...) (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 29 marca 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 457.719,90 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N. na poczet dostaw zrealizowanych w dniu 19 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) (...)sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 423.933,76 złotych;

- w okresie od lutego do 28 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż I. L. oraz R. J., reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji zamawiali od spółki (...) Spółka z o.o. w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., których dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 216.509,44 zł z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach po 161.750,40 zł i 161.280,00 zł, z dnia 09.03.2012 r. w kwotach po 160.254,40 zł i 205.000 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach po 112.707,20 i 150.000 zł, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 211.366,40 zł i 213.864,00 zł, z dnia 15 marca 2012 r. w kwotach 269.640 zł i 160.003 złotych i z dnia 16 marca 2012 roku w kwocie 161.280 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 28 marca 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 533.409, 80 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet realizacji zamówienia z 28.03.2012 r., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 533.409, 80 złotych;

- działając w okresie od lutego do 27 kwietnia 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż I. L. reprezentujący jako członek zarządu firmę (...) (...). s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 149.871,68 złotych, z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 214.155,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 214.583,04 złotych, z dnia 7 marca 2012 roku w kwotach 210.806, 40 zł i 210.000 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwocie 213.780,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 201.568,00 i 220.000 złotych, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 214.748,80 zł i 158.950,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 213.104,64 zł i 214.905,60 złotych, z dnia 16 marca 2012 roku w kwotach 264.969,60 zł i 266.627,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 204.000 zł i 170.234,56 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwocie 108.259,20 złotych, z dnia 21 marca 2012 roku w kwotach 170.500 zł, 175.000 zł i 187.664,80 złotych, z dnia 26 marca 2012 roku w kwotach 130.000 zł, 140.000 zł, 120.076,80 zł i 146.000 złotych, z dnia 28 marca 2012 roku w kwotach 151.000 zł, 141.000 zł, 131.000 zł i 109.828, 80 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) (...). s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnianie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 27 kwietnia 2012 roku o nr (...) - (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 539.996,80 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r , wprowadzając firmę (...) (...)sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 539.996,80 złotych;

- działając w okresie od marca do 4 maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. N. (1), reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 5 marca 2012 roku w kwocie 214.995,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 212.329,60 złotych, z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach 210.736,96 zł i 105.750,40 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwotach 170.000 zł i 205.726,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 109.670,40 zł i 153.684,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 161.896,00 zł, 160.294,40 zł i 216.048,00 złotych, z dnia 15 marca 2012 roku w kwocie 267.131,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 110.936, 96 zł i 104.000 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwotach 160.428,80 zł, 119.987, 20 zł, 150.000 złotych, z dnia 22 marca 2012 roku w kwotach 117.174,40 zł, 145.000 zł, 135.000 zł i 140.000 złotych, z dnia 29 marca 2012 roku w kwotach 101.280, 150.000 zł, 145.000 zł 136.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając tym samym na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towary i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 30 kwietnia 2012 roku o nr (...)- (...), z dnia 02 maja 2012 roku o nr (...) (...), z dnia 4 maja 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.456.092,56 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r , wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 1.456.092,56 złotych;

- tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

III. w okresie od 29 marca 2013 roku do 17 kwietnia 2013 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowości O. - (...)na terenie Republiki Czeskiej, działając wspólnie i w porozumieniu z D. M. (1), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie nie mniejszej niż 397.676,40 Euro w ten sposób, że reprezentując jako członek zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. dokonał w okresie od 29 marca 2013 roku szeregu zamówień na wyroby hutnicze w postaci drutu zbrojeniowego do betonu, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za zamówiony towar, powodując zaległości w wysokości 149.520,60 Euro, stwierdzone fakturami o nr (...), a nadto w dniu 15. kwietnia 2013 roku w celu uwiarygodnienia uiszczenia przedpłaty na poczet zaległości i zamówionego towaru, przesłał w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty internetowej potwierdzenie przelewu kwoty 500.000 Euro z rachunku bankowego (...) banku (...) S.A. należącego do spółki (...) sp. z o.o. na rzecz spółki (...) a.s., zlecając dokonanie przelewu wskazanej kwoty pomimo braku środków pieniężnych na wyżej wymienionym rachunku "A bankowym i braku możliwości zrealizowania przelewu we wskazanej wysokości, wprowadzając tym samym pokrzywdzoną spółką w błąd co do rzeczywistego uiszczenia zaległości i dokonania kolejnej przedpłaty oraz co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zapłaty za dostarczony towar, w wyniku czego doprowadził pokrzywdzoną spółkę w dniach od 15 do 17 kwietnia 2013 roku do dostarczenia spółce (...) sp. z o.o. kolejnych partii towaru w postaci prętów żebrowanych, stwierdzone fakturami o nr (...), nie uiszczając zapłaty w wysokości 248.155,80 Euro za dostawy, czym spowodował łączne straty na szkodę spółki (...) s.a. z siedzibą O. - (...)w wysokości 397.676,40 Euro, będącej równowartością 1.634.330,70 złotych;

- tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w z zw. z art. 12 k.k.

IV. w okresie od 1 stycznia 2013 roku do 15 lipca 2013 roku we W., reprezentując jako członek zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., nie sporządził sprawozdania (...) sp. z o.o. oraz nie złożył sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki we właściwym rejestrze sądowym;

- tj. o czyn z art. 77 pkt 2 i art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

D. M. (1) (poprzednio (...)) została oskarżona o to, że:

V. w okresie od listopada 2011 roku do kwietnia 2013 roku we W. i innych miejscowościach brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), M. D., T. F. i inne osoby, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych,

- tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

VI. w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła firmę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 264.589,72 złotych i pomogła A. S. (1) i innym osobom w doprowadzeniu firmy (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 3.608.656,88 złotych w ten sposób, że:

- od listopada 2011 r do 30 marca 2012 będąc prezesem zarządu firmy (...) sp. z o.o. zamawiała w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż faktycznym dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) z odroczonym terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówiła pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z terminowego obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodowała straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 264.589,72 złotych, .

- w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku przekazywała do osób reprezentujących firmy zależne od A. S. (1), w tym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...), (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji, (...) spol. s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, które zamawiały wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane przez (...) sp. z o.o. za pośrednictwem firm (...) sp. jawna z siedzibą w (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przy wprowadzeniu firmy (...) sp. z o.o. w błąd co do zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, za pośrednictwem poczty mailowej skany podrobionych potwierdzeń przelewów bankowych zapłaty realizowanej z rachunków bankowych prowadzonych w bankach (...) S.A. (...) Bank (...) S.A. na rzecz (...) sp. z o.o., które to przelewy przesyłane były do firmy (...) sp. z o. o., a zrealizowane były w rzeczywistości w innych terminach, czym pomagała w wyłudzeniu przedpłat na poczet dostaw towarów i spowodowaniu strat na rzecz (...) Spółka z o.o. z ramienia firm: (...) sp. z o.o. - w kwocie 655.223.76 złotych; (...) - w kwocie 423.933,76 złotych; (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji w kwocie 533.409, 80 złotych; (...) spol. s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach w kwocie 539.996,80 złotych; (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji w kwocie 1.456.092,56 złotych;

- tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. i czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w z zw. z art. 12 k.k.;

VII. w okresie od 29 marca 2013 roku do 17 kwietnia 2013 roku we W., miejscowości O., V. na terenie Republiki Czeskiej oraz innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła firmę (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska (do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie nie mniejszej niż 397.676,40 Euro w ten sposób, że reprezentując jako członek zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. i faktycznie zajmując się prowadzeniem spraw spółki, dokonała w okresie od 29 marca 2013 roku szeregu zamówień na wyroby hutnicze w postaci drutu zbrojeniowego do betonu, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za zamówiony towar, powodując zaległości w wysokości 149.520,60 Euro, stwierdzone fakturami o nr (...), a nadto w dniu 15 kwietnia 2013 roku w celu uwiarygodnienia uiszczenia przedpłaty na poczet zaległości i zamówionego towaru, przesłała w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty internetowej potwierdzenie przelewu kwoty 500.000 Euro z rachunku: bankowego o nr (...) banku (...) S.A., należącego do spółki (...) sp. z o.o. na rzecz spółki (...) a.s., zlecając dokonanie przelewu wskazanej kwoty pomimo braku środków pieniężnych na wyżej wymienionym rachunku bankowym i braku możliwości zrealizowania przelewu ze wskazanego rachunku bankowego, wprowadzając tym samym pokrzywdzoną spółkę w błąd co do faktu dokonania przedpłaty oraz co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zapłaty za dostarczony towar, w wyniku czego pokrzywdzona spółka w dniach od 15 do 17 kwietnia 2013 roku dostarczyła spółce (...) sp. z o.o. kolejne partie towaru w postaci prętów żebrowanych, stwierdzone fakturami o nr (...); (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), za, które nie uiściła zapłaty w wysokości 248.155,80 Euro, czym spowodowała na rzecz firmy (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska łączne straty na szkodę spółki (...) s.a. z siedzibą O. - (...) w wysokości 397.676,40 Euro, będącej równowartością 1.634.330,70 złotych;

- tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w z zw. z art. 12 k.k.

VIII. w okresie od 1 stycznia 2011 roku do 15 lipca 2011 roku we W., reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o. z siedzibą we W.| nie złożyła sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki (...) sp. z o.o. za 2010 rok we właściwym rejestrze sądowym;

- tj. o czyn z art. art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

IX. w okresie od 1 stycznia 2012 roku do 15 lipca 2012 roku we W. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o. z siedzibą we (...) złożyła sprawozdania (...) sp. z o.o. za 2011 rok oraz sprawozdania z działalności spółki we właściwym rejestrze sądowym;

- tj. o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

X. w okresie od 1 stycznia 2013 roku do 15 lipca 2013 roku we W. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. nie złożyła sprawozdania (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. za 2012 roku oraz sprawozdania z działalności spółki we właściwym rejestrze sądowym;

- tj. o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

T. F. został oskarżony o to, że:

XI. w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), D. P., M. D. i inne osoby, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych,

- tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

XII. w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 665.223,78 złotych w ten sposób, że reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż faktycznym dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 roku w kwocie 50.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. z kwocie 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych i z dnia 22.03.2012 r. w kwocie 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...), (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, które zostały mu dostarczone w dniach 23 i 24 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 655.223,76 złotych,

- tj. o czyn z art 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w z zw. z art. 12 k.k.;

XIII. w okresie od 1 stycznia 2011 roku do 15 lipca 2011 roku w G.) reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) spółka z o.o. z siedzibą w G. nie złożył sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki (...) spółka z o.o. za 2010 rok we właściwym rejestrze sądowym;

- tj. o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

XIV. w okresie od 1 stycznia 2012 roku do 15 lipca 2012 roku w O., reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) spółka z o.o. z siedzibą w O., nie złożył sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki (...) spółka z o.o. za 2011 rok we właściwym rejestrze sądowym,

- tj. o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

XV. w okresie od 1 stycznia 2013 roku do 15 lipca 2013 roku w O., reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) spółka z o.o. z siedzibą w O., nie złożył sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki (...) spółka z o.o. za 2012 rok we właściwym rejestrze sądowym;

- tj. o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. Nr 121, poz. 591)

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 lipca 2022 roku, w sprawie III K 208/15 orzekł:

- (pkt I) uznał A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do końca marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili D. M. (1), T. F. i inne osoby, mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach podmiotów gospodarczych takich, jak (...) z siedzibą w N., (...) sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...) wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych, co stanowiło występek z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

- (pkt II) uznał A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do 22 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstwa, doprowadził firmę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 3.289.977,51 złotych, a także posługiwał się jako autentycznymi podrobionymi dokumentami, w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), zamawiał od spółki (...) sp. z o.o. wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, a następnie zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż firma (...) z siedzibą w N. jest faktycznym dostawcą towarów do tej spółki oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), w tym przelewów z dnia 4 stycznia 2012 roku na kwoty 232.000 zł i 190.000 złotych, z dnia 10 stycznia 2012 roku na kwoty 195.000 z 1 i 230.000 zł, z dnia 16.01.2012 r. na kwoty 260.000 zł, 250.000 zł, 240.000 zł, z dnia 20.01.2012 r. na kwoty 190.000 zł, 300.000 i 290.000 złotych, które to przelewy nie zostały zrealizowane lub częściowo zrealizowane w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, w celu uwiarygodniania dokonywania terminowych płatności i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat od firmy (...) sp. z o.o., ponad ustalony pomiędzy kontrahentami limit dostaw, a następnie zamówił z odroczonym terminem płatności pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, stwierdzone fakturami o nr (...), na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłaty, przekazane następnie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając jednocześnie firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru dokonania zapłaty całości należności za dostarczany towar, a następnie dokonując jedynie częściowej zapłaty z przekroczeniem terminu płatności wcześniejszych faktur, pozostawił nieuregulowaną kwotę należności w wysokości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem we wskazanej kwocie;

- w dniu 26 marca 2012 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z D. M. (1) i innymi osobami, doprowadził do tego, iż D. M. (1) reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o., wykonując jego polecenia w zakresie zamawiania w imieniu tej firmy od spółki (...) sp. z o.o. wyrobów hutniczych w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posłużyła się jako autentycznym, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, z którego wynikało, iż dokonano z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., w tym dniu przelewu tejże kwoty, gdy w rzeczywistości dokonano go dzień później, a zaksięgowano na rachunku (...) spółki (...) w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia zapłaty za towar;

- w okresie od 9 stycznia 2012 roku do 22 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z T. F. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż T. F. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., na jego polecenie i w uzgodnieniu z nim, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając jednocześnie przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który był jednocześnie w tym samym okresie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty w całości i w wyznaczonym terminie należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 złotych, 50.000 złotych i 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 złotych i 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., a które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, przekraczających terminy zapłaty wskazane w fakturach, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 655.223,76 złotych, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r. do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z M. D. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. D., będąc właścicielem firmy (...), zamówił wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., która była w tym okresie jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., a następnie posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych na łączną kwotę 959.430,47 złotych: z dnia 13 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych i 221.430,47 złotych, z dnia 19 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych, 190.000 złotych i 148.000 złotych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), prowadzonego przez bank (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towar i uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., ponad ustalony pomiędzy kontrahentami limit zamówień, a następnie na podstawie faktur z dnia 19 stycznia 2012 roku o numerach od (...) (...) — (...) (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 29 marca 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 457.719,90 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę we wskazanej wysokości, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N. na poczet dostaw zrealizowanych w dniu 19 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 423.933,76 złotych, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 457.719,90 złotych,

co stanowiło występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych

- (pkt III) uznał A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od 2 marca 2012 roku do dnia 29 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech i Słowacji działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnianie przestępstw doprowadził do tego, że:

- w okresie od 2 marca 2012 roku do dnia 16 marca 2012 roku I. L. oraz R. J., reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji, jako nabywcę prętów żebrowanych od spółki (...) sp. z o.o. w ramach tego obrotu, posłużyli się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 216.509,44 zł z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach po 161.750,40 zł i 161.280,00 zł, z dnia 09.03.2012 r. w kwotach po 160.254,40 zł i 205.000 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach po 112.707,20 i 150.000 zł, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 211.366,40 zł i 213.864,00 zł, z dnia 15 marca 2012 r. w kwotach 269.640 zł i 160.003 złotych i z dnia 16 marca 2012 roku w kwocie 161.280 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych przez firmę (...) spółka z o.o. dostawcy,

- w okresie od dnia 2 marca 2012 roku do dnia 28 marca 2012 roku I. L. reprezentujący jako członek zarządu firmę (...) s.r.o. z siedzibą w O. jako nabywcę prętów żebrowanych od spółki (...) sp. z o.o., w ramach tego obrotu posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 149.871,68 złotych, z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 214.155,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 214.583,04 złotych, z dnia 7 marca 2012 roku w kwotach 210.806, 40 zł i 210.000 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwocie 213.780,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 201.568,00 i 220.000 złotych, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 214.748,80 zł i 158.950,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 213.104,64 zł i 214.905,60 złotych, z dnia 16 marca 2012 roku w kwotach 264.969,60 zł i 266.627,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 204.000 zł i 170.234,56 złotych, z dnia 20 marca2012 roku w kwocie 108.259,20 złotych, z dnia 21 marca 2012 roku w kwotach 170.500 zł, 175.000 zł i 187.664,80 złotych, z dnia 26 marca 2012 roku w kwotach 130.000 zł, 140.000 zł, 120.076,80 zł i 146.000 złotych, z dnia 28 marca 2012 roku w kwotach 151.000 zł, 141.000 zł, 131.000 zł i 109.828, 80 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych przez firmę (...) spółka z o.o. dostawcy,

- w okresie od dnia 5 marca 2012 roku do 29 marca 2012 roku M. N. (1), reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, jako nabywcę prętów żebrowanych od spółki (...) sp. z o.o., w ramach tego obrotu posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 5 marca 2012 roku w kwocie 214.995,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 212.329,60 złotych, z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach 210.736,96 zł i 105.750,40 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwotach 170.000 zł i 205.726,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 109.670,40 zł i 153.684,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 161.896,00 zł, 160.294,40 zł i 216.048,00 złotych, z dnia 15 marca 2012 roku w kwocie 267.131,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 110.936, 96 zł i 104.000 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwotach 160.428,80 zł, 119.987, 20 zł, 150.000 złotych, z dnia 22 marca 2012 roku w kwotach 117.174,40 zł, 145.000 zł, 135.000 zł i 140.000 złotych, z dnia 29 marca 2012 roku w kwotach 101.280, 150.000 zł, 145.000 zł 136.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych przez firmę (...) spółka z o.o. dostawcy,

co stanowiło występek z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

- (pkt IV) uznał oskarżonego A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od 15 kwietnia 2013 roku do 17 kwietnia 2013 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowości O. - (...)na terenie Republiki Czeskiej, działając wspólnie i w porozumieniu z D. M. (1), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 260.709,96 euro, stanowiącej równowartość kwoty 1.068.910,84 zł, w ten sposób, że reprezentując jako członek zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. dokonał w okresie od dnia 15 kwietnia 2013 roku do dnia 17 kwietnia 2013 roku szeregu zamówień na wyroby hutnicze w postaci drutu zbrojeniowego do betonu, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za zamówiony towar, w ten sposób, że w celu uwiarygodnienia uiszczenia przedpłaty na poczet zaległości dotyczących poprzednich dostaw, jak i płatności za dokonane zamówienia, przesłał w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty internetowej potwierdzenie przelewu kwoty 500.000 Euro z rachunku nr (...) banku (...) S.A. należącego do spółki (...) sp. z o.o. na rzecz spółki (...) a.s., z którego wynikało zlecenie dokonania przelewu wskazanej kwoty, pomimo braku środków pieniężnych na wyżej wymienionym rachunku bankowym i braku możliwości zrealizowania przelewu we wskazanej wysokości, wprowadzając tym samym pokrzywdzoną spółką w błąd co do rzeczywistego uiszczenia zaległości i dokonania kolejnej przedpłaty oraz co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zapłaty za dostarczony towar, w wyniku (...) sp. z o.o. w dniach od 15 do 17 kwietnia 2013 roku otrzymała od pokrzywdzonej spółki w ramach dostaw kolejne partie towaru w postaci prętów żebrowanych, stwierdzone fakturami o nr (...), nie dokonując ostatecznie zapłaty za te dostawy w wysokości 248.155,80 euro, co stanowiło występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

- (pkt V) uznał oskarżonego A. S. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działał on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości i art. 4 ust. 3 pkt 5 ustawy o rachunkowości i art. 4a ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialnym jako kierownik jednostki – członek zarządu (...) sp. z o.o. za wykonywanie obowiązków wskazanych w tych przepisach, co stanowiło występek z art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości i art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

- (pkt VI) uznał oskarżoną D. M. (1) za winną tego, że w okresie od listopada 2011 roku do końca marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), T. F. i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach podmiotów gospodarczych takich, jak (...) z siedzibą w N., firmę (...) sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...) wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych, co stanowiło występek z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

- (pkt VII) uznał oskarżoną D. M. (1) za winną tego, że w okresie od stycznia 2012 roku do 29 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, posługiwała się, także jako prezes zarządu firmy (...) sp. z o.o. jako autentycznymi podrobionymi dokumentami, w tym chcąc, aby inne osoby dokonały czynu zabronionego, ułatwiała A. S. (1) i M. D. doprowadzenie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej firmy (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 457.719,90 złotych, w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 29 marca 2012 roku przekazywała do osób reprezentujących firmy zależne od A. S. (1), w tym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...), (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji , (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.r.o. z siedzibą w V. w Słowacji, które zamawiały wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane przez (...) sp. z o.o., w tym za pośrednictwem firm (...) sp. jawna z siedzibą w (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przy wprowadzeniu firmy (...) sp. z o.o., za pośrednictwem poczty mailowej skany podrobionych potwierdzeń przelewów bankowych zapłaty realizowanej z rachunków bankowych prowadzonych w bankach (...) S.A. (...) Bank (...) S.A. na rzecz (...) sp. z o.o., w celu uwiarygodnienia przez te podmioty, terminowej częściowej zapłaty za towar, a które zrealizowane były w rzeczywistości w innych terminach i nierzadko jedynie częściowo, czym pomagała także w wyłudzeniu przedpłat na poczet dostaw towarów i doprowadzeniu (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez (...) w kwocie nie mniejszej niż 457.719,90 złotych, oraz

- w dniu 26 marca 2012 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o., wykonując polecenia A. S. (1), zamawiała w imieniu tej firmy wyroby, hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie spółka (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, a następnie posłużyła się jako autentycznym, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, z którego wynikało, iż dokonano z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., w tym dniu przelewu tejże kwoty, gdy w rzeczywistości dokonano go dzień później, a zaksięgowano na koncie spółki (...) w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia zapłaty za towar,

co stanowiło czyn z art. 270 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierza jej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt VIII) uznał oskarżoną D. M. (1) za winną tego, że w okresie od 15 kwietnia 2013 roku do 17 kwietnia 2013 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowości O. - (...)na terenie Republiki Czeskiej, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła firmę (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 260.709,96 euro, stanowiącej równowartość kwoty 1.068.910,84 zł, w ten sposób, że reprezentując jako członek zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. i faktycznie prowadząc jej sprawy, dokonała w okresie od dnia 15 kwietnia 2013 roku do dnia 17 kwietnia 2013 roku szeregu zamówień na wyroby hutnicze w postaci drutu zbrojeniowego do betonu, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za zamówiony towar, w ten sposób, że celu uwiarygodnienia uiszczenia przedpłaty na poczet zaległości dotyczących poprzednich dostaw, jak i płatności za dokonane zamówienia, przesłała w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty internetowej potwierdzenie przelewu kwoty 500.000 Euro z rachunku bankowego nr (...) banku (...) S.A. należącego do spółki (...) sp. z o.o. na rzecz spółki (...) a.s., z którego wynikało zlecenie dokonania przelewu wskazanej kwoty pomimo braku środków pieniężnych na wyżej wymienionym rachunku bankowym i braku możliwości zrealizowania przelewu we wskazanej wysokości, wprowadzając tym samym pokrzywdzoną spółką w błąd co do rzeczywistego uiszczenia zaległości i dokonania kolejnej przedpłaty oraz co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zapłaty za dostarczony towar, w wyniku (...) sp. z o.o. w dniach od 15 do 17 kwietnia 2013 roku otrzymała od pokrzywdzonej spółki w ramach dostaw kolejne partie towaru w postaci prętów żebrowanych, stwierdzone fakturami o nr (...), nie dokonując ostatecznie zapłaty za te dostawy w wysokości 248.155,80 euro, co stanowiło występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierza jej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt IX) uznał oskarżoną D. M. (1) za winną popełnienia czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działała on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialną jako kierownik jednostki – prezes zarządu (...) sp. z o.o., za wykonywanie obowiązku wskazanego w tym przepisie, co stanowiło występek z co stanowiło występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych.

- (pkt X) uznał oskarżoną D. M. (1) za winną popełnienia czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działała on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialną jako kierownik jednostki – prezes zarządu (...) sp. z o.o., za wykonywanie obowiązku wskazanego w tym przepisie, co stanowiło występek z co stanowiło występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XI) uznał oskarżoną D. M. (1) za winną popełnienia czynu opisanego w pkt X części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działała on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialną jako kierownik jednostki – prezes zarządu (...) sp. z o.o., za wykonywanie obowiązku wskazanego w tym przepisie, co stanowiło występek z co stanowiło występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XII) uznał oskarżonego T. F. za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do końca marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), D. M. (1) i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach podmiotów gospodarczych takich, jak (...) z siedzibą w N., firmę (...) sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...) wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. w ramach obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi tejże spółce za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów, co stanowiło występek z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

- (pkt XIII) uznał oskarżonego T. F. za winnego tego, że w okresie od dnia 9 stycznia 2012 roku do 22 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu, wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., na polecenie A. S. (1), zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który w tamtym okresie był też jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty w całości i w terminie należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 złotych, 50.000 złotych i 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 złotych i 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., a które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, przekraczających terminy zapłaty wskazane w fakturach, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 655.223,76 złotych, czym doprowadził (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, co stanowiło występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XIV) uznał oskarżonego T. F. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIII części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działał on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialnym jako kierownik jednostki – prezes zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., za wykonywanie obowiązku wskazanego w tym przepisie, co stanowiło występek z co stanowiło występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XV) uznał oskarżonego T. F. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XIV części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działał on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialnym jako kierownik jednostki – prezes zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., za wykonywanie obowiązku wskazanego w tym przepisie, co stanowiło występek z co stanowiło występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XVI) uznał oskarżonego T. F. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt XV części wstępnej wyroku, przy czym przyjmuje, iż działał on wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialnym jako kierownik jednostki – prezes zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., za wykonywanie obowiązku wskazanego w tym przepisie, co stanowiło występek z co stanowiło występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XVII) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku połączył oskarżonym A. S. (1), D. M. (1) i T. F. orzeczone wobec nich kary jednostkowe pozbawienia wolności i kary grzywny, A. S. (1) kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I-IV części dyspozytywnej i kary grzywny orzeczone w pkt II, IV i V części dyspozytywnej, D. M. (1) kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt VI-VIII części dyspozytywnej i kary grzywny orzeczone w pkt VII –XI części dyspozytywnej, a T. F. kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt XII – XIII części dyspozytywnej i kary grzywny orzeczone w pkt XIII-XVI i wymierzył im – A. S. (1) karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i karę łączna grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych, D. M. (1) karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych, a T. F. karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

- (pkt XVIII) na podstawie art. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku warunkowo zawiesił oskarżonemu T. F. wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat;

- (pkt XIX) na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar okres rzeczywistego pozbawienia wolności (zatrzymania), A. S. (1) na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres od dnia 25 kwietnia 2013 roku, godz. 7:20 do dnia 26 kwietnia 2013 roku, godz. 16:50, D. M. (1) na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres od dnia 25 kwietnia 2013 roku, godz. 6:00 do dnia 26 kwietnia 2013 roku, godz. 13:20, a T. F. na poczet kary łącznej grzywny w dniu 9 maja 2013 roku;

- (pkt XX) na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. Ż. kwotę 18.929,70 zł (w tym podatek VAT), a na rzecz adw. D. K. kwotę 1.992,60 zł (w tym podatek VAT) tytułem nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu;

- (punkt XXI) na podstawie art. 624 § 1 k.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1983 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonych w całości od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jednocześnie w części dotyczącej czynów, w których oskarżeni zostali uniewinnieni, obciążając również Skarb Państwa.

Apelację od wyroku złożyli: obrońca z urzędu oskarżonego A. S. (1) - adw. D. K., Prokurator (...)we W., pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. we W. – adw. P. K., pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. we W. – adw. (...), pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) a.s. - radca prawny P. L..

Obrońca z urzędu oskarżonego A. S. (1) - adw. D. K. zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając:

w zakresie pkt I części dyspozytywnej wyroku (występek z art. 258 § 3 k.k.)

1. obrazę przepisu postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień D. M. (1) w zakresie jakim wskazywała, że A. S. (1) kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych i nadanie im waloru wyjaśnień wiarygodnych, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien uznać złożone wyjaśnienia jako niewiarygodne z uwagi na skonfliktowanie ww. oskarżonej z A. S. (1) oraz próbę oczywistego przenoszenia odpowiedzialności karnej na A. S. (1) za działalność spółki (...) sp. z o.o., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa A. S. (1);

2. obrazę przepisu postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień T. F. w zakresie jakim wskazywał, że A. S. (1) kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych i nadanie im waloru wyjaśnień wiarygodnych, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien uznać złożone wyjaśnienia jako niewiarygodne z uwagi na skonfliktowanie ww. oskarżonego z A. S. (1) oraz próbę przenoszenia odpowiedzialności karnej na A. S. (1) za działalność spółki (...) sp. z o.o., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa A. S. (1);

3. obrazę przepisu postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań K. W. w zakresie jakim wskazywał, że A. S. (1) kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych i nadanie im waloru zeznań wiarygodnych, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien uznać przedmiotowe zeznania jako niewiarygodne z uwagi na skonfliktowanie ww. świadka z A. S. (1) oraz próbę przenoszenia odpowiedzialności karnej na A. S. (1) za działalność spółek (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa A. S. (1);

4. obrazę przepisu postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań J. J. (2) w zakresie jakim wskazywał, że A. S. (1) kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowaq'i, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych i nadanie im waloru zeznań wiarygodnych, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien uznać przedmiotowe zeznania jako niewiarygodne z uwagi na skonfliktowanie ww. świadka z A. S. (1) oraz próbę przenoszenia odpowiedzialności karnej na A. S. (1) za działalność spółki (...) sp. z o.o., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa A. S. (1);

5. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań M. D. w zakresie jakim wskazywał, że A. S. (1) kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych i nadanie im waloru zeznań wiarygodnych, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien uznać przedmiotowe zeznania jako niewiarygodne z uwagi na skonfliktowanie ww. świadka z A. S. (1) oraz próbę przenoszenia odpowiedzialności karnej na A. S. (1) za działalność firmy (...), co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa A. S. (1),

6. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień A. S. (1) w zakresie jakim wskazywał, że nie kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu wyłudzeń mienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o. i prowadzonego obrotu prętami żebrowanymi dostarczanymi spółce (...) sp. z o.o. za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., jak również przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, podejmowanych w ramach spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji, polegających na posługiwaniu się jako autentycznymi przerobionymi dokumentami w postaci potwierdzeń przelewów bankowych i nadanie im waloru wyjaśnień niewiarygodnych, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien uznać przedmiotowe wyjaśnienia jako wiarygodne, korespondujące z konsekwentnymi wyjaśnieniami składanymi przez A. S. (1) w prawomocnej sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu III Wydział K. pod sygn. akt III K 252/19 oraz zeznaniami składanymi w sprawie zawisłej obecnie przed Sądem Okręgowym w Katowicach V Wydział Karny pod sygn. akt V K144/18, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa A. S. (1);

w zakresie pkt II części dyspozytywnej wyroku (występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11S 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw, z art. 65 § 1 k.k. w zw, z art. 4 § 1 k.k, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r.):

7. obrazę przepisu prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu tj. art. 270 § 1 k.k. poprzez dokonanie błędnej wykładni objawiającej się przyjęciem, że kserokopie potwierdzeń przelewów wygenerowanych w formie elektrycznej stanowią dokument w rozumieniu art. 270 § 1 k.k.;

8. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia objawiający się przyjęciem, że A. S. (1) działał z zamiarem bezpośrednim osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzając spółkę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 3.289,977,51 zł w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 19 stycznia 2012 roku prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), zamawiał od spółki (...) sp. z o.o. wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) sp. z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, a następnie zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż firma (...) z siedzibą w N. jest faktycznym dostawcą towarów do tej spółki oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), w tym przelewów z dnia 4 stycznia 2012 roku na kwoty 232.000 zł i 190.000 złotych, z dnia 10 stycznia 2012 roku na kwoty 195.000 z 1 i 230.000 zł, z dnia 16.01.2012 r. na kwoty 260.000 zł, 250.000 zł, 240.000 zł, z dnia 20.01.2012 r. na kwoty 190.000 zł, 300.000 i 290.000 złotych, które to przelewy nie zostały zrealizowane lub częściowo zrealizowane w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, w celu uwiarygodniania dokonywania terminowych płatności i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat od firmy (...) sp. z o.o., ponad ustalony pomiędzy kontrahentami limit dostaw, a następnie zamówił z odroczonym terminem płatności pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, stwierdzone fakturami o nr (...), na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłaty, przekazane następnie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając jednocześnie firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru dokonania zapłaty całości należności za dostarczany towar, a następnie dokonując jedynie częściowej zapłaty z przekroczeniem terminu płatności wcześniejszych faktur, pozostawił nieuregulowaną kwotę należności w wysokości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, czym doprowadził (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem we wskazanej kwocie,

- w dniu 26 marca 2012 roku we W. doprowadził do tego, iż D. M. (1) reprezentując jako prezes zarządu spółkę (...) sp. z o.o., wykonując jego polecenia w zakresie zamawiania w imieniu tej firmy od spółki (...) sp. z o.o. wyrobów hutniczych w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) sp. z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posłużyła się jako autentycznym, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, z którego wynikało, iż dokonano z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., w tym dniu przelewu tejże kwoty, gdy w rzeczywistości dokonano go dzień później, a zaksięgowano na rachunku (...) sp. z o.o. w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia zapłaty za towar,

- w okresie od 9 stycznia 2012 roku do 22 marca 2012 roku doprowadził do tego, iż T. F. reprezentując jako prezes zarządu spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w O., na jego polecenie i w uzgodnieniu z nim, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie spółka (...) sp. z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając jednocześnie przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który był jednocześnie w tym samym okresie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...), (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) sp. z o.o. sp. k. A. C. (1) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty w całości i w wyznaczonym terminie należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 złotych, 50.000 złotych i 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 złotych i 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., a które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, przekraczających terminy zapłaty wskazane w fakturach, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 655.223,76 złotych, czym doprowadził (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych,

- w okresie od listopada 2011 r. do 19 stycznia 2012 roku doprowadził do tego, iż M. D., będąc właścicielem firmy (...), zamówił wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) sp. z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., która była w tym okresie jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., a następnie posłużył się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych na łączną kwotę 959.430,47 złotych: z dnia 13 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych i 221.430,47 złotych, z dnia 19 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych, 190.000 złotych i 148.000 złotych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), prowadzonego przez bank (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towar i uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., ponad ustalony pomiędzy kontrahentami limit zamówień, a następnie na podstawie faktur z dnia 19 stycznia 2012 roku o numerach od (...) (...) — (...) (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 29 marca 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 457.719,90 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę we wskazanej wysokości, przekazaną następnie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N. na poczet dostaw zrealizowanych w dniu 19 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, pozostawiając nieuregulowaną kwotę należności w łącznej wysokości 423.933,76 złotych, czym doprowadził (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie nie mniejszej niż 457.719,90 złotych,

podczas gdy:

- zapłata na rzecz spółki (...) sp. z o.o. za towar w postaci prętów stalowych w wysokości 2.037.000,00 zł przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 5 stycznia 2012 r. kwoty 232.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

zapłata w dniu 9 stycznia 2012 r. kwoty 190.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 13 stycznia 2012 r. kwoty 230.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 9 lutego 2012 r. kwoty 250.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

uregulowanie - przy udziale A. S. (1) - należności przysługującej spółce (...) sp. z o.o. w stosunku do spółki (...) sp. z o.o. poprzez zwrot towaru,

- zapłata przez spółkę (...) sp. z o.o. we wrześniu 2012 r. ze środków pieniężnych otrzymanych od A. S. (1) zadłużenia względem spółki (...) sp. z o.o.,

- sporządzenie na żądanie przedstawicieli spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1) oświadczenia o uznaniu długu z dnia 3 lutego 2012 r.,

- zawarcie umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa i handlu pomiędzy A. S. (1), spółką (...) sp. z o.o., spółką (...) sp. z o.o. sp. k., a w związku z jej realizacją sukcesywne anulowanie zadłużenia A. S. (1) względem spółki (...) sp. z o.o.,

- podjęcie przez A. S. (1) działań, w tym wpłat realizowanych przy udziale oskarżonego skutkujących zmniejszeniem zadłużenia firmy (...) s.r.o. wobec spółki (...) sp. z o.o. w wysokości 526.116,46 zł na dzień 17 lipca 2014 r.,

- podjęcie przez A. S. (1) działań, w tym wpłat realizowanych przy udziale oskarżonego skutkujących zmniejszeniem zadłużenia firmy (...) s.r.o. wobec spółki (...) sp. z o.o. w wysokości 1.394.000,00 zł na dzień 17 lipca 2014 r., zawarcie w dniu 5 października 2012 r. porozumienia, w którym A. S. (1) zobowiązał się wobec spółki (...) sp. z o.o. do zapłaty zadłużenia firm: (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., (...) s.r.o., (...) s.r.o., (...) s.r.o., (...) sp. j., (...), (...)

- świadczą o tym, że oskarżony nie działał z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu;

w zakresie pkt III części dyspozytywnej wyroku (występek z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r.):

9. obrazę przepisu prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu tj. art. 270 § 1 k.k. poprzez dokonanie błędnej wykładni objawiającej się przyjęciem, że kserokopie potwierdzeń przelewów wygenerowanych w formie elektrycznej stanowią dokument w rozumieniu art. 270 § 1 k.k.;

10. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia objawiający się przyjęciem, że A. S. (1) doprowadził do tego, że I. L., R. J. reprezentujący firmę (...) s.r.o, I. L. reprezentujący firmę (...) s.r.o., M. N. (1) reprezentujący firmę (...) s.r.o. posłużyli się jako autentycznymi podrobionymi potwierdzeniami bankowymi, podczas gdy ww. osoby upoważnione do reprezentaqi ww. firm podejmowały niezależne, indywidualne działania pozostające poza sferą jakiegokolwiek wpływu A. S. (1);

w zakresie pkt IV części dyspozytywnej wyroku (występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r.):

11. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia objawiający się przyjęciem, że A. S. (1) działał z zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzając firmę (...) a.s. z siedzibą O. - (...), Republika Czeska do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 260.709,96 euro, stanowiącej równowartość kwoty 1.068.910,84 zł, w ten sposób, że reprezentując jako członek zarządu firmę (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. dokonał w okresie od dnia 15 kwietnia 2013 roku do dnia 17 kwietnia 2013 roku szeregu zamówień na wyroby hutnicze w postaci drutu zbrojeniowego do betonu, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zapłaty za zamówiony towar, w ten sposób, że w celu uwiarygodnienia uiszczenia przedpłaty na poczet zaległości dotyczących poprzednich dostaw, jak i płatności za dokonane zamówienia, przesłał w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty internetowej potwierdzenie przelewu kwoty 500.000 Euro z rachunku nr (...) banku (...) S.A. należącego do spółki (...) sp. z o.o. na rzecz spółki (...) a.s., z którego wynikało zlecenie dokonania przelewu wskazanej kwoty, pomimo braku środków pieniężnych na wyżej wymienionym rachunku bankowym i braku możliwości zrealizowania przelewu we wskazanej wysokości, wprowadzając tym samym pokrzywdzoną spółką w błąd co do rzeczywistego uiszczenia zaległości i dokonania kolejnej przedpłaty oraz co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zapłaty za dostarczony towar, w wyniku (...) sp. z o.o. w dniach od 15 do 17 kwietnia 2013 roku otrzymała od pokrzywdzonej spółki w ramach dostaw kolejne partie towaru w postaci prętów żebrowanych, nie dokonując ostatecznie zapłaty za te dostawy w wysokości 248.155,80 euro,

podczas gdy:

- przebieg współpracy pomiędzy spółką (...) sp. z o.o. a spółką (...) a.s. w zakresie handlu wyrobami hutniczymi, która układał się należycie,

- utrzymywanie nieustannego kontaktu oskarżonego z przedstawicielami huty,

- zawarcie porozumienia o uznaniu długu w dniu 22 maja 2013 r.,

- wysokość dziennego obrotu spółki (...) sp. z o.o. na poziomie około 2 min zł,

- świadczą o tym, że oskarżony nie działał z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu;

w zakresie pkt V części dyspozytywnej wyroku (występek z art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości i art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości w zw. z art. 11 § 2 k.k.):

12. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia objawiający się przyjęciem, że A. S. (1) w sposób obiektywny zaniechał sporządzenia w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 15 lipca 2013 r. sprawozdania (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. oraz złożenia sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki we właściwym rejestrze sądowym, podczas gdy oskarżony - z uwagi na zatrzymanie całości dokumentacji (...) sp. z o.o. przez organy postępowania przygotowawczego - w sposób obiektywny nie miał możliwości podjęcia jako członek zarządu spółki (...) sp. z o.o. czynności, o których mowa w art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości i art. 4 ust. 3 pkt 5 ustawy o rachunkowości i art. 4a ustawy o rachunkowości

ewentualnie:

13. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść orzeczenia objawiający się pominięciem przy wymierzeniu kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności okoliczności podejmowania przez A. S. (1) starań o naprawienie szkody takich jak:

- zapłata na rzecz spółki (...) sp. z o.o. za towar w postaci prętów stalowych w wysokości 2.037.000,00 zł przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 5 stycznia 2012 r. kwoty 232.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 9 stycznia 2012 r. kwoty 190.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 13 stycznia 2012 r. kwoty 230.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1),

- zapłata w dniu 9 lutego 2012 r. kwoty 250.000,00 zł na rzecz spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1), uregulowanie - przy udziale A. S. (1) - należności przysługującej spółce (...) sp. z o.o. w stosunku do spółki (...) sp. z o.o. poprzez zwrot towaru,

- zapłata przez spółkę (...) sp. z o.o. we wrześniu 2012 r. ze środków pieniężnych otrzymanych od A. S. (1) zadłużenia względem spółki (...) sp. z o.o.,

- sporządzenie na żądanie przedstawicieli spółki (...) sp. z o.o. przez A. S. (1) oświadczenia o uznaniu długu z dnia 3 lutego 2012 r.,

- zawarcie umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa i handlu pomiędzy A. S. (1), spółką (...) sp. z o.o., spółką (...) sp. z o.o. sp. k., a w związku z jej realizacją sukcesywne anulowanie zadłużenia A. S. (1) względem spółki (...) sp. z o.o.,

- podjęcie przez A. S. (1) działań, w tym wpłat realizowanych przy udziale oskarżonego skutkujących zmniejszeniem zadłużenia firmy (...) s.r.o. wobec spółki (...) sp. z o.o. w wysokości 526.116,46 zł na dzień 17 lipca 2014 r.,

- podjęcie przez A. S. (1) działań, w tym wpłat realizowanych przy udziale oskarżonego skutkujących zmniejszeniem zadłużenia firmy (...) s.r.o. wobec spółki (...) sp. z o.o. w wysokości 1.394.000,00 zł na dzień 17 lipca 2014 r.

- zawarcie w dniu 5 października 2012 r. porozumienia, w którym A. S. (1) zobowiązał się wobec spółki (...) sp. z o.o. do zapłaty zadłużenia firm: (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o., (...) s.r.o., (...) s.r.o., (...) s.r.o., (...) sp. j., (...), (...)

- co skutkowało wymierzeniem kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat z pominięciem okoliczności wymienionej w art. 53 § 2 k.k. tj. podejmowania starań o naprawienie szkody.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:

1. zmianę wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział Karny z dnia 29 lipca 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III K 208/15 i orzeczenie odmiennie co do istoty poprzez uniewinnienie oskarżonego A. S. (1) od popełnienia zarzucanych czynów;

ewentualnie:

2. zmianę wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział Karny z dnia 29 lipca 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III K 208/15 i orzeczenie odmiennie co do istoty poprzez wymierzenie oskarżonemu A. S. (1) kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat oraz na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat.

Prokurator Prokuratury (...) we W.zaskarżył wyrok niekorzyść oskarżonych: A. S. (1), D. M. (1) i T. F.

- w zakresie punktów I, II, III, VI, VII i XII w całości

- w zakresie punktów XVII, XVIII w części dotyczącej orzeczenia o karze

a w oparciu o przepis art. 427 § 1 i 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:

I. obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 4, 7 i 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, wyrażającą się w przekroczeniu zasad swobodnej i zgodnej z doświadczeniem życiowym oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, a to w szczególności wyjaśnień oskarżonych A. S. (1) i D. M. (1) oraz zeznań świadków K. W., J. S. (1) i E. L., nieopartej o całokształt ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego, sprzecznej z logiką, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a to w szczególności poprzez:

- uznanie za niewiarygodne tej części zeznań świadków J. S. (1) i E. L., w których twierdzili, iż nie wiedzieli, że A. S. (1), działając w ramach firmy (...), w zakresie handlu prętami stalowymi był zarówno dostawcą, jak i odbiorcą prętów żebrowanych oraz że nie mieli świadomości udziału w karuzeli podatkowej, w sytuacji, gdy są one spójne, rzeczowe, zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nadto znajdują potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, uwzględnienie wbrew zasadzie obiektywizmu jedynie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych i zaniechanie rozważenia okoliczności przemawiających na ich niekorzyść a wynikających z przeprowadzonych na rozprawie dowodów, w szczególności zeznań przedstawicieli pokrzywdzonej spółki (...), zeznań pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków oraz dokumentów włączonych w poczet materiału dowodowego,

- zaniechaniu faktycznego uzasadnienia zawartych w orzeczeniu twierdzeń, w tym zwłaszcza wskazania powodów przyznania przez Sąd waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego A. S. (1) w zakresie, w jakim wskazywał na świadomość przedstawicieli (...) udziału w karuzeli podatkowej oraz podstaw zakwestionowania wiarygodności przesłuchanych świadków, co utrudnia polemikę z poczynionymi ustaleniami faktycznymi, nie pozwalając odnieść się do przyjętego przez Sąd toku rozumowania, albowiem twierdzenie, że wyjaśnienia te korespondują z zeznaniami świadka K. W. nie są wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że zeznania pokrzywdzonych stoją w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

- oparcie wyroku jedynie na części ujawnionego materiału dowodowego i zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do istotnych zagadnień mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie do treści dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, w tym przede wszystkim stenogramów rozmów prowadzonych przez oskarżonego A. S. (1) z przedstawicielami spółki (...) oraz korespondencji e-mail prowadzonej pomiędzy nimi, a dotyczących realizacji umowy i rozliczeń i zaniechanie szczegółowej ich analizy,

- oparcie wyroku na decyzji Naczelnika (...) Urzędu Celno - Skarbowego w K. z dnia 17 lipca 2020 r. wydanej wobec spółki (...) (poprzednio (...)) utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. dnia 29 stycznia 2022 r., a ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych podatku VAT w zakresie handlu wyrobami stalowymi i transportu stali za okres od 1 stycznia 2012 roku do 30 czerwca 2013 roku m.in. przy współpracy z podmiotami takimi jak (...), (...), (...) oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatku zobowiązującej do zapłaty z tytułu wystawienia faktur w okresie od stycznia do lipca 2012 roku, podczas gdy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 13 lipca 2022 r. uchylono w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 stycznia 2022 r. celem ponownego przeprowadzenia postępowania przez ten organ;

oraz będące następstwem opisanych powyżej uchybień procesowych:

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd orzekający, że przedstawiciele spółki (...), w tym J. S. (1) i E. L. zorientowali się na przełomie lutego i marca 2012 roku, iż A. S. (1), działając w ramach firmy (...), w zakresie handlu prętami stalowymi był zarówno dostawcą, jak i odbiorcą prętów żebrowanych, co przekonało przedstawicieli spółki (...), iż A. S. (1) handlował prętami stalowymi w ramach transakcji karuzelowych, w sytuacji, kiedy przedstawiciele spółki nie mieli takiej wiedzy, jak również nie posiadali wiedzy co do ewentualnego udziału w obrocie karuzelowym;

III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd orzekający, że współpraca A. S. (1) z (...) i spółkami zagranicznymi (...) (...) s.r.o. z siedzibą w Czechach, (...) s.r.o. z siedzibą w Słowacji, (...) (...)s.r.o. z siedzibą w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w Słowacji, służyć miała w szczególności popełnieniu przestępstw skarbowych w ramach opodatkowania VAT i obrotu wewnątrzwspólnotowego a przedstawiciele spółki (...) sp. z o.o. zdawali sobie sprawę, jaki charakter będzie miała ta współpraca, w sytuacji, kiedy przedstawiciele spółki co najwyżej stali się nieświadomymi uczestnikami obrotu karuzelowego zaangażowanymi w transakcje o takim charakterze bez swojej wiedzy i woli;

IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu przez Sad orzekający, że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności nie pozwalają na uznanie, że oskarżony dopuścił się popełnienia na szkodę spółki (...) sp. z o.o., w przypadku handlu stalą z udziałem podmiotów czeskich i słowackich, a w tym spółek (...), (...) oraz (...) s.r.o., przestępstwa oszustwa, mimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy i prawidłowe wnioski wyciągnięte z tych dowodów, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, pozwalają w sposób nie budzący żadnej wątpliwości uznać jego sprawstwo i winę w tym zakresie, a przede wszystkim przypisać mu realizację znamion wprowadzenia w błąd przedstawicieli spółki (...) co do swojego zamiaru i możliwości finansowych oraz woli realizacji umowy trójstronnej z dnia 6 marca 2012 r., w szczególności, że już w chwili zawierania tej umowy zakładał, że za towar w pełni nie zapłaci, a przez to doprowadzenia spółki (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem;

V. niesłuszne niezastosowanie wobec oskarżonych środka karnego w postaci zakazu pełnienia funkcji członka zarządu, prokurenta lub członka rady nadzorczej spółek prawa handlowego, prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz w ramach spółki cywilnej związanej z obrotem artykułami przemysłowymi, podczas gdy oskarżeni dopuścili się zarzucanych i przypisanych im wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu przestępstw, wykorzystując w tym celu prowadzone przez siebie podmioty gospodarcze;

VI. rażącą niewspółmiemość kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonych w punktach I, VI i XII części dyspozytywnej wyroku, nie uwzględniających należycie dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. oraz nie uwzględniających w dostatecznym stopniu okoliczności obciążających ustalonych przez Sąd, w szczególności faktu długotrwałego czasu podejmowanych zachowań przestępczych, związane z tym nadużycie zaufania pokrzywdzonych, jak też wysokość wyrządzonej szkody, a w konsekwencji rażącą niewspółmierność kar łącznych wymierzonych oskarżonym w punkcie XVII części dyspozytywnej wyroku

a nadto, w sytuacji niepodzielenia przez Sąd Odwoławczy zarzutów zawartych w punktach I-VI:

VII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż orzeczenie wobec oskarżonego T. F. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczające dla osiągnięcia względem niego celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotu do przestępstwa, w sytuacji, gdy postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, w tym jego dotychczasowa karalność za przestępstwa podobne, niezrealizowanie celów uprzednio orzeczonych wobec oskarżonego kar, nie dają podstaw do przyjęcia w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej oraz zastosowania instytucji z art. 69 § 3 k.k.

W oparciu o podniesione zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- w odniesieniu do oskarżonego A. S. (1)

I. uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach I-III aktu oskarżenia i wymierzenie oskarżonemu:

- za czyn I - kary 3 lat pozbawienia wolności,

- za czyn II - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 200 złotych,

- za czyn III - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych po 200 złotych,

III. wymierzenie kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wymiarze 600 stawek dziennych po 200 złotych,

IV. na podstawie art. 41 § 2 k.k. orzeczenie zakazu pełnienia funkcji członka zarządu, prokurenta lub członka rady nadzorczej w spółkach prawa handlowego, prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz w ramach spółki cywilnej, związanej z obrotem artykułami przemysłowymi przez okres 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia,

V. zasądzenie kosztów sądowych i opłaty;

- w odniesieniu do oskarżonej D. M. (1):

I. uznanie oskarżonej za winną popełnienia czynów zarzucanych jej w punktach V-VI aktu oskarżenia i wymierzenie oskarżonej:

- za czyn V - kary 2 lat pozbawienia wolności,

- za czyn VI - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 200 złotych każda,

II. wymierzenie kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wymiarze 500 stawek dziennych po 200 złotych,

III. na podstawie art. 41 § 2 k.k. orzeczenie zakazu pełnienia funkcji członka zarządu, prokurenta lub członka rady nadzorczej w spółkach prawa handlowego, prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz w ramach spółki cywilnej, związanej z obrotem artykułami przemysłowymi przez okres 7 lat od uprawomocnienia się orzeczenia,

IV. zasądzenie kosztów sądowych i opłaty;

- w odniesieniu do oskarżonego T. F.

I. uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XI aktu oskarżenia i wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary 2 lat pozbawienia wolności,

II. wymierzenie kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wymiarze 290 stawek dziennych po 200 złotych,

III. na podstawie art. 41 § 2 k.k. orzeczenie zakazu pełnienia funkcji członka zarządu, prokurenta łub członka rady nadzorczej w spółkach prawa handlowego, prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz w ramach spółki cywilnej, związanej z obrotem artykułami przemysłowymi przez okres 7 lat od uprawomocnienia się orzeczenia,

IV. zasądzenie kosztów sądowych i opłaty.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. we W., następcy prawnego (...) sp. z o.o., adw. P. K. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych: A. S. (1), D. M. (1) i T. F. w zakresie i tak:

- odnośnie oskarżonego A. S. (1) na jego niekorzyść co do punktów 1, II i III części dyspozytywnej wyroku w całości oraz co do punktu XVII w zakresie orzeczonej kary pozbawienia wolności.

- odnośnie oskarżonego T. F. wyrok ten zaskarżam na jego niekorzyść co do punktów XII i XIII części dyspozytywnej wyroku w całości oraz co do punktu XVII i XVIII w zakresie orzeczonej kary pozbawienia wolności.

- odnośnie oskarżonej D. M. (1) wyrok ten zaskarżam na jej niekorzyść co do punktów VI, VII i VIII części dyspozytywnej wyroku w całości oraz co do punktu XVII w zakresie kary pozbawienia wolności.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt la, 2 i 3 k.p.k.:

(1) naruszenie przepisów postępowania, a to treści art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w dotychczasowym postępowaniu, wyrażające się wadliwym odczytaniem znaczenia treści rozmów A. S. (1) z reprezentantami spółki (...), a w szczególności rozmowy z dnia 27.09.2012r. oraz z dnia 05.10.20212r. (płyty z kart: 11817 i 21264), w tym braku przyjęcia przez Sąd I instancji wniosków płynących z treści tych rozmów w zakresie: utrzymywania przez S. przedstawicieli (...) w przekonaniu o rzetelności handlu stalą, zapewnień o odbiorach tego towaru przez podmioty takie jak (...) sro i (...) sro, potwierdzania dalszego odsprzedawania stali przez tych odbiorców do Rumunii, zapewnień o rzetelności podmiotów (...) sp. z o.o. oraz spółki (...) sp. z o.o., w tym wykluczania przez A. S. (1) w tych rozmowach jakichkolwiek nieprawidłowości działań tych podmiotów, zwłaszcza wykluczania niepłacenia przez nie podatków oraz o trwających także jeszcze w październiku 2012 r. zapewnieniach A. S. (1) składanych wobec spółki (...) o niezależności tych podmiotów od S.;

(2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na przyjęciu istnienia po stronie przedstawicieli spółki (...) od dnia 22 marca 2012 r. świadomości karuzelowego handlu i wyłudzeń podatku VAT, mimo dowodów przeciwieństwa takiej wiedzy, a to: (i) fałszowania przez grupę A. S. (1) bankowych potwierdzeń przelewów zapłaty dokonywanych na rzecz (...) przez cały czas trwania handlu ze spółką (...), czyli do dnia 08.05.2012 r., (ii) zapewnień o rzetelności handlu składanych przez A. S. (1) w ramach nagranych rozmów i spotkań we wrześniu i październiku 2012 r., ( (...)) dowodów z zeznań pracowników spółki (...) w osobach A. G. i G. G. (2) na temat składanych przez A. S. (1) także w okresie pomiędzy 22 marca 2012 r. a 08 maja 2012 r. zapewnień o transportach sprzedawanego przez (...) towaru do odbiorców finalnych w Rumunii lub W. oraz (iv) depozycji A. S. (1) przeczących informowaniu spółki (...) o powrocie do Polski towaru sprzedawanego przez (...) do czeskich spółek (...) sro i (...) sro oraz słowackiej spółki (...) sro - błędu w ustaleniach faktycznych tym istotniejszego, że w uzasadnieniu wyroku Sąd 1 instancji dał wyraz przyjęcia takiego oto celu fałszowania potwierdzeń przelewów bankowych kierowanych do (...), żeby doszło do uspokojenia spółki (...), że płatność została dokonana, co samoistnie wykazuje błąd i niewiedzę spółki (...) takich zabiegów A. S. (1) i jego grupy przestępczej, wykluczając jakąkolwiek zmowę spółki (...) z A. S. (1) kiedykolwiek;

(3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu zmowy względnie świadomości spółki (...) przed dniem 08 maja 2012 r. co do istnienia karuzeli podatkowej A. S. (1), mimo wymienionych w zarzucie nr 2 powyżej dowodów przeciwieństwa a w oparciu w istocie wyłącznie o dowód z zawodnego wnioskowania redukcyjnego lub dowód poszlakowy (str. 134 i 164 akapit 1 uzasadnienia wyroku), wy wiedziony jednak z wprost nieprawdziwych poszlak takich jak:

a) wywodzenie wniosków (str. 137 akapit 5 uzasadnienia) o wcześniejszej wiedzy i świadomości J. S. (1) z notatek z rozmów zawartych na k. 2306 i 2307, podczas gdy rozmowy te miały miejsce odpowiednio w dniach 15 i 20 czerwca 2012 r. i przez to dowód ten daje wnioski wprost przeciwne wywiedzionym przez Sąd 1 instancji, mianowicie wskazuje bez reszty na niewiedzę spółki (...) przed 15 i 20 czerwca 2012 r. o nieprawidłowościach działań grupy A. S. (1), w tym wwożenia do Polski towaru uprzednio przez (...) sprzedawanego zagranicę, braku odbierania tego towaru przez czeskich lub słowackich odbiorców spółki (...), nierzetelności dokumentów pokwitowań takich odbiorów przedstawianych spółce (...) przez cały okres współpracy trwającej do 08 maja 2012 r., podległości A. S. (1) określonych podmiotów trzecich (w tym w szczególności (...) sro - spółki (...)) lub niepłaceniu podatku VAT przez podległe A. S. (1) firmy/osoby;

b) przyjęcie (str. 146 infine uzasadnienia wyroku) zakwestionowania już w 2012 r. przez organy skarbowe legalności handlu stalą realizowanego przez spółkę (...), podczas gdy pierwsze kontrole skarbowe wobec (...) w związku z handlem stalą miały miejsce w 2013 r., lecz - co więcej - kontrole te kończyły się brakiem zastrzeżeń organów skarbowych co do tego handlu z udziałem (...) (tzw. pozytywne kontrole cząstkowe), a pierwsze nieprawidłowości co do tego handlu organy skarbowe ustaliły i zawarły w protokole kontroli podatkowej z września 2014r.;

c) przypisanie J. S. (1) i E. L. bieżącej orientacji o fałszowaniu przez grupę A. S. (1) bankowych potwierdzeń przelewów wpływających do spółki (...) m. in. od podmiotów czeskich i słowackich ( (...) sro, (...) sro i (...) sro), podczas gdy ustalenie fałszerstw w postaci podrabianie i przerabiania tego rodzaju dokumentów ujawnił w czerwcu 2012 r. profesjonalny detektyw, co wiarygodnie opisał w swoich zeznaniach (m. in. k. 6216, k. 12106 i k. 11348), a detektywi byli właśnie w tym czasie przez spółkę (...) zaangażowani i właśnie wyłącznie dzięki ich wykrywczym umiejętnościom doświadczeniom ustalenie tych fałszerstw stało się możliwie;

d) jednocześnie przyjęcie standardowości i codzienności porównywania dokumentów potwierdzeń przelewów z ich odzwierciedleniem w historii rachunku bankowego, co pozostaje wprost sprzeczne ze wskazaniami doświadczenia życiowego, a zostało przez Sąd I instancji opacznie ocenione właśnie jako standardowy wymóg doświadczenia życiowego;

e) uznanie po stronie spółki (...) możliwości bieżącego i samodzielnego ustalenia przerobień lub podrobień potwierdzeń przelewów przez grupę A. S. (1), mimo że wymogu takiego Sąd 1 instancji nie postawił wobec drugiego z oszukiwanych w ten sam sposób pokrzywdzonych - (...) A.S. - co jest tym bardziej niezrozumiałe, że do spółki (...) wpływały potwierdzenia przelewów z adnotacją „przelew w realizacji” i mimo tego nie zostało to zauważone przez tego pokrzywdzonego;

f) niedostateczne zdefiniowanie (str. 127 akapit 4 uzasadnienia) podziału ról członków relewantnej grupy przestępczej A. S. (1), sprowadzające się do pominięcia ich roli ukrywania przez spółką (...) wszystkich elementów ich nielegalnego procederu, w tym wyłudzeń podatku VAT, co miało miejsce przez cały okres analizowanego handlu, tj. do 08 maj 2012 r., czyli także znacząco po przyjętej przez Sąd I instancji dacie rzekomej zmowy z dnia 22 marca 2012 r. (vide m. in. dotycząca T. F. k. 635 akt sprawy oraz dotycząca A. C. korespondencja e-mail dołączona do wniosku dowodowego z dnia 04.06.2021 r.);

g) przyjęcie orientacji świadka W. w handlu z udziałem spółki (...) (str. 140 akapit 1 uzasadnienia), mimo że świadek ten wielokrotnie zastrzegał swoją wiedzę z doświadczenia, nie zaś z uczestniczenia w tej karuzeli (str. 6 in fine i str. 10 in initio protokołu rozprawy z 29.06.2020 r.), a ostatecznie przyznał W. wiarygodność i legalność działań i generalnie rzetelność oraz wiarygodność spółki (...) (str. 8 in fine protokołu rozprawy z 29.06.2020 r.);

h) przyjęcie, iż obrót karuzelowy A. S. (1) odbywał się bez nieświadomego uczestnika (str. 140 akapit 1 uzasadnienia), co jest wynikiem nie tylko braku po stronie Sądu I instancji znajomości realiów obrotu podatkowego, ale także formułowaniu przesłanek wnioskowania wprost sprzecznych z ugruntowanym schematem podatkowej oceny, w ramach której przyjęte jest wykorzystanie nieświadomości uczciwego przedsiębiorcy jako najpowszedniejszy elementem tzw. karuzel podatkowych (vide m. in. wyroki NSA z dnia 21.01.2020 r., sygn. akt: I FSK 323/18,1 FSK 970/18 i I FSK 1703/19);

i) przyjęcie wskutek współpracy z A. S. (1) korzyść podatkowej po stronie spółki (...) i działania jej reprezentantów z taką świadomością (str. 136 in initio uzasadnienia), podczas gdy korzyści podatkowej takiej po stronie spółki (...) nie było, a jej przyjęcie przez Sąd I instancji jest wynikiem nieporozumienia na gruncie prawa podatkowego, w tym efektem uwzględnienia skrajnie wadliwego stanowiska organów podatkowych wyrażonego w decyzji podatkowej dotyczącej spółki (...), która to decyzja podatkowa mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została uchylona, a do uchylenia takiego doszło m. in. właśnie ze względu na takie wadliwe prawnie założenie tej decyzji podatkowej (vide poniższy - nr 5 - zarzut apelacyjny);

j) przyjęcie braku dochowania przez spółkę (...) wymogów należytej staranności w ramach handlu stalą i przyjęcie istnienia takiego zastrzeżenia względem spółki (...) ze strony organów podatkowych, mimo że decyzje podatkowe obu instancji wydane wobec spółki (...) takowych ustaleń nie zawierają, a wręcz przeciwnie - w toku handlu stalą przypisują one spółce (...) ponadprzeciętną staranność, wynikającą z modelu zarządzania tą spółką obowiązującego w jej strukturach jako podmiotu z międzynarodowego holdingu.

(4) naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, polegające na jego wadliwej wykładni i zastosowaniu, sprowadzających się do pominięcia regulowania przez spółkę (...) w całości obciążającego ją z tytułu podatku VAT należnego, poprzez opłacanie faktur zakupowych w kwocie brutto i w efekcie przyjęcie przez Sąd I instancji korzyści podatkowej po stronie spółki (...) w sytuacji braku takowej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) co do pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - uznanie A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do kwietnia 2013 r. we W., N. i innych miejscowościach kierował zorganizowanq grupą przestępczą, w skład której wchodzili M. D., D. P., T. F. i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych, co stanowi występek z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzenie mu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2) co do pkt II i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - uznanie A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 r. do maja 2012 r. we W., N. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech i Słowacji, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził firmę (...) sp. z o. o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie nie mniejszej niż 5.590.280 złotych w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 12 kwietnia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), zamawiał od spółki (...) sp. z o. o. wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem innych firm w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o. o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż firma (...) z siedzibą w N. jest faktycznym dostawcą towarów oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), w tym przelewów z dnia 4 stycznia 2012 roku na kwoty 232.000 zł i 190.000 złotych, z dnia 10 stycznia 2012 roku na kwoty 195.000 z 1 i 230.000 zł, z dnia 16.01.2012 r. na kwoty 260.000 zł, 250.000 zł, 240.000 zł, z dnia 20.01.2012 r. na kwoty 190.000 zł, 300.000 i 290.000 złotych, które to przelewy nie zostały zrealizowane łub częściowo zrealizowane innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, w celu uwiarygodniania dokonywania terminowych płatności i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat od firmy (...) sp. z o.o., a następnie zamówił z odroczonym terminem płatności pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, stwierdzone fakturami o nr (...), na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłaty, przekazane następie za pośrednictwem (...) Sp.z o. o. Spółka Komandytowa (...) firmie PUH (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru dokonania zapłaty całości należności za dostarczany towar, czym spowodował straty w kwocie nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r. do 30 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z D. P. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż D. P. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o., wykonując polecenia A. S. (1), zamawiała w imieniu tej firmy wyroby, hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawca towarów firma (...) z siedzibą w N., jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o. o., a następnie na podstawie fakt wy z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) z odroczonym terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówili pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o. o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 264.589,72 złotych;

- w okresie od stycznia do 22 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z T. F. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż T. F. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., na polecenie A. S. (1), zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o. o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem Ac kom Sp.z o. o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych:; z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 złotych, 50.000 złotych i 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 złotych i 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w łącznej wysokości 655.223,76 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r. do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z M. D. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. D., będąc właścicielem firmy (...), zamówił wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., która jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych na łączną kwotę 959.430,47 złotych: z dnia 13 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych i 221.430,47 złotych, z dnia 19 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych, 190.000 złotych i 148.000 złotych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), prowadzonego przez bank (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towar i uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 19 stycznia 2012 roku o numerach od (...) (...) — (...) (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 29 marca 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 457. 719,90 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą (...) N. na poczet dostaw1 zrealizowanych w dniu 19 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 423.933,76 złotych;

- w okresie od lutego do 28 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż I. L. oraz R. J., reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji zamawiali od spółki (...) Spółka z o.o. w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., których dostawcą była firma (...) z siedzibą w’ N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 216.509,44 zł z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach po 161.750,40 zł i 161.280,00 zł, z dnia 09.03.2012 r. w kwotach po 160.254,40 zł i 205.000 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach po 112 707,20 i 150.000 zł, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 211.366,40 zł i 213 864,00 zł. z dnia 15 marca 2012 r. w kwotach 269.640 zł i 160.003 złotych i z dnia 16 marca 2012 roku w kwocie 161.280 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 28 marca 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 533.409, 80 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet realizacji zamówienia z 28.03.2012 r., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 533.409, 80 złotych;

- działając w okresie od lutego do 27 kwietnia 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż l. L. reprezentujący jako członek zarządu firmę (...) (...). s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o. o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 149.871,68 złotych, z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 214.155,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 214.583,04 złotych, z dnia 7 marca 2012 roku w kwotach 210.806, 40 zl i 210.000 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwocie 213.780,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 201.568.0i 220.000 złotych, z dnia 13 marca 2012 roku w kwitach 214.748,80 zł i 158.950,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 213.104,64 zł i 214.905,60 złotych, z dnia 16 marca 2012 roku w kwotach 264.969,60 zł i 266.627,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 204.000 zł i 170.234,56 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwocie 108.259,20 złotych, z dnia 21 marca 2012 roku w kwotach 170.500 zł, 175.000 zł i 187.664,80 złotych, z dnia 26 marca 2012 roku w kwotach 130.000 zł, 140.000 zł, 120.076,80 zł i 146.000 złotych, z dnia 28 marca 2012 roku w kwotach 151.000 zł, 141.000 zł, 131.000 zł i 109.828, 80 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnianie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 27 kwietnia 2012 roku o nr (...) - (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 539.996,80 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o. o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r , wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 539.996,80 złotych:

- działając w okresie od marca do 4 maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. N. (1), reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp. z o. o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o. o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 5 marca 2012 roku w kwocie 214.995,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 212.329,60 złotych, z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach 210.736,96 zł i 105.750,40 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwotach 170.000 zł i 205.726,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 109.670,40 zł i 153.684,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 161.896.00 zł, 160.294,40 zł i 216.048,00 złotych, z dnia 15 marca 2012 roku w kwocie 267.131,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 110.936, 96 zł i 104.000 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwotach 160.428.80 zł. 119.987,20 zł, 150.000 złotych, z dnia 22 marca 2012 roku w kwotach 117.174,40 zł, 145.000 zł, 135.000 zł i 140.000 złotych, z dnia 29 marca 2012 roku w kwotach 101.280 i 150.000 zł, 145.000 zł 136.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając tym samym na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towary i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o. o., a następnie na podstawie faktur z dnia 30 kwietnia 2012 roku o nr (...)- (...), z dnia 02 maja 2012 roku o nr (...) (...), z dnia 4 maja 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności vi dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.456.092.56 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r., wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 1.456.092,56 złotych.

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. i czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 kk. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzenie mu kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych każda;

3) co do pkt VI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - uznanie D. M. (1) za winną tego, że w okresie od listopada 2011 r. do kwietnia 2013 r. we W. i innych miejscowościach brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), M. D.. T. F. i inne osoby, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw1 skarbowych i innych, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu i za to na podstawie tego przepisu wymierzenie kary 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4) co do pkt VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - uznanie D. M. (1) za winną tego, w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła firmę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 264.589,72 złotych i pomogła A. S. (1) i innym osobom w doprowadzeniu firmy (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 3.608.656,88 złotych w ten sposób, że:

- od listopada 2011 r do 30 marca 2012 będąc prezesem zarządu firmy (...) sp. z o.o. zamawiała w imieniu lej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż faktycznym dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone M' celu uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów’ od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) z odroczonym terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówiła pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z terminowego obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodowała straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 264.589,72 złotych, - w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku przekazywała do osób reprezentujących firmy zależne od A. S. (1), w tym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...), (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji, (...) spol. s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, które zamawiały wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane przez (...) sp. z o.o. za pośrednictwem firm (...) sp. jawna z siedzibą w B. i Ac kom Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przy wprowadzeniu firmy (...) sp. z o.o. w błąd co do zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, za pośrednictwem poczty mailowej skany podrobionych potwierdzeń przelewów bankowych zapłaty realizowanej z rachunków bankowych prowadzonych w bankach (...) S.A. (...) Bank (...) S.A. na rzecz (...) sp. z o.o., które to przelewy przesyłane były do firmy (...) sp. z o. o., a zrealizowane były w rzeczywistości w innych terminach, czym pomagała w wyłudzeniu przedpłat na poczet dostaw towarów i spowodowaniu strat na rzecz (...) Spółka z o. o. z ramienia firm: lber (...) sp. z o. o. - w kwocie 655.223.76 złotych; (...) - w kwocie 423.933,76 złotych; (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji w kwocie 533.409, 80 złotych; (...) spol. s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach w kwocie 539.996,80 złotych; (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji w kwocie 1.456.092,56 złotych,

tj. o czyn z art 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. i czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzenie jej kary 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzenie jej kary grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych każda;

5) co do pkt XII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - uznanie T. F. za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), D. P., M. D. i inne osoby, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu, wymierzenie mu kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

6) co do pkt XIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - uznanie T. F. za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 665.223,78 złotych w ten sposób, że reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o. o. z siedzibą w O. zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem innych firm,, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż faktycznym dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 roku w kwocie 50.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. z kalocie 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych i z dnia 22.03.2012 r. w kwocie 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o. o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...), (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, które zostały mu dostarczone w dniach 23 i 24 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 655.223,76 złotych,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. i czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzenie mu kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych każda:

W oparciu o podniesione zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie wobec oskarżonych następujących kar łącznych pozbawienia wolności:

a) wobec oskarżonego A. S. (1) 6 (sześć) lat pozbawienia wolności;

b) wobec oskarżonej D. M. (1) 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

c) wobec oskarżonego T. F. 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. we W. adw. B. W. zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonych: A. S. (1), D. M. (1) i T. F. w części dot. pkt I, II, III, VI, VII, XII, XIII, XVII i XVIII części dyspozytywnej wyroku, na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucając:

I. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego i niesamodzielności jurysdykcyjnej Sądu I instancji skutkującej uznaniem, iż „Sąd podzielił jednak zapatrywania Prokuratury (...) w K.prowadzącej odrębne postępowanie właśnie w zakresie karuzeli podatkowej, która miała miejsce w ramach tychże transakcji, iż etapy działania tej grupy przestępczej należało podzielić, przy uwzględnieniu stanu wiedzy, jaką w poszczególnych okresach mieli na temat jej działalności przedstawiciele spółki (...) (str. 145 uzasadnienia wyroku), a w konsekwencji przyjęciem, iż z dniem 22 marca 2012 roku ówcześnie (...) (...) sp. z o.o. (dalej: (...) lub Spółka) przestał być podmiotem pokrzywdzonym działaniami A. S. (1) i w dalszym okresie miał świadomie uczestniczyć w karuzelowym procederze w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kierowanej przez A. S. (1), w sytuacji gdy:

2. postępowanie przeprowadzone przez Sąd I instancji pozostaje w toku pierwszoinstancyjnym, toteż podzielenie przez Sąd I instancji zapatrywań Prokuratury (...) w K.co do roli i wiedzy przedstawicieli (...) pozostaje przedwczesną i nieuprawnioną dyskredytacją ich zeznań w świetle zasady domniemania niewinności oraz aktualnego stanu tegoż postępowania, z którego dokumenty stanowiły dowody w niniejszej sprawie, jednoznacznie przekreślającego założenia oskarżyciela przedstawione w akcie oskarżenia, na który powołał się Sąd I instancji,

3. schemat współpracy handlowej A. S. (1) i (...) - co przyznaje sam Sąd I instancji - nie uległ istotnej zmianie po 22 marca 2012 roku, w szczególności że nie wskazano okoliczności, które determinowały świadomość (...) o udziale w procederze karuzelowym, zaś czynności sprawcze c parte o ten sam zamiar, powzięty z góry, towarzyszyły dalszym działaniom oskarżonych, w szczególności dalej dochodziło do przedstawiania nierzetelnych dokumentów celem wyłudzenia towaru od pokrzywdzonej,

4. Sąd I instancji nie przytacza dowodów, potwierdzających istnienie oraz daty powstania czy zdarzenia inicjującego okres zależności (...) od A. S. (1) jako osoby kierującej zorganizowaną grupą przestępczą, która to zależność miałaby według ustaleń Sądu, mieć swój początek w marcu 2012 roku, co czyni pomimo szeregu obiektywnych okoliczności, które potwierdzały nieświadomy udział (...) w karuzeli VAT-owskiej, zorganizowanej przez A. S. (1), a to m.in. brak jakiejkolwiek realnej korzyści z udziału w grupie; realna i wysoka szkoda, wynikająca ze współpracy z uczestnikami grupy; aktywne, konkretne i jednoznaczne w aspekcie pokrzywdzenia działania (...) na gruncie postępowań cywilnych, egzekucyjnych i karnych po ustaleniu swojego pokrzywdzenia przez kontrahentów; istotne, zróżnicowane i niekwestionowane dowody, potwierdzające działania zmierzające do wprowadzenia przedstawicieli w błąd i wyzyskania tego błędu poprzez wyrządzenie podmiotowi szkody, a następnie pomówienie o udział w przestępstwie osób z ramienia (...), istnienie obiektywnych okoliczności pozwalających na uznanie obrotu za biznes legalny i gospodarczo uzasadniony, potwierdzone wnioskami specjalistów, weryfikujących dokumentację towarzyszącą transakcjom, dotyczącą Spółki i prowadzonego przez nią obrotu,

5. z perspektywy aktualnej wiedzy płynącej z upływu czasu, czyli postfactum Sąd I instancji podejmuje jednoznaczną ocenę, że (...) powinien wycofać się ze współpracy z A. S. (1), z uwagi na brak płynności rozliczeń i nieterminowe regulowanie należności, nie dostrzegając, że w ówczesnych okolicznościach działania te służyły wcześniej już sprawdzonym metodom egzekucji „trudnych" długów z ryzykiem niespłacalności, a w przypadku braku takiej inicjatywy (...) zostałby z niespłaconym zadłużeniem i brakiem realnej szansy na odzyskanie pieniędzy, co jest działaniem uzasadnionym biznesowo i służącym interesowi Spółki, gdzie początkowe działania podejmowane wobec A. S. (1) przez (...) służyły odzyskaniu środków, a z czasem ewoluowały w podjęcie formalnych kroków ukierunkowanych na egzekucję długu,

6. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na wadliwej, dowolnej ocenie materiału dowodowego i niesamodzielności jurysdykcyjnej Sądu 1 instancji, skutkującej oparciem swoich wniosków co do świadomego uczestnictwa (...) w karuzeli podatkowej na wadliwej, negatywnej decyzji podatkowej z dnia 29 stycznia 2021r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w stosunku do (...), opartej na stwierdzeniu świadomości udziału w obrocie karuzelowym, finalnie uchylonej w całości w drodze kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 13 lipca 2022r. ze stwierdzeniem bezpodstawności kierowanych wobec Solyadis zarzutów świadomego udziału w karuzeli podatkowej,

7. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., poprzez przypisanie E. L. i J. S. (1) świadomego uczestnictwa w karuzeli podatkowej od marca 2012 roku, bez przywołania konkretnych dowodów świadczących o tym, że (...) działał w porozumieniu z A. S. (1), w szczególności że (...) nie uzyskał żadnej korzyści podatkowej w związku z realizowanymi transakcjami, przy czym Sąd I instancji nie wykazał jakimkolwiek dowodem, by taka korzyść miała zostać osiągnięta przez (...) lub jego przedstawicieli, zaś WSA we Wrocławiu weryfikując negatywną decyzję podatkową w stosunku do (...) definitywnie wykluczył pozyskanie przez (...) jakiejkolwiek korzyści z tego przedsięwzięcia,

8. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez zaniechanie oceny dowodowej stenogramów rozmów nagranych pomiędzy A. S. (1) a przedstawicielami (...), z Których jednoznaczne wynika brak wiedzy i świadomości przedstawicieli (...) w zakresie uczestnictwa procederze wyłudzenia VAT, w szczególności że ustalenia obejmowały zwrot zadłużenia powstałego na rzecz (...) wskutek oszukańczych działań A. S. (1), w szczególności ze sam A. S. (1) w toku postępowania przygotowawczego, w odpowiedzi na pytanie „Czy (...) wiedział, że towar nie jeździ? Podejrzany wyjaśnia: (...) tego nie wiedział. Na ich polecenie sprawdzenia czy towar jest byłem przygotowany i byłem w stanie go wysłać..." (str. 4 in initio protokołu przesłuchania podejrzanego z 28.03.2018 r., akta sprawy (...) Prokuratury (...) w K.), co wyklucza świadome uczestnictwo w procederze wyłudzenia VAT

9. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., polegającą na bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności wyjaśnień A. S. (1) przy jednoczesnym deprecjonowaniu zeznań E. L. oraz J. (...) w zakresie braku świadomego uczestniczenia (...) w karuzeli VAT oraz okresów wprowadzania (...) w błąd działaniami A. S. (1), w sytuacji gdy oczywistym celem A. S. (1) było marginalizowanie swojej odpowiedzialności za zarzucane czyny, w tym nie tylko działania na szkodę (...), ale również kierowania zorganizowaną grupą przestępczą i przerzucenia odpowiedzialności na podmiot pokrzywdzony poprzez pomówienie jej przedstawicieli, przy czym wyjaśnienia A. S. (1) nie mają odoicia w materiale dowodowym, a zeznania E. L. oraz J. S. (1) - co Sąd I instancji konsekwentnie przemilcza - opierają się w dominującym stopniu na dokumentacji księgowej, elekconicznej, nagraniach rozmów i uzupełniają się wzajemnie w sposób logiczny i niesprzeczn/,

10. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., polegającą na bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności wyjaśnień A. S. (1) w zakresie jego twierdzenia, że obrót był tylko fakturowy począwszy od 28 lutego 2012r. oraz że osoby z ramienia (...) miały o tym wiedzieć, podczas gdy A. S. (1) w swoich depozycjach sam odmiennie wskazuje fakty i daty, dotyczące rzekomo fikcyjnego obrotu towarem bez jego przemieszczania, w tym w ramach postępowania V K 144/18 Sądu Okręgowego w Katowicach, wskazując albo na to, że towar był transportowany przez cały okres współpracy bądź że obrót był tylko fakturowy, co miało rozpocząć się w okresie od 28 lutego 2012r. aż do 8 maja 2012 r., kiedy przypada już koniec współpracy z udziałem (...), przy czym każdorazowo wskazuje odmienne daty i okoliczności tego obrotu,

11. art. 7 k.p.k w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez zaniechanie oceny dowodowej i wyciągnięcia procesowych wniosków z zachowania A. S. (1) i D. M. (1) polegającego na przedkładaniu (...) w okresach rozpisanych w akcie oskarżenia, obejmujących okres po 22 marca 2012r., podrobionych potwierdzeń przelewów w ramach zapłat za wcześniej otrzymany towar celem wyłudzenia kolejnych środków od (...), co pozostaje działaniem irracjonalnym w kontekście przyjętego przez Sąd współdziałania E. L. oraz J. S. (1) w oszustwie podatkowym, a co za tym idzie wyklucza tezę Sądu I instancji o świadomym uczestnictwie (...) w karuzeli VAT, w szczególności wobec następujących faktów:

a) potwierdzenia dokonanych przelewów na rzecz (...) były wysyłane w celu potwierdzenia dokonania zapłaty za otrzymany towar, a w konsekwencji uruchomienia kolejnej dostawy towaru i uwiarygodnienia się przed (...) w początkowej fazie współpracy, z tego też tytułu liczba otrzymanych potwierdzeń zapłaty z czasem uległa zmniejszaniu, przy czym gdyby (...) miał świadomość uczestnictwa w nielegalnym obrocie z grupą określonych podmiotów, to wobec braku wpłaty w dniu 28 marca 2012 roku należności za otrzymany towar ze strony jednego z tych podmiotów t.j. spółki (...) s.r.o. kwoty 533.409,80 zł, która powinna nastąpić po dokonanej dostawie, (...) nie dostarczałaby towaru do innych podmiotów tj. (...) s.r.o. i (...) s.r.o. i nie dokonywałby kolejnych zaliczek do (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa tytułem kolejnych dostaw, w obawie przed utratą kolejnych środków,

b) analiza wszystkich potwierdzeń zapłaty otrzymanych przez (...) od czeskich i słowackich kontrahentów wskazuje, że pieniądze z potwierdzeń wpływały na rachunek (...) następnego dnia po wskazanej na potwierdzeniu przelewu dacie lub w nielicznych przypadkach dwa lub trzy dni bankowe później, czyli w terminie zgodnym z ówczesnym standardem bankowym, przez co nie stanowiło to sygnału alarmowego dla (...) odnośnie autentyczności potwierdzeń przelewów w czasie trwania współpracy, bo w ramach okresowej weryfikacji wpływu środków takowe środki z tytułu zapłaty na koncie (...) już były zaksięgowane,

c) przy założeniu świadomości przedstawicieli (...) w zakresie wyłudzenia VAT pozbawionym sensu było wysyłanie potwierdzeń zapłaty i odbioru towaru przez czeskich i słowackich kontrahentów, co miało miejsce po krytycznej dacie 22 marca 2012r., przyjętej przez Sąd jako graniczna dla nieświadomości (...), albowiem dla świadomego uczestnika karuzeli VAT potwierdzenia zapłaty nie miałyby żadnego znaczenia wobec przestępczego porozumienia uczestników oraz celu wyłudzenia VAT, podobnie jak nielogiczne oraz niezgodne z życiowym doświadczeniem pozostawało zatajanie przed (...), iż przelewy odbiorców towaru były wykonywane w rzeczywistości następnego dnia po przesłaniu potwierdzenia przelewu, jak również, że przelewy były wykonywane przez D. M. (1), która preparując potwierdzenia zapłaty wysyłała je do kontrahentów z Czech i Słowacji, aby ci następnie przesyłali je (...),

12. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., poprzez obdarzenie walorem wiarygodności zeznań K. W. w zakresie, w którym zeznał, iż przedstawiciele spółki (...) sp. z o.o. celowo i świadomie mieli zgodzić się na udział w tej karuzeli, gdyż jak świadek zeznał: „mieli dużo podatku do zapłacenia"(str 125 uzasadnienia wyroku), pomimo że świadek ten nigdy nie rozmawiał z zacnym z przedstawicieli (...) i nigdy nie był w siedzibie (...), a nadto faktem jest, iż w okresie objętym zarzutami (...) był uprawniony do zwrotu nadwyżki VAT, który uprzednio Spółka zapłaciła w cenie zakupu towaru, co czyni jego zeznania obiektywnie niezgodnymi z rzeczywistością,

13. art. 7 k.p.k., poprzez pozytywną ocenę depozycji J. J. (2) i K. W., wpasowującą się w pogląd Sądu I instancji o udziale (...) w przestępczym procederze, tj. jawiącą we wniosku, „znamienne były przy tym relacje procesowe J. J. (2) i K. W., znających prawdziwy charakter tych transakcji, którzy wskazywali wprost, iż w tejże karuzeli nikt przypadkowy i nieświadomy nie brał udziału"(str 140 uzasadnienia wyroku), pomimo że Sąd I instancji nie dostrzegł przestępczego charakteru współpracy (...) z firmą (...) sp. j., a jednocześnie skonstatował, że A. S. (1) planował od samego początku doprowadzić spółkę (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wykorzystując mechanizm przedpłat i kolejne powiązane ze sobą podmioty gospodarcze, co potwierdza niekonsekwencję procesową i podważa całą trajektorię rozumowania Sądu Okręgowego we Wrocławiu odrośnie świadomego udziału (...) w karuzeli podatkowej,

14. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez zaniechanie oceny dowodowej opinii prawnej biegłej sadowej M. B., która wskazała jednoznacznie, że wszystkie okoliczności działalności m.in. w obrocie stalą, potwierdzają brak przesłanek do uznania w działalności (...) jako świadomego uczestnika karuzeli podatkowej, z wyraźnym zaznaczeniem, że nawet gdyby którakolwiek z cech procederu wyłudzenia VAT wystąpiła po stronie badanej spółki (...), to i tak nie mogłoby to świadczyć o tym, iż mamy do czynienia z karuzelą podatkową, wiele bowiem z przywołanych cech jest spotykanych na rynku w legalnym obrocie,

15. art. 424 § 1 pkt 1) k.p.k., poprzez przyjęcie w konstrukcji uzasadnienia zbiorczego wskazywania dowodów do poszczególnych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, co w znaczny sposób uniemożliwia zidentyfikowanie dowodów, z którymi Sąd I instancji wiąże opisywane okoliczności i na których opiera swoje wnioski, a w konsekwencji utrudnia zbadanie, czy ustalenia faktyczne znajdują oparcie w materiale dowodowym, a wnioski korespondują z konkretnymi dowodami oraz określonymi okolicznościami, gdzie dla przykładu postawa A. S. (1) jest labilna w zależności od sytuacji w jakiej się znajduje, a jego wyjaśnienia nieustannie ewoluują w zależności od postępowania, w którym je składa, co rodzi konieczność precyzyjnego odniesienia się do konkretnych wyjaśnień A. S. (1), na podstawie których Sąd czyni dane ustalenia faktyczne,

II. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na jego treść, a mianowicie polegających na przyjęciu, że:

a)  już wcześniej przedstawiciele spółki (...), w tym J. S. (1) i E. L. zorientowali się, podobnie jak M. P. i S. B. ze spółki (...), iż A. S. (1), działając w ramach firmy (...)-lnstal A. S. (1), w ramach handlu prętami stalowymi był zarówno dostawcą, jaki odbiorcą prętów żebrowanych. To przekonało przedstawicieli spółki (...), iż A. S. (1) handlował prętami stalowymi w ramach transakcji karuzelowych. Pomimo takiej wiedzy, a także tego, iż A. S. (1) podrabiał dokumenty w postaci potwierdzeń przelewów, jak i nie płacił za kolejne dostawy, E. L. i J. S. (1), reprezentując spółkę (...) zdecydowały się na kontynuowanie współpracy z A. S. (1)."(str 71 uzasadnienia wyrokuj, w sytuacji gdy Sąd nie wskazuje:

• kiedy, od kogo i w jakich okolicznościach E. L. i J. S. (1) miały się dowiedzieć, że A. S. (1) handlował prętami stalowymi w ramach transakcji karuzelowych oraz podrabiał dokumenty w postaci potwierdzeń przelewów,

• konkretnych dowodów wskazujących na fakt i datę rzekomego zorientowania się E. L. i J. S. (1), jakoby A. S. (1), działając w ramach firmy (...), w ramach handlu prętami stalowymi był zarówno dostawcą, jak i odbiorcą prętów żebrowanych oraz że takie usytuowanie podmiotu w obrocie było elementem przestępstwa, a zatem dotyczyło obrotu w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych, podczas gdy jednocześnie A. S. (1) zeznając aktualnie w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Katowicach, V K144/18 wskazuje, iż takie zadania pełnił jedynie w obrocie krajowym, co wykluczałoby możliwość zaistnienia przestępczego obrotu karuzelowego,

• w jakich okolicznościach i dlaczego, posiadając rzekomo wiedzę wskazaną wyżej, E. L. i J. S. (1) zdecydowały się na kontynuowanie współpracy z A. S. (1), przy czym powyższe błędne ustalenia faktyczne, a dodatkowo niepoparte dowodami na ich potwierdzenie, skutkowały postawieniem nieuprawnionej tezy, że (...) świadomie i celowo włączył się w karuzelę VAT-owską kierowaną przez A. S. (1), co nie koresponduje z materiałem zgromadzonym w sprawie, z którego wynika, że sfałszowane przelewy ujawnił dopiero detektyw zatrudniony przez Spółkę w osobie W. K.,

b) „W ramach tej współpracy [z A. S. (1) - przyp. aut.], która służyć miała w szczególności popełnieniu przestępstw skarbowych w ramach opodatkowania VAT i obrotu wewnątrzwspólnotowego, spółka (...) miała zamawiać oficjalnie towar (,..)"(str 73 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy (...):

1. w handlu stale występował jako dystrybutor pośredni pełniący funkcję głównie finansową, wykorzystując do tego posiadane nadwyżki finansowe,

2. pełnił funkcję finansową, a w takich okolicznościach nie można uznać za nietypowe działań polegających na wskazywaniu przez dostawcę odbiorcy towarów; przykładem takiego działania jest chociażby leasing operacyjny, gdzie dostawca wskazuje firmie leasingowej pośredniczącej w dostawie swojego odbiorcę, który w momencie zakupu nie dysponuje takimi środkami, aby mógł nabyć towar; w leasingu firma leasingowa pełni właśnie funkcję finansową; innym przykładem jest wskazywanie przez producenta lub generalnego dystrybutora towaru swojemu regionalnemu dystrybutorowi odbiorcę towaru, nawet ze wskazaniem ceny sprzedaży, w szczególności że w przeszłości taki schemat biznesowy S. s wdrożył w toku współpracy z podmiotami zagranicznymi, takimi jak (...) SA z Francji, (...) (Niemcy), (...), (...), (...) (Holandia), (...) (Holandia), jak również z podmiotami polskimi.

3. miał wpływ na ustalenia pomiędzy swoimi dostawcami i odbiorcami, co wynika z zawartych przez (...) negocjowanych umów z dostawcami i odbiorcami,

4. stosował ceny rynkowe, marża osiągana na obrocie stalą nie odbiegała od marż stosowanych w obrocie stalą,

5. dążył do skrócenia łańcucha dostaw, jeśli było to możliwe, np. w sytuacji pominięcia (...) sp. j.

6. sprzedawał stal do pomiotów krajowych i zagranicznych,

7. nie miał doświadczenia w otrzymaniu zwrotów VAT w związku z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (do tej kwestii odniesiono się na str. 113-114 zaskarżonej decyzji,

8. od 2009 r. dokonywał rozliczeń podatku VAT kwartalnie,

9. posiadał ubezpieczenie produktów i transportu,

10. prowadził postępowania sądowe ze swoimi dłużnikami (m.in. (...) s.r.o., M. s.r.o., (...) sro, (...) sp. z o.o., (...). Sp. z o.o.) i dążył do wyegzekwowania zaległych należności,

11. nie uzyskał żadnej korzyści podatkowej w związku z realizowanymi transakcjami; (...) dokonał zapłaty dostawcy kwotę brutto, czyli z podatkiem VAT, który następnie miał prawo odliczyć zgodnie z zasadą neutralności podatku; odliczenie nie miało nigdy wysokości wyższej od kwoty rzeczywiście zapłaconego przez (...) podatku VAT; stosowane metody płatności, tj. system wpłacania zaliczek, rozliczenie po dostawie, gdzie stosowano wobec odbiorców (...) dłuższe terminy płatności niż miał on sam, w efekcie czego stosował kredyt kupiecki,

12. dokonywał rozliczeń z kontrahentami jedynie za pomocą przelewów bankowych,

13. zapewniał możliwość przyporządkowania każdej wypłaty i wpłaty do dokonanego zakupu i sprzedaży,

14. rozpatrywał zgłaszane reklamacje przez odbiorców,

15. osiągnął wartość wewnątrzwspólnotowych dostaw w 2012 roku w zakresie obrotu stalą w rozmiarze jedynie około 18% całej sprzedaży zrealizowanej w 2012 roku,

16. zabezpieczał należności czy to w formie uzyskanego ubezpieczenia, czy poręczenia innych podmiotów,

17. nie uczestniczył w realizacji dostaw w systemie od „małego do dużego podmiotu"; na różnych etapach łańcucha dostaw występowały zarówno podmioty małe, jak i duże,

18. dokonywał zakupu maksymalnie 8 transportów dziennie, bo taka była możliwa realizacja dostaw,

19. posiadał wiedzę na temat producenta stali, co wynikało z przekazywanych atestów i informacji uzyskanej od dostawców,

20. posiadał dokumentację potwierdzającą dostawę towaru do odbiorcy (oświadczenia odbiorcy o odbiorze towaru),

21. osiągnął wolumen obrotu stalą, który nie odbiegał od wolumenu innych oferowanych produktów, tj. takich jak metanol czy biodiesel,

co sumarycznie w oczywisty sposób świadczy o braku świadomego udziału (...) w przestępczym procederze, polegającym na wyłudzaniu VAT-u, a tym samym potwierdza fakt, że na każdym etapie współpracy (...) był i pozostaje podmiotem pokrzywdzonym oszustwem przez A. S. (1), w szczególności w okresie wskazanym w akcie oskarżenia, tj. do 4 maja 2012 roku, kiedy zakończyła się współpraca z udziałem pokrzywdzonej;

c) „Przedstawiciele spółki (...) sp. z o.o. zdawali sobie sprawę jaki charakter będzie miała współpraca. Wskazane podmioty uczestniczyć miały wspólnie z firmą (...) w tzw. transakcjach karuzelowych (...) w pierwszej fazie do lutego 2012 roku spółka (...) nie brała z całą pewnością świadomego udziału w procederze handlu karuzelowego, i stała się ofiarą oszukańczych zabiegów oskarżonych, to od tego czasu, okoliczności towarzyszce kolejnym transakcjom z podmiotami czeskimi i słowackimi na taką świadomość przedstawicieli spółki wskazywali (str. 78 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy:

• Sąd I instancji nie wskazuje okoliczności, które miałyby rodzić po stronie (...) świadomość udziału w procederze handlu karuzelowego, przy czym Sąd I instancji w żaden sposób nie przedstawił przeciwnego wzorca zachowania (...), uwzględniającego realia i stan świadomości (...) jako uczestnika obrotu gospodarczego, w szczególności w zakresie weryfikacji prawidłowości rozliczeń w zakresie VAT, który wykluczałby świadome uczestnictwo w przestępczym procederze,

• pomimo forsowania tezy o świadomości J. S. (1) i E. L. uczestniczenia w nielegalnym obrocie Sąd I instancji nie wyjaśnił, jaką korzyść miałyby osobiście lub poprzez (...) z niego uzyskać, ponieważ nie ma żadnej okoliczności świadczącej o uzyskaniu takiej korzyści, co potwierdza WSA we Wrocławiu kontrolujący ostateczną decyzję podatkową poprzez finalne jej uchylenie w całości,

• przyjęte przez Sąd orzekający założenie nienależytej staranności (...) w obrocie stalą, oparte na uchylonej decyzji podatkowej (str. 110 decyzji podatkowej (...)) nie koresponduje z logiką oraz faktami, potwierdzonymi przez WSA we Wrocławiu, stwierdzającemu iż to nie nienależyta, a w rzeczywistości właściwa, bo duża staranność w zakresie weryfikacji i gromadzenia dokumentacji, zinterpretowana została wadliwie przez organy jako nadmierna i wobec tego wskazująca na chęć ukrycia świadomości nielegalnego obrotu, podczas gdy: “Nie wskazano przy tym jednak okoliczności, w świetle których można by uznać, że Spółka przejawiała jakąś ponadstandardową dbałość o dokumentowanie spornych transakcji VAT, którą można by uznać za podejrzaną. W szczególności z przytoczonego na str. 119 zaskarżonej decyzji cytatu z prywatnej opinii wynika coś przeciwnego, a mianowicie, że w przypadku niektórych transakcji (...) brakowało dokumentów (...). Zaangażowanie detektywa do zweryfikowania kontrahenta ((...)) miało swoje uzasadnienie, skoro współpraca z tym podmiotem napotkało na problemy, a ostatecznie Spółka miała na niej stracić - wedle informacji z prywatnej opinii biegłej - około 6 milionów zł." (str. 43 wyroku WSA),

• pozbawione logiki i oderwane od doświadczenia życiowego jest argumentowanie przez Sąd I instancji działalności A. S. (1) w dwóch fazach: 1. A. S. (1) oszukiwał (...) w celu uwikłania go w przestępczy proceder; 2. A. S. (1) przyznał się przed (...) do oszustw, podrobionych potwierdzeń kończąc działanie na szkodę (...), proponując w zamian uczestnictwo w fikcyjnym obrocie i wykorzystania (...) do karuzeli, narażającym przedsiębiorstwo na nieobliczalne konsekwencje karne, gospodarcze i podatkowe, co nie przynosi żadnych korzyści tylko ogromne, dalsze milionowe straty, które stają się przedmiotem kolejnych spraw karnych i cywilnych, a tenże sam Sąd równocześnie ustalił, że A. S. (1) już wcześniej praktykował organizację procederu wyłudzenia VAT i sam zorganizował grupę, do której zrekrutował przedstawicieli (...), podczas gdy sam oskarżony zaprzecza przekazaniu takiej informacji, sugerując że karuzelowy proceder wyniknął z inicjatywy (...), na co brak jest jakiegokolwiek dowodu,

• pomimo przyjęcia w opisie czynów przypisanych oskarżonym granicznej daty (co warto zaznaczyć - bez wyjaśnienia, z jakim wydarzeniem bądź okolicznością jest ona związana) „nieświadomości" przedstawicieli (...) o przestępczym procederze zorganizowanym przez A. S. (1), Sąd Okręgowy we Wrocławiu nie utrzymuje narzuconej przez siebie cezury czasowej w czynionych ustaleniach faktycznych, poprzez przytaczanie okoliczności mających świadczyć o świadomości udziału (...) w karuzeli podatkowej sprzed 22 marca 2012 roku, a przykładem tej niekonsekwencji pozostają, m.in. stwierdzenia „w lutym 2012 roku J. S. (1) oraz E. L. nabyły wiedzę, iż A. S. (1) był zarówno dostawcą prętów żebrowanych, jak i ich odbiorcą. Co więcej, zaczęły one nabywać wiedzę o oszukańczych działaniach A. S. (1), który niejednokrotnie podrabiał potwierdzenia przelewów, tylko po to, aby wyłudzać od spółki (...) kolejne transze przedpłat, za którym szły kolejne dostawy. Pomimo takiego stanu wiedzy, J. S. (1), jak i E. L., które zapewniały, iż nie miały żadnych podejrzeń co do możliwości przeprowadzania przez podmioty związane z A. S. (1) transakcji pozornych nie znajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistości, rozpoczęły nowy etap współpracy z A. S. (1), zgadzając się co więcej na współpracę z podmiotami zagranicznymi, o których nic nie wiedziały i które polecone zostały im właśnie przez A. S. (1)"(str 135 uzasadnienia wyroku), •

• idąc tokiem rozumowania Sądu I instancji, (...), jako najsilniejszy podmiot w łańcuchu karuzelowym, miał podporządkować się poleceniom A. S. (1), bez żadnego sprzeciwu i weryfikacji wykonując transakcje przypisane mu przez A. S. (1), a przede wszystkim bez uzyskania z tego tytułu korzyści podatkowej, co czyni opracowany przez Sąd I instancji schemat działania (...) wysoce nieprawdopodobnym, nawet w ramach hipotezy o przestępczych założeniach, z którymi (...) rozpoczął współpracę z A. S. (1),

d) „uznanie, iż w granicach objętych jednym czynu ciągłym z art. 12 k.k. opisanym w pkt II aktu oskarżenia w stosunku do A. S. (1) i w granicach tego zachowania należało przyjąć, iż popełnił oskarżony dwa całkowicie odrębne czyny ciągłe (co znalazło odzwierciedlenie w pkt II i III części dyspozytywnej wyroku), nie objęte jednak jednym zamiarem, a z drugiej strony, iż drugi z nich wyczerpywał znamiona jedynie czynu zabronionego z art. 270 § 1 k.k. (...) Czyn ten nie był przy tym elementem opisanego i zarzucanego przez oskarżyciela publicznego czynu ciągłego z uwagi właśnie na te ustalenia wskazywane już wcześniej, a związane z tym, iż przedstawiciele spółki (...) powzięli informację o nielegalnym procederze prowadzonym przez A. S. (1) i kolejne ich działania nie pozwoliły na przyjęcie, w tym konkretnym postępowaniu na to, iż zostali oni doprowadzeni do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w sposób zarzucany w akcie oskarżenia"(str 162 uzasadnienia wyroku), podczas gdy ustalenie to tworzy dysonans z ustaleniem świadomej roli (...) w procederze karuzelowym, albowiem m.in. przedkładanie przez oskarżonych fałszywych potwierdzeń przelewów (...) wyklucza jego świadome zaangażowanie w karuzelę VAT-owską na jakimkolwiek etapie, ponieważ z chwilą rozpoczęcia przestępczego współdziałania przedstawicieli (...) z A. S. (1) posługiwanie się we wzajemnych kontaktach podrobionymi potwierdzeniami przelewów byłoby nie tylko zbędne, ale i co najmniej niedorzeczne, skoro ich cel skupiałby się na wyłudzeniu VAT-u, a nie rzeczywistym obrocie gospodarczym,

e)| „Zupełnie innego znaczenia nabierały zaś działania przedstawicieli (...), w sytuacji, gdy działali oni ze świadomością, iż takie karuzelowy transakcje umożliwią im nielegalne zmniejszenie podatku VAT do zapłaty, czy też umożliwią wręcz otrzymanie zwrotu podatku VAT"(str 136 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy Sąd I instancji, pomimo tak kategorycznych twierdzeń, nie poświęcił w uzasadnieniu orzeczenia choćby wzmianki o tym, czy, a jeśli tak, jakiej wysokości (...) uszczuplił należność VAT z tytułu współpracy z A. S. (1), zaś uchylenie decyzji podatkowej (...) przekreśla jednoznacznie takie założenie,

f) „To A. S. (1) polecił jej [D. M. (1) - przyp. aut.] także firmę (...) sp. z o.o. Przyznała też, że niczego nie robiła sama, a w firmie (...) z firmą (...) uzgadniał szczegóły transakcji A. S. (1)” (str. 119 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy D. M. (1) także samodzielnie omawiała szczegóły transakcji drogą elektroniczną, jak i osobiście z pracownicą (...) w osobie E. M., przy czym A. S. (1) nie czynił z (...) żadnych ustaleń dotyczących współpracy pomiędzy (...) sp. z o.o., a (...),

g) „przedstawiciele (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. j. w ramach współpracy ustalili iż dopiero po potwierdzeniu płatności mogło być realizowane kolejne zamówienie w granicach limitu kupieckiego, a towar wydany do kwoty ubezpieczenia"(str 18 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy kolejne zamówienie mogło być realizowane dopiero po odebraniu towaru bez zastrzeżeń, przy oczywiście wolnym limicie kupieckim i braku przeterminowania ze strony kupującego w zapłacie za poprzednio zakupiony towar,

h) „(...) zorientowała się, iż w dniu 26 marca 2012 roku spółka (...) nie dokonała faktycznie przelewu"(str 64 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy, zastrzeżenia ze strony (...) co do uregulowania zapłaty dotyczyły wpłaconej przez (...) Polska sp. z o.o., niepełnej kwoty zadłużenia nie zaś niedokonania faktycznego przelewu a środki pieniężne wpłynęły na konto (...) dwa dni później nie budząc wątpliwości (...) co do autentyczności przesłanego dokumentu potwierdzenia przelewu; z uwagi na niepełną kwotę należności i zapytanie w tym zakresie skierowane przez (...), w dniu 30 marca 2012 roku należność została uregulowana przez (...) sp. z o.o. w całości, co umożliwiło (...) realizację kolejnego zamówienia,

i) „okoliczności związane z charakterem tych transakcji, w ramach których dostawcą prętów stała się firma (...), a z drugiej strony ich nabywcami z czasem stały się spółki związane ściśle z A. S. (1), jak (...), (...), (...), nakazywały z dużą ostrożnością traktować relacje procesowych wszystkich uczestników tych transakcji, w tym właśnie przedstawicieli firmy (...), a na końcu przedstawicieli spółki (...), w tym J. S. (2) i E. L."(str. 144 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy E. L. i J. S. (1) nie miały wówczas świadomości powiązań A. S. (1) opisywanych przez Sąd I instancji, zwłaszcza wobec okoliczności, że Sąd I Instancji, poza powołaniem się na wyjaśnienia A. S. (1) i ogólnikowymi zeznaniami M. P., nie był w stanie umiejscowić w czasie okoliczności, z której przedstawiciele (...) mieliby odkryć przestępczą stronę obrotu stalą w ramach współpracy z A. S. (1),

j) „Równie niewiarygodnie jako niespójne i nielogiczne brzmiały zapewnienia E. L., iż o tym, że A. S. (1) był również wcześniej dostawcą stali, a nie tylko odbiorcą dowiedziała się dopiero pod koniec 2012 roku. Wersja ta nie była zgodna z pozostałym materiałem dowodowym, w tym nie tylko z wyjaśnieniami samego A. S. (1), ale również z zeznaniami przedstawicieli spółki (...), którzy wprost wskazali, iż taką wiedzę powzięli dużo wcześniej, jeszcze podczas współpracy ze spółką (...). Wiedza ta pochodziła zaś z atestów dołączanych do poszczególnych partii towarów. Byli oni również z A. K. (1) u A. S. (1) przy pełnej wiedzy spółki (...), wręcz na ich polecenie i to właśnie w związku z powzięciem takiej wiedzy przez jej przedstawicieli jak J. S. (1). Tym samym mało wiarygodnie brzmiało to zapewnienia świadka, w których wskazywał, iż na pewno nie dotarli do A. S. (1) po atestach. O takiej sytuacji mówił też sam A. K. (2), wskazując, iż został wysłany do dostawcy, jakim była właśnie firma (...). Co więcej taka sytuacja miała już miejsce na przełomie 2011/12 roku, a sam A. S. (1) miał mówić, że rzekomo odkupić chce swój towar. Informacja ta zaś „poszła" do zarządu spółki (...)"(ztr 142-143 uzasadnienia wyroku), co stanowi kolejny element sprzeczność1 i niekonsekwencji w ustaleniach Sądu I instancji, prowadzących do przeinaczania stanu faktycznego, albowiem:

• Sąd I instancji ustalił, że (...) miał powziąć wiedzę o udziale w karuzelowym obrocie stalą w marcu 2D12 roku, co podważa sugestię Sądu, jakoby świadomość przestępczego udziału S. miała nastąpić jeszcze w trakcie współpracy ze spółką (...),

• wskazywana przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu świadomość przedstawicieli (...), iż A. S. (1) był jedocześnie dostawcą i odbiorcą stali nie ma żadnego przełożenia na świadomość przedstawicieli (...) w tym zakresie, w szczególności ze M. P. posłużył się wyłącznie stwierdzeniem „ Firma (...) musiała wiedzieć, że firma (...) jest jednoczesnym odbiorcą i dostawcą, bo oni każdego klienta weryfikowali." (protokół rozprawy z dnia 11 marca 2020 roku), z którego to stwierdzenia nie wynika, kiedy i w jakich okolicznościach przedstawiciele (...) mieliby powziąć wiedzę o tym fakcie, a sam Sąd nie jest w stanie określić okoliczności wskazującej na taką wiedzę po stronie (...),

• A. K. (2) zeznał że „To 777 zostało podpisane na miejscu, to poddanie się egzekucji. A potem pani prezes wysłała mnie do N., abym sprawdził czy ten hotel na pewno istnieje" (protokół rozprawy z dnia 11 grudnia 2019 roku), toteż A. K. (2) udał się do N. w celu weryfikacji deklaracji A. S. (1) co do proponowanych zabezpieczeń spłaty długu, a nie - jak sugestywnie opisuje Sąd - w ramach współpracy (...) i (...) jako dostawcy,

• wiedza (...) o A. S. (1) jako dostawcy/odbiorcy nie mogła pochodzić z atest dołączanych do poszczególnych partii towarów, albowiem atesty dostawał co do zasady Atchlon, przy czym na atestach nie widniało oznaczenie firmy (...)

k) „Zresztą jak wynikało z zeznań J. S. (1) oraz przekazanego nagrania dotyczącego rozmowy telefonicznej z M. N. (2), w trakcie prowadzonych rozmów tenże, reprezentujący spółkę (...) zasugerował on przedstawicielom spółki (...) sp. z o.o., że to D. M. (1) pisała za niego wiadomości e- mail, kierowane do spółki (...) sp. z o.o. w związku z obrotem stalą" (str. 137 uzasadnienia wyroku), w sytuacji gdy J. S. (1) przeprowadziła przywołaną rozmowę telefoniczną już po zakończeniu współpracy z podmiotami czeskimi i słowackimi, co potwierdza dowód z nagrania zaliczony w poczet materiału dowodowego (k. 2306 i 2307 uzasadnienia wyroku), toteż przypisywanie na wskazanej podstawie świadomości przedstawicieli (...) o wzajemnych relacjach pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w obrocie w okresie do maja 2012 roku, nie znajduje żadnej podstawy dowodowej,

l) Sąd przyjął, że (...) wiedział o fałszowaniu przelewów jemu przedkładanych w okresie przyjęcia świadomości karuzelowego obrotu, pomimo, że z zeznań zatrudnionego przez (...) detektywa W. K. wynikało, że to on odkrył fakt sfałszowania dokumentacji, podnosząc iż: „Dopiero moja wnikliwa analiza dokumentów źródłowych wykazała pewne rozbieżności w tych dokumentach świadczących o tym, iż prawdopodobnie mamy do czynienia z fałszerstwem materialnym w rozumieniu kodeksu karnego" (k. 12106¬12107), których to wartość dowodową Sąd I instancji całkowicie pominął.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i tak:

1. rozwiązanie kary łącznej orzeczonej wobec A. S. (1), D. M. (1) i T. F. w pkt XVII i XVIII wyroku,

2. zmianę zaskarżanego wyroku:

a) w zakresie pkt I wyroku, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do kwietnia 2013 roku we W., N. i innych miejscowościach kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili M. D., D. P., T. F. i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych,

b) w zakresie pkt II i III wyroku, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie A. S. (1) za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech i Słowacji, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził firmę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie nie mniejszej niż 5.590.280 złotych w ten sposób, że:

- w okresie od listopada 2011 roku do 12 kwietnia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...), zamawiał od spółki (...) sp. z o.o. wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych mu za pośrednictwem innych firm w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż firma PUH (...) z siedzibą w N. jest faktycznym dostawcą lewarów oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, odrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), w tym przelewów z dnia 4 stycznia 2012 roku na kwoty 232.000 zł i 190.000 złotych, z dnia 10 stycznia 2C12 roku na kwoty 195.000 z 1 i 230.000 zł, z dnia 16.01.2012 r. na kwoty 260.000 V, 250.000 zł, 240.000 zł, z dnia 20.01.2012 r. na kwoty 190.000 zł, 300.000 i 290.000 złotych, które to przelewy nie zostały zrealizowane lub częściowo zrealizowane w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, w celu uwiarygodniania dokonywania terminowych płatności i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat od firmy (...) sp. z o.o., a następnie zamówił z odroczonym terminem płatności pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych, stwierdzone fakturami o nr (...), na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłaty, przekazane następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w b ąd co do możliwości i zamiaru dokonania zapłaty całości należności za dostarczany towar, czym spowodował straty w kwocie nie mniejszej niż 1.717.033,83 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r do 30 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z D. P. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż D. P. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) sp. z o.o., wykonując polecenia A. S. (1), zamawiała w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawca towarów firma PUH (...) z siedzibą w N., jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar i uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) B z odroczonym terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówili pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 264.589,72 złotych;

- w okresie od stycznia do 22 marca 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z T. F. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż T. F. reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., na polecenie A. S. (1), zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane jej za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...), (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotych, na poczet których to dostaw firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, a nadto w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, posłużył się podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwotach 100.000 złotych, 50.000 złotych i 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwotach po 100.000 złotych i 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w łącznej wysokości 655.223,76 złotych;

- w okresie od listopada 2011 r. do 19 stycznia 2012 roku we W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z M. D. i innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. D., będąc właścicielem firmy (...), zamówił wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych nu za pośrednictwem (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zataja,ąc przed pokrzywdzoną spółką, iż dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., która jest jednocześnie faktycznym odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych na łączną kwotę 959.430,47 złotych: z dnia 13 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych i 221.430,47 złotych, z dnia 19 stycznia 2012 roku w kwotach 200.000 złotych, 190.000 złotych i 148.000 złotych dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) o nr (...), prowadzonego przez bank (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towar i uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 19 stycznia 2012 roku o numerach od (...) (...) — (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 29 marca 2012 roku zamówił trący żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 457.719,90 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, przekazaną następie za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) firmie (...) z siedzibą w N. na poczet dostaw zrealizowanych w dniu 19 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 423.933,76 złotych;

- w okresie od lutego do 28 marca 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w rym w miejscowościach na terenie Słowacji działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż l. L. oraz R. J., reprezentujący firmę (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji zamawiali od spółki (...) Spółka z o.o. w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., których dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 2 marca 2012 roku w kwocie 216.509,44 zł z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach po 161.750,40 zł i 161.280,00 zł, z dnia 09.03.2012 r. w kwotach po 160.254,40 zł i 205.000 zł, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach po 112.707,20 i 150.000 zł, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 211.366,40 zł i 213.864,00 zł, z dnia 15 marca 2012 r. w kwotach 269.640 zł i 160.003 złotych i z dnia 16 marca 2012 roku w kwocie 161.280 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnienie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 28 marca 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 533.409, 80 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet realizacji zamówienia z 28.03.2012 r., wprowadzając firmę (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 533.409, 80 złotych;

- działając w okresie od lutego do 27 kwietnia 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Czech, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż l. L. reprezentujący jako członek zarządu firmę (...) (...). s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 149.871,68 złotych, z onia 2 marca 2012 roku w kwocie 214.155,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 214.583,04 złotych, z dnia 7 marca 2012 roku w kwotach 210.806, 40 zł i 210.000 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwocie 213.780,40 złotych, z dnia 12 marca 2012 roku w kwotach 201.568,00 i 220.000 złotych, z dnia 13 marca 2012 roku w kwotach 214.748,80 zł i 158.950,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 213.104,64 zł i 214.905,60 złotych, z dnia 16 marca 2012 roku w kwotach 264.969,60 zł i 266.627,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 204.000 zł i 170.234,56 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwocie 108.259,20 złotych, z dnia 21 marca 2012 roku w kwotach 170.500 zł, 175.000 zł i 187.664,80 złotych, z dnia 26 marca 2012 roku w kwotach 130.000 zł, 140.000 zł, 120.076,80 zł i 146.000 złotych, z dnia 28 marca 2012 roku w kwotach 151.000 zł, 141.000 zł, 131.000 zł i 109.828, 80 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) (...). s r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uwiarygodnianie dokonywania terminowych płatności i uruchomienie kolejnych przedpłat od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 27 kwietnia 2012 roku o nr (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 539.996,80 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...).eń z sieczibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r , wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 539.996,80 złotych;

- działając w okresie od marca do 4 maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, w tym w miejscowościach na terenie Słowacji, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził do tego, iż M. N. (1), reprezentujący firmę (...) s.ro. z siedzibę w V. w Słowacji, zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z., której dostawcą była firma (...) z siedzibą w N., którym (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 5 marca 2012 roku w kwocie 214.995,20 złotych, z dnia 6 marca 2012 roku w kwocie 212.329,60 złotych, z dnia 8 marca 2012 roku w kwotach 210.736,96 zł i 105.750,40 złotych, z dnia 9 marca 2012 roku w kwotach 170.000 zł i 205.726,40 złotych, z dnia 12 marca 20 roku w kwotach 109.670,40 zł i 153.684,40 złotych, z dnia 14 marca 2012 roku w kwotach 161.896,00 zł, 160.294,40 zł i 216.048,00 złotych, z dnia 15 marca 2012 roku w kwocie 267.131,20 złotych, z dnia 19 marca 2012 roku w kwotach 110.936, 96 zł i 104.000 złotych, z dnia 20 marca 2012 roku w kwotach 160.428,80 zł, 119.987, 20 zł, 150.000 złotych, z dnia 22 marca 2012 roku w kwotach 117.174,40 zł, 145.000 zł, 135.000 zł i 140.000 złotych, z dnia 29 marca 2012 roku w kwotach 101.280, 150.000 zł, 145.000 zł 136.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) s.r.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając tym samym na celu uwiarygodnienie terminowej zapłaty za towary i uruchomienie kolejnych przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 30 kwietnia 2012 roku o nr (...)- (...), z dnia 02 maja 2012 roku o nr (...) (...), z dnia 4 maja 2012 roku o nr (...) (...) z terminem płatności w dniu dostawy zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.456.092,56 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przedpłatę, przekazaną następie firmie (...) z siedzibą w N. na poczet zamówienia z 27.04.2012 r, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 1.456.092,56 złotych;

c) w zakresie pkt VI wyroku, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie D. M. (1) za winną tego, że w okresie od listopada 2011 roku do kwietnia 2013 roku we W. i innych miejscowościach brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), M. D., T. F. i inne osoby, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych;

d) w zakresie pkt VII wyroku, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie D. M. (1) za winną tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła firmę (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie nie mniejszej niż 264.589,72 złotych i pomogła A. S. (1) i innym osobom w doprowadzeniu firmy (...) Spółka z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 3.608.656,88 złotych w ten sposób, że:

- od listopada 2011 r do 30 marca 2012 będąc prezesem zarządu firmy (...) Polska sp. z o.o. zamawiała w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż faktycznym dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionym potwierdzeniem przelewu bankowego z dnia 26 marca 2012 roku na kwotę 100.000 złotych, dokonanego z rachunku bankowego firmy (...) lnvestment (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., zrealizowanego w rzeczywistości w dniu 28 marca 2012 roku, a które to potwierdzenie zostało przedłożone w celu uruchomienia kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktury z dnia 30 marca 2012 roku o nr (...) z odroczonvm terminem płatności do 29 kwietnia 2012 roku zamówiła pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 314.589,72 złotych, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, wprowadzając firmę (...) oolska sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z terminowego obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodowała straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 264.589,72 złotych,

- w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku przekazywała do osób reprezentujących firmy zależne od A. S. (1), w tym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...), (...) s.r.o. z siedzibą w C. w Słowacji, (...) (...). s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji, które zamawiały wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczane przez (...) sp. z o.o. za pośrednictwem firm (...) sp. jawna z siedzibą w (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) z siedzibą w Z. przy wprowadzeniu firmy (...) sp. z o.o. w błąd co do zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, w celu uwiarygodnienia terminowej częściowej zapłaty za towar, za pośrednictwem poczty mailowej skany podrobionych potwierdzeń przelewów bankowych zapłaty realizowanej z rachunków bankowych prowadzonych w bankach (...) S.A. (...) Bank (...) S.A. na rzecz (...) sp. z o.o., które to przelewy przesyłane były do firmy (...) sp. z o. o., a zrealizowane były w rzeczywistości w innych terminach, czym pomagała w wyłudzeniu przedpłat na poczet dostaw towarów i spowodowaniu strat na rzecz (...) Spółka z o.o. z ramienia firm: (...) sp. z o.o. - w kwocie 655.223.76 z'otych: (...) - w kwocie 423.933,76 złotych; (...) s.r.o. z siedzibą w C. Słowacji w kwocie 533.409,80 złotych; (...) (...). s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach w kwocie 539.996,80 złotych; (...) s.r.o. z siedzibę w V. w Słowacji w kwocie 1.456.092,56 złotych;

e) w zakresie pkt XII wyroku, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie T. F. za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach brat udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili A. S. (1), D. P., M. D. i inne osoby, mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na dokonywaniu w ramach różnych podmiotów gospodarczych wyłudzeń mienia, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w tym przerabiania dokumentów, przestępstw skarbowych i innych,

f) w zakresie pkt XII wyroku, poprzez zmianę opisu czynu i uznanie T. F. za winnego tego, że w okresie od listopada 2011 roku do maja 2012 roku we W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1) i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził firmę (...) (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 665.223,78 złotych w ten sposób, że reprezentując jako prezes zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. zamawiał w imieniu tej firmy wyroby hutnicze w postaci prętów żebrowanych, dostarczanych jej za pośrednictwem innych firm, w tym (...) sp. jawna z siedzibą w B., której to firmie (...) Spółka z o.o. przekazywała przedpłaty na zakup towarów, zatajając przed pokrzywdzoną spółką, iż faktycznym dostawcą towarów jest firma (...) z siedzibą w N., który jest jednocześnie odbiorcą towarów nabywanych od firmy (...) sp. z o.o., oraz posługując się, w celu uwiarygodnienia terminowej zapłaty za towar, podrobionymi potwierdzeniami przelewów bankowych: z dnia 13.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych, z dnia 19.03.2012 roku w kwocie 50.000 złotych, z dnia 19.03.2012 r. z kwocie 50.000 złotych, z dnia 22.03.2012 r. w kwocie 100.000 złotych i z dnia 22.03.2012 r. w kwocie 50.000 złotych, dokonywanych z rachunku bankowego firmy (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., które to przelewy zostały zrealizowane w rzeczywistości w innych terminach z kilkudniowym opóźnieniem, mając na celu uruchomienie kolejnych dostaw i przedpłat przekazywanych na zakup towarów od firmy (...) spółka z o.o., a następnie na podstawie faktur z dnia 23 stycznia 2012 roku o numerach od (...), (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 22 lutego 2012 roku i faktury z dnia 24 stycznia 2012 roku o numerze (...) z odroczonym terminem płatności do dnia 24 lutego 2012 roku zamówił pręty żebrowane o łącznej wartości nie mniejszej niż 1.115.223,78 złotycn, na poczet zakupu których firma (...) spółka z o.o. przekazała firmie (...) sp. jawna przedpłatę, które zostały mu dostarczone w dniach 23 i 24 stycznia 2012 roku, wprowadzając firmę (...) (...) sp. z o.o. w błąd co do możliwości i zamiaru wywiązania się z obowiązku zapłaty całości należności za dostarczony towar, czym spowodował straty na rzecz (...) Spółka z o.o. w wysokości 655.223,76 złotych,

ewentualnie,

3. uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) a.s. z siedzibą w O. – V., Republika Czeska, radca prawny P. L. zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonej D. M. (1) w zakresie nieorzeczenia wobec oskarżonej D. M. (1) obowiązku naprawienia pokrzywdzonemu (...) a.s. szkody w całości wyrządzonej przestępstwem za które ta oskarżona została skazana w pkt VIII wyroku, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1a k.p.k. wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niezastosowaniu art. 46 § 1 k.k. polegającą nieorzeczeniu wobec oskarżonej D. M. (1) obowiązku naprawienia pokrzywdzonemu (...) a.s. szkody w całości przestępstwem za które ta oskarżona została skazana w pkt VIII wyroku pomimo tego, że pełnomocnik tego pokrzywdzonego złożył na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. wniosek o naprawienie przez oskarżonych D. P. obecnie M. i A. S. (1) szkody na rzecz tego pokrzywdzonego, a wynikającej z popełnionego przez nich przestępstwa,

Skarżący na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonej D. M. (1) obowiązku naprawienia pokrzywdzonemu (...) a.s. szkody wyrządzonej przestępstwem za które D. M. (1) została skazana w pkt VIII wyroku w wysokości 260 709,96 EURO.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Stanowisko wobec zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.

Uzasadnienie reformatoryjnego wyroku Sądu Apelacyjnego wymaga w pierwszym rzędzie przedstawienia stanowiska w przedmiocie zarzutu podniesionego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. we W. adw. B. W. zawartego w piśmie z dnia 21 stycznia 2025 roku, odnośnie okoliczności przemawiających za zaistnieniem w toku postępowania przez Sądem Okręgowym we Wrocławiu uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art.40 § 1 k.p.k. bądź z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. polegającego na udziale w postępowaniu sędziego Pawła Pomianowskiego powołanego na urząd sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu na skutek wniosku Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 poz. 3) oraz faktu jego uprzedniego delegowania do orzekania w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanej na podstawie art. 77 § 1 u.s.p.

Skarżący powołując argumenty na poparcie swojego stanowiska odwołuje się do uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 roku (sygn. BSA I- 4110-1/20, OSNKW 2020/2/7). Dostrzega zawarte tam stanowisko gdzie stwierdzono, inaczej niż w przypadku powołania na stanowisko sędziego w Izbie Dyscyplinarnej w Sądzie Najwyższym lub Sądzie Najwyższym, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Nie jest to więc uchybienie o charakterze jedynie formalnym, ale dla jego zaistnienia wymagane jest stwierdzenie skutku, będącego wynikiem ujawnienia się konkretnych okoliczności.

Taka uchwała Sądu Najwyższego ma moc zasady prawnej i wiąże inne składy Sądu Najwyższego, a nie sądy powszechne (tak też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2023 r., w sprawie III CZP 37/23, Lex nr 3719386). Brak formalnej mocy wiążącej orzecznictwa Sądu Najwyższego z wyjątkiem spraw, których dotyczą, nie oznacza, iż nie mają one realnego wpływu na orzecznictwo sądowe (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2023 r., I USK 219/23, Lex nr 3666244). Taki przecież cel miała uchwała pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 roku, który został zdefiniowany w jej uzasadnieniu: „ W celu zrealizowania nałożonego na Sąd Najwyższy zadania polegającego na zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i własnego, kompetencją tego Sądu w art. 83 ust. 1 u. SN objęte zostało podejmowanie - z inicjatywy m.in. Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego – uchwał wyjaśniających zagadnienia prawne powstające na gruncie prawa materialnego i procesowego w związku ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości przez sądy powszechne i sprawowaniem nad tą działalnością nadzoru judykacyjnego przez Sąd Najwyższy. Na rzecz żadnego innego centralnego organu państwa ani w Konstytucji RP, ani w ustawie zwykłej nie została przyznana taka sama lub choćby podobna kompetencja”. Takie też znaczenie przedmiotowej uchwale nadaje się powszechnie w orzecznictwie sądów powszechnych.

Stanowisko zawarte w uchwale należy też traktować także jako ugruntowane w orzecznictwie: „ Brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że należy wykazać in concreto, że z uwagi na dające się zidentyfikować okoliczności związane z powołaniem danego sędziego do sądu, istnieją tego rodzaju wątpliwości, iż sąd, w składzie którego zasiada taki sędzia jest sądem nienależycie obsadzonym” (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2024 r., w sprawie V KK 363/23, LEX nr 3652531, por także: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2021 r., w sprawie II KK 306/21, Lex nr 3398251; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2025 r., w sprawie IV KK 515/24, Lex nr 3823089).

Nie przekonuje przy tym stanowisko oskarżyciela posiłkowego, który kwestionuje stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 23 stycznia 2020 roku w zakresie w jakim rozróżnia się tam sytuację prawną sędziów powołanych po 17 stycznia 2018 roku do Sądu Najwyższego oraz do sądów powszechnych i wojskowych. Skarżący oczekując identycznego traktowania wszystkich sędziów poddanych procedurze nominacyjnej przed Krajową Radą Sądownictwa w obecnym kształcie zdaje się pomijać argumenty, które stały się podstawą zróżnicowania statusu sędziów powołanych do Sądu Najwyższego oraz do sądów powszechnych. Rozróżnienie dokonane w uchwale Sądu Najwyższego, nie jest jedynie arbitralne, jak zdaje się traktuje to skarżący, ale zostało oparte na argumentacji prawnej, odnoszącej się do odmiennych w aspekcie merytorycznym uregulowań postępowania skutkującego powołaniem na stanowisko sędziowskie. Wadliwość łączy się z tym, że środek odwoławczy od uchwały KRS o przedstawieniu wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego (art. 44 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, tekst jedn. Dz.U.2021 r., poz. 269) nie gwarantuje kontroli uchwały przez niezawisły bezstronny sąd ustanowiony ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPCZ (wyrok ETPCZ z 8 listopada 2021 w połączonych sprawach Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skargi nr 49868/19 i 57511/19).

W odniesieniu do sędziów sądów powszechnych i wojskowych, inaczej niż w wypadku sędziów Sądu Najwyższego, ze względu na praktyczną możliwość wdrożenia kontroli dochowania standardu bezstronności i niezawisłości, większe zróżnicowanie skali wadliwości procedur konkursowych oraz statusu biorących w nich udział osób, a także odmienne konstytucyjne funkcje sądów powszechnych i wojskowych w porównaniu z Sądem Najwyższym, konieczne było określenie innego mechanizmu ustalania przesłanek stosowania art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 379 pkt 4 k.p.c. W szczególności mechanizm ten powinien polegać na ocenie zarówno stopnia wadliwości poszczególnych postępowań konkursowych, jak też okoliczności odnoszących się do samych sędziów biorących w nich udział oraz charakteru spraw, w których orzekają lub orzekały sądy z ich udziałem. Nie jest zatem wykluczone, że mimo powstania zasadniczych wątpliwości co do tego, czy dochowany zostaje standard niezawisłości i bezstronności danego sędziego uczestniczącego w składzie sądu ze względu na objęcie przez niego urzędu w postępowaniu konkursowym przeprowadzonym w sposób ustalony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, to w konkretnych okolicznościach wątpliwości te nie zostaną potwierdzone, co będzie równoznaczne z koniecznością przyjęcia, że skład sądu z jego udziałem spełnia minimalne wymagania dla zachowania niezawisłości i bezstronności (tak: uchwała z dnia 23 stycznia 2020 roku (sygn. BSA I- 4110-1/20, OSNKW 2020/2/7).

Podniesione przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. uchybienie, z uwagi na jego zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania, które podlega rozpoznaniu także przez sąd z urzędu w każdej fazie postępowania, wymagało przeprowadzenia kontroli w celu stwierdzenia, czy sędzia rozpoznający sprawę dawał gwarancje niezawisłości i bezstronności. Niezależnie od prezentowanego w treści pisma z dnia 21 stycznia 2025 roku, pełnomocnicy oskarżyciela posiłkowego wskazywali na potrzebę przeprowadzenia takiej weryfikacji sędziego, zgodnie z przyjętymi w tym zakresie wzorcami tzw. testu bezstronności, którego pozytywny wynik mógłby dawać przekonanie o zachowaniu standardów w niniejszym postępowaniu.

Formułowany przez pełnomocnika zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k. opiera się wyłącznie na twierdzeniu o wadliwości powołania sędziego rozpoznającego sprawę w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu – sędziego Pawła Pomianowskiego. Strony postępowania nie sformułowały personalnie żadnych zarzutów wobec sędziego, wskazując, że żadne okoliczności mające znaczenie dla oceny tej kwestii nie są im znane (protokół rozprawy odwoławczej - k. 24541)

Oceniając taki zarzut należy wskazać, że podnoszona wadliwość powołania na stanowisko sędziowskie mogła zostać podniesiona przez pełnomocnika również wobec członka, znanego jeszcze przed rozprawą, składu Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu rozpoznającego sprawę odwoławczą. Wniosek o wyłącznie nie został złożony, a taka procedura weryfikacji wszczęta została na wniosek sędziego Macieja Skórniaka. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 roku (k. 24387), Sąd Apelacyjny stwierdził brak podstaw do wyłączenia sędziego od udziału w sprawie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sędzia Paweł Pomianowski powołany został na urząd sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3) i konsekwencji tej sytuacji. Kwestia prawidłowego powołania sędziego stanowi przy tym gwarancję dla stron, bezstronnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy.

Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przyznaje każdemu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wymóg niezależności odnosi się do usytuowania organu jako części struktury władzy sądowniczej odrębnej od organów władzy wykonawczej i ustawodawczej. Niezawisłość zaś dotyczy możliwości konkretnego składu orzekającego podejmowania decyzji na podstawie prawa, zgodnie z własnym sumieniem i przekonaniem, w sposób wolny od jakichkolwiek wpływów, oddziaływań, co łączy się z koniecznością istnienia formalnych i materialnych gwarancji. Bezstronność odnosi się do relacji sędzia – uczestnicy postępowania i oznacza kierowanie się obiektywizmem, równorzędnym, wolnym od uprzedzeń traktowaniem uczestników postępowania, niestwarzaniem korzystniejszej sytuacji dla któregokolwiek z nich. Sąd właściwy to taki, którego kompetencja do rozpoznania sprawy (w tym reguły powoływania sędziów), skład, zostały wcześniej określone abstrakcyjnie w ustawie.

Zgodnie z powoływaną już wcześniej uchwalą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020/2/7), w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych przyjęto, że: „ nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 KPK (...) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności". Nie może być tu zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz wymagana jest analiza osoby sędziego w kontekście postępowania nominacyjnego oraz jego postawy w toku postępowania. Przyjmuje się bowiem w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego, że osoba powołana na stanowisko sędziego w aktualnym stanie prawnym, ukształtowanym po 8 grudnia 2017 roku, pomimo wadliwości tej procedury, może spełniać wymogi zachowania niezawisłości i bezstronności (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2022 r., I KZP 13/21 (LEX nr 3322328 oraz z dnia 18 sierpnia 2022 r., II KS 15/22, Legalis 2739319). Trzeba odnotować, że w jednej z nowszych uchwał SN, potwierdzono powyższe zapatrywanie prawne uznając: „ brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 KPK” (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). W orzecznictwie akcentuje się, iż „ oceniając zasadność wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 41 § 1 KPK), należy wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jego zachowanie. Okoliczności te zaś powinny być oceniane przez pryzmat tego, czy z punktu widzenia przeciętnego obywatela zostały spełnione obiektywne warunki postrzegania sędziego jako bezstronnego i niezawisłego, zaś sąd z udziałem tego sędziego, jako sąd niezależny. Przy dokonywaniu tej oceny nie bez znaczenia jest stosunek sędziego do wprowadzanych zmian w sądownictwie, publicznie wyrażany zarówno w procedurze konkursowej na stanowisko sędziego, jak i później, zwłaszcza w zakresie akceptacji niekonstytucyjnych działań organów władzy wykonawczej wobec sądów czy akceptacji utraty przez Krajową Radę Sądownictwa przymiotu niezależności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2021 r., II KK 426/21, OSNK 2022/2/6, LEX nr 3306166).

W realiach niniejszej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że sam skarżący nie wskazuje na żadne okoliczności odnoszące się do osoby sędziego Pawła Pomianowskiego, które potwierdziłyby zarzut powołania na stanowisko osoby pozbawionej atrybutu niezależności i bezstronności. Test niezależności i bezstronności wobec sędziego Pawła Pomianowskiego został już przeprowadzony w tut. Sądzie z wynikiem jednoznacznie pozytywnym (sygn. akt II AKa 66/21 i II AKa 345/21), gdzie Sąd Apelacyjny we Wrocławiu podzielił i wykorzystał kryteria oceny prezentowane w wyroku Sądu Apelacyjny w Gdańsku w postanowieniu z 14 października 2021 r., II AKa 154/21, (LEX nr 3251903), czy w związku z udziałem w składzie orzekającym sędziego powołanego na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3) zachodzi ryzyko naruszenia prawa stron do niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą.

Oceniając natomiast in concreto, czy udział sędziego Pawła Pomianowskiego w składzie Sądu Okręgowego we Wrocławiu orzekającego w przedmiocie odpowiedzialności karnej A. S. (1) i innych oskarżonych o przestępstwa z art. 258 § 1 i 3 k.k., 286 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. nie narusza prawa stron do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny, właściwy (ustanowiony ustawą) sąd w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności rozważono następujące okoliczności:

Pan Paweł Pomianowski od 1 listopada 2006 r. do 31 marca 2007 r. był asystentem sędziego w Sądzie Rejonowym dla Wrocławia Śródmieścia we Wrocławiu. Następnie od 1 kwietnia 2007 r. został mianowany asesorem sądowym w tym sądzie, orzekał w wydziale karnym. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 21 kwietnia 2009 r. został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu i orzekał w tym samym wydziale. Od 2011 r. przez sześć lat orzekał w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu na podstawie jednodniowych delegacji, a od 1 września 2017 r. na podstawie stałej delegacji w wydziale karnym (pierwsza instancja).

Pan sędzia Paweł Pomianowski uczestniczył w niewadliwej procedurze konkursowej związanej z ubieganiem się o powołanie na stanowisko sędziego sądu rejonowego, podczas której jego wiedza, umiejętności i walory etyczne zostały pozytywnie zweryfikowane.

Postanowieniem Prezydenta RP z 26 czerwca 2019 r. (nr 1130.28.2019) Paweł Pomianowski został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu (M.P. z 2019 r., poz. 928).

Przedstawiony wyżej przebieg kariery zawodowej, jej tempo (dwanaście, łącznie z asesurą, lat orzekania w sądzie rejonowym, w tym sześć lat na podstawie delegacji w sądzie okręgowym), brak nienaturalnych przyspieszeń, wskazuje na to, że awans do sądu wyższego rzędu był zwyczajnym następstwem podnoszenia kwalifikacji, umiejętności, doświadczenia.

Wadliwość ostatniego postępowania konkursowego w którym uczestniczył Pan Sędzia na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu związana była z udziałem w tym postępowaniu KRS powołanej w wyniku nowelizacji z 8 grudnia 2017 r. Organ ten mający stać na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów, mogący zapewniać obiektywizację procesu nominacyjnego systemowo (o czym była mowa wyżej) nie zapewnia wystarczających gwarancji niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej w procedurze powoływania sędziów. Wymienione niedostatki postępowania konkursowego w którym uczestniczył Pan sędzia Paweł Pomianowski nie przesądziły o tym, że strony przed Sądem I instancji w niniejszej sprawie były pozbawione prawa do rzetelnego procesu w aspekcie rozpoznania sprawy przez niezawisły bezstronny sąd.

Uchwała KRS z 22 marca 2019 r. (Nr 368/2019, http://krspl.home.pl/bip/files/ 2019-03-1922- działalność/368_2019.pdf) o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie Pana Pawła Pomianowskiego (oraz czterech innych osób) do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego we Wrocławiu została podjęta przy 17 głosach za i braku głosów przeciw i jednym wstrzymującym się. W zespole opiniującym KRS trzy osoby głosowały, przy jednym głosie wstrzymującym, za rekomendowaniem Radzie przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie Pana Sędziego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu okręgowego. Konkurs dotyczył pięciu wolnych stanowisk sędziowskich w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu (M.P. z 2018 r., poz. 611) do którego przystąpiło trzynaścioro sędziów. W odniesieniu do sędziów, co do których KRS zdecydowała o nieprzedstawianiu Prezydentowi RP wniosków o ich powołanie, członkowie zespołu opiniującego w siedmiu przypadkach oddali po cztery głosy wstrzymujące się, a w jednym trzy wstrzymujące się i jeden „za”. Z kolei na posiedzeniu KRS osoby te otrzymały od zera do maksymalnie ośmiu głosów „za” (spośród osiemnastu) przy większości głosów wstrzymujących się (od siedemnastu do dziewięciu). Poparcie zespołu opiniującego i KRS dla kandydatury Pana Pawła Pomianowskiego było istotnie wyższe od tego, jakie uzyskały osoby, wobec których KRS nie wystąpiła o ich powołanie i podobne do tego jakie otrzymały cztery osoby, o których powołanie Rada wniosła.

Sądowi Apelacyjnemu nie są znane żadne okoliczności wskazujące na relacje rodzinne, towarzyskie, ekonomiczne i inne, członków KRS i Pana Sędziego, ani oddziaływanie podmiotów zewnętrznych na decyzję KRS dotyczącą Pana Pawła Pomianowskiego. Sądowi Apelacyjnemu nie są znane okoliczności wskazujące, na istnienie bliskich relacji Pana Sędziego z organami władzy wykonawczej, ustawodawczej, czy osobami piastującymi w nich funkcje. Sąd Apelacyjny nie odnotował też wypowiedzi, czy zachowań Pana Pawła Pomianowskiego, które godziłyby w niezawisłość sędziowską, czy wskazywały na zaangażowanie polityczne

Sędzia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, wizytator do spraw karnych, Pani Agata Regulska w rzetelnej, pozytywnej opinii bardzo dobrze oceniła rezultaty pracy Pana Pawła Pomianowskiego. Wskazała, że liczba spraw załatwionych w kategorii „K” była zdecydowanie wyższa od średnich w wydziale, okręgu i apelacji. Pozytywnie oceniła jakość orzecznictwa oraz terminowość sporządzania uzasadnień. Konstrukcja wyroków nie nasuwała zastrzeżeń. Uzasadnienia szczegółowo omawiały wszystkie niezbędne kwestie. Tak samo pozytywnie Sędzia Wizytator oceniła okres delegacji Pana Pawła Pomianowskiego do Sądu Okręgowego we Wrocławiu zwracając uwagę na obszerność materiału dowodowego i wielowątkowość rozpoznawanych spraw. Analizując je, Autorka opinii wskazała na cechującą Sędziego bardzo dobrą znajomość zarówno przepisów prawa materialnego i procesowego, co prowadziło do wysokiej oceny pracy orzeczniczej Pana Pawła Pomianowskiego. Zdaniem Sędzi Wizytator, Pan Paweł Pomianowski wykazuje się dużymi zdolnościami organizacyjnymi, zdecydowaniem i rozwagą w podejmowaniu decyzji, czego efektem było opanowanie wpływu spraw oraz dobre wskaźniki szybkości postępowania. W konkluzji Pani Sędzia uznała, że dotychczasowy przebieg pracy zawodowej, zdolności organizacyjne, osiągnięte wyniki oraz cechy charakteru: sumienność, pracowitość, zdyscyplinowanie i systematyczność pozwalają uznać, że jest on odpowiednim kandydatem na stanowisko sędziego sądu okręgowego.

Pan Paweł Pomianowski uzyskał, podobnie jak pozostałe osoby uczestniczące w procedurze konkursowej, pozytywną opinię Kolegium Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu. Zgromadzenie Przedstawicieli Sędziów Apelacji Wrocławskiej na posiedzeniu 19 listopada 2018 r. pozytywnie zaopiniowało kandydaturę sędziego Pawła Pomianowskiego (67 głosów „za”, 13 głosów „przeciw”, 12 głosów „wstrzymujących się”, 4 głosy „nieważne”). Spośród trzynastu osób uczestniczących w konkursie na pięć stanowisk Pan Sędzia uzyskał czwarte, co do siły, poparcie Zgromadzenia, przy czym liczba głosów „za” była podobna (inne osoby uzyskały odpowiednio 76, 70, 68 głosów „za”) i znacznie wyższa od liczby głosów popierających pozostałych ośmioro kandydatów. Przedstawiciele środowiska sędziowskiego mający przecież bardzo dobrą wiedzę o technicznych umiejętnościach i przymiotach charakteru Pana Pawła Pomianowskiego jednoznacznie pozytywnie ocenili jego kandydaturę na stanowisko sędziego sądu okręgowego.

Przedstawione okoliczności pozwalają uznać, że uchwała KRS o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie Pana Pawła Pomianowskiego na stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu wynikała z przesłanek merytorycznych: wiedzy prawniczej, doświadczenia, umiejętności, etyki postępowania i cech osobowości.

Okoliczność, że Pan Paweł Pomianowski został powołany na stanowisko sędziego Sądu Okręgowe we Wrocławiu na wniosek KRS ukształtowanej na podstawie ustawy nowelizującej z grudnia 2017 r. wynika z powszechnie dostępnej informacji zawartej w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 88b ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych – tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2072). Okoliczność ta była więc znana stronom, a w szczególności obrońcom i pełnomocnikom. Jednak żadna ze stron nie wnosiła w toku postępowania pierwszoinstancyjnego o wyłączenie sędziego Pawła Pomianowskiego z tego powodu. Podniesienie tej kwestii dopiero w postępowaniu odwoławczym wskazuje na jej instrumentalne traktowanie, która poza wskazaniem na udział w procedurze nominacyjnej KRS w nowym kształcie, nie przytoczył szczególnych okoliczności potęgujących wątpliwości co do niezawisłości, czy bezstronności dotyczących Pana Sędziego, czy rozstrzyganej sprawy.

Uwzględniając całokształt opisanych okoliczności rozsądny, obiektywny zewnętrzny obserwator, nie powziąłby wątpliwości co do bezstronności i niezawisłości sądu I instancji. Rozpoznanie sprawy przez sędziego nie narusza też standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego odrębnie formułuje zarzut nienależytej obsady sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k.) także wobec faktu, że sędzia Paweł Pomianowski brał udział w sprawie jako jej referent będąc sędzią Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia delegowany przez Ministra Sprawiedliwości do orzekania w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu na podstawie art. 77 § 1 usp. Można oczywiście podzielać krytyczne uwagi odnoszące się do ustrojowego uwarunkowania takiego rozwiązania organizacyjnego. Nie można jednak nie widzieć, że jest to rozwiązanie z długoletnią tradycją jej stosowania, która ma zapewniać nie tylko możliwości dysponowania kadrami sędziowskimi w ograniczonym zakresie, ale było, i nadal jest, wykorzystywane jako forma sprawdzenia kandydata na stanowisku sędziowskim w sądzie wyższego rzędu. Formułowane w treści pisma zastrzeżenia, a także krytyczne stanowiska prezentowane w orzecznictwie i doktrynie, nie przesadzają jednak, jak chciałby to widzieć skarżący, o wadliwości obsady sędziowskiej, która skutkuje wskazaną bezwzględną przyczyną odwoławczą. Zastrzeżenie, a faktycznie postulaty zmiany w tym zakresie, trzeba obecnie traktować jako adresowane do ustawodawcy, który może dokonać zmian w tym zakresie, wprowadzić rozwiązanie, które nie będzie obarczone ujawnionymi wadami.

Sąd Apelacyjny w tym zakresie ma w polu widzenia stanowisko Sądu Najwyższego, który akceptuje delegowanie sędziego jako czynność przesądzającą o prawidłowym ukształtowaniu sądu (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021r., w sprawie IV KS 62/21, LEX nr 3324511 oraz postanowienie z dnia 28 stycznia 2025 r., w sprawie IV KK 515/24, LEX nr 3823089). Stanowisko prezentowane przez skarżącego nie przekonuje także na gruncie prawa europejskiego. Sąd Najwyższy zajmował już bowiem stanowisko w tym przedmiocie, które w istotnym fragmencie warto w tym miejscu przytoczyć: „ Sygnalizowane przez obrońcę skazanego uchybienie w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w rzeczywistości bowiem nie zaistniało. Nie miało w szczególności takiego skutku samo orzekanie w niniejszej sprawie sędziego delegowanego na podstawie zgodnej z obowiązującymi przepisami delegacji na czas określony do orzekania w sądzie wyższej instancji o I stopień, tj. z sądu okręgowego do sądu apelacyjnego oraz przy braku wskazania innych okoliczności i faktów niż sam fakt takiej delegacji, które mogłyby odnosić się do osoby sędziego i wskazywać na rzeczywiste wystąpienie wadliwości w postaci orzekania osoby nieuprawnionej, niezdolnej do orzekania czy podlegającej wyłączeniu z urzędu. Dostrzec trzeba, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2021 r. (wielka izba), Trybunał orzekł, iż " Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE odczytywany w świetle art. 2 TUE oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi minister sprawiedliwości państwa członkowskiego może, na podstawie kryteriów, które nie zostały podane do publicznej wiadomości, z jednej strony delegować sędziego do sądu karnego wyższej instancji na czas określony albo na czas nieokreślony, zaś z drugiej strony w każdym czasie, na podstawie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia, odwołać sędziego z tego delegowania, niezależnie od tego, czy nastąpiło ono na czas określony, czy na czas nieokreślony.", to jednak - wbrew stanowisku autora kasacji treść ww. orzeczenia nie powoduje w niniejszej sprawie zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.” – tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2021 r., w sprawie II KK 484/21, Lex nr 3275919).

Nie można zgodzić się także z tymi twierdzeniami skarżącego, gdzie podnosi on arbitralność działań Ministra Sprawiedliwości w zakresie delegowania sędziów na podstawie art. 77 § 1 pkt 1 usp. Uregulowanie ustawowe wymaga, aby taka decyzja ministra była podyktowana względami na racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów. W niniejszej sprawie nie może być w ogóle wątpliwości, że delegowanie sędziego Pawła Pomianowskiego miało wyłącznie takie uzasadnienie. Delegacja nastąpiła na wniosek Prezesa Sądu Okręgowego uzasadniony aktualnymi potrzebami sądu, wybór sędziego został dokonany na podstawie jego dotychczasowych wyników pracy. Przede wszystkim jednak to przebieg postępowania w niniejszej sprawie w okresie od września 2015 roku do 1 lipca 2017 roku oraz konieczność zmiany sędziego referenta w związku z jego przejściem w stan spoczynku, przesądzają, że delegowanie sędziego Pawła Pomianowskiego było faktycznie podyktowane wyłącznie potrzebą rozpoznania tej sprawy, tak jak i innych w analogicznej sytuacji.

Konkludując, Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a rozpoznanie sprawy przez sędziego Pawła Pomianowskiego daje wymagane gwarancje zachowania bezstronności i niezawisłości.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. S. (1) adw. D. K..

Apelacja obrońcy oskarżonego A. S. (1), tak w zakresie szeroko formułowanych zarzutów, jaki też wniosków tego środka zaskarżenia, nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu A. S. (1) w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, tj. przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. podnosi zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zarzut z pkt 1-6). Skarżący wiarygodności dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego w postaci: wyjaśnień D. M. (1), T. F. oraz zeznań M. D., K. W. i J. J. (4) przeciwstawia wyjaśnieniom oskarżonego A. S. (1) dowodząc, że właśnie te winny być ocenione jako przekonujące.

Sąd Okręgowy w swoim uzasadnieniu wyroku poddał pogłębionej analizie wszystkie wskazane tu dowody, konfrontując je wzajemnie oraz weryfikując w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. Ocena ta nie tylko nie wykracza poza ramy wyznaczone przez prawo jako ramy swobodnej oceny, ale także zasługuje na akceptację, jako przekonująca i racjonalna.

Działalność przestępcza oskarżonego A. S. (1) istotnie wykracza poza zakres czasowy i przedmiotowy niniejszego postępowania. Dane o karalności oskarżonego (k. 24232), a w szczególności dowody z zeznań K. W., J. J. (4) czy A. C. (1) każą przyjmować, że ten podejmował już wcześniej działania oszukańcze w obrocie gospodarczym oraz w ramach grupy przestępczej. Zasadnicza pozostaje jednak relacja wskazanych podejrzanych oraz świadków, którzy jednoznacznie wskazują na oskarżonego jako pomysłodawcę poszczególnych działań, ich organizatora, wykonawcę oraz beneficjenta. Inna i bardziej złożona była w tych przedsięwzięciach rola D. M. (1), ale nie ulega wątpliwości, że T. F., czy M. D. ale też K. W., byli wyłącznie wykonawcami poleceń oskarżonego A. S. (1). Ich rola ograniczała się do udziału w konkretnych, przygotowanych i zleconych im przez oskarżonego czynnościach. Nie mieli oni ani kompetencji, ani możliwości finansowych i organizacyjnych, aby podjąć działalność handlową, legalną lub przestępczą. W każdym przypadku to oskarżony A. S. (1) organizował przejęcie (nabycie) spółki, zapewniał jej podstawowe środki na działanie, a samym jej prowadzeniem w zasadniczym zakresie zajmował się on osobiście lub w porozumieniu z nim D. M. (1). Ustalenie co do wykorzystywania kolejnych spółek ( (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. oraz firmy (...)) w procesie oszukańczym na szkodę (...) sp. z o.o. we W. (dalej także (...)) jest całkowicie prawidłowe.

Sąd Okręgowy przekonująco wskazuje na wiarygodność relacji poszczególnych osób, które pozostają stanowcze i konsekwentne w toku całego postępowania. Jedynie D. M. (1) tylko w pierwszych wyjaśnieniach przyznała się do zarzucanych jej czynów, a później swoje stanowisko zmieniła, zaprzeczając zarzutom. Trzeba tu jednak podkreślać, że T. F., czy M. D. mieli tylko ogólny wgląd w sprawy i transakcje,w których uczestniczyli. Mieli oni więc bardzo ograniczone możliwości, aby formułować własną linię obrony, aby wyjaśniać skomplikowane procesy handlowe i podatkowe. Byli przez to niejako zmuszeni do szczerości w zakresie relacjonowania poszczególnych zdarzeń i ich uwarunkowania. Stąd także z tych powodów relacje te można traktować jako wiarygodne.

Trafnie także Sąd Okręgowy przyjmuje, że relacje wskazanych oskarżonych i świadków mają charakter obiektywny. Trudno bowiem doszukiwać się motywu, dla którego wszystkie te osoby miałyby pomawiać fałszywie oskarżonego A. S. (2). Nie ujawniono żadnego istotnego konfliktu między tymi osobami. Wyjaśnienia jakie składali T. F. oraz M. D. były podstawą ustalenia ich zawinienia i odpowiedzialności. Byłoby całkowicie nielogiczne, gdyby ci relacjonowali istnienie grupy przestępczej i swój w tym udział, aby obciążać oskarżonego ze świadomością, że sami będą musieli ponosić konsekwencje prawne, które mogłyby przecież być dla nich dotkliwe.

W końcu sama treść wyjaśnień oskarżonego A. S. (1) została oceniona w sposób wnikliwy, przy weryfikacji ich wiarygodności na podstawie innych dowodów, w tym tych o charakterze obiektywnym. Oskarżony nie tylko częściowo potwierdził przedstawienia nieprawdziwych przelewów, ale też to, że zarekomendował pokrzywdzonemu (...) sp. z o.o. pozostałe podmioty ( (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. oraz firmy (...)) jako nabywców prętów stalowych, a nawet spowodował rozliczenia środków między (...) sp. z o.o., jego firmą (...), a pokrzywdzonym (...) sp. z o.o.

Nie przekonuje przy tym twierdzenie skarżącego, że za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonego A. S. (1) ma przemawiać jego postawa w innym postępowaniu, w postępowaniu mającym za przedmiot uszczuplanie podatku VAT w mechanizmie obrotu karuzelowego, gdzie ten miałby zabiegać o nadzwyczajne złagodzenie kary na postawie art. 60 § 3 k.k. W niniejszym postępowaniu, oskarżony nie tylko zaprzecza stawianym mu zarzutom, w tym w szczególności kierowania grupą przestępczą, ale jego twierdzenia, obliczone są na zminimalizowanie odpowiedzialności. Oczywistym jest, że oskarżony ma interes w zaprzeczaniu stawianym mu zarzutom. Także i w tym aspekcie jego postawa jest zdecydowanie nieprzekonująca wobec obciążających go relacji wskazanych wyżej oskarżonych.

Skarżący obrońca w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, zarzuca przede wszystkim błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia przez przyjęcie, że zgromadzone w sprawie dowody dają podstawę do ustalenia u oskarżonego umyślnego kierunkowego zamiaru dokonania oszustwa na szkodę pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. Na uzasadnienie tak sformułowanego zarzutu podnosi, że oskarżony osobiście, ale też przez inne podmioty dokonał płatności za towar, a w przypadku spółki (...) spółka z o.o. i (...) sp. z o.o. doszło to rozliczenia należności (...) sp. z o.o. w całości.

Sąd Okręgowy dokonał wskazanych przez skarżącego ustaleń co do płatności, na które powołuje się skarżący. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że zapłata częściowa, w szczególności przez I. M. i (...) nastąpiła z istotnym opóźnieniem, po wielu miesiącach od terminu, a przede wszystkim na skutek presji ze strony przedstawicieli (...). Takie działania ze strony oskarżonego, w połączeniu z dokumentami sporządzonymi w lutym – kwietniu 2012 roku, o uznaniu długu wobec (...), zobowiązaniu się do spłaty pozostałych należności oraz oświadczeniu o poddaniu się egzekucji na rzecz (...), nie tylko odkładały grożącą mu odpowiedzialność karną i cywilną, ale również niejako warunkowały możliwość dalszej działalności finansowanej przez (...) sp. z o.o. we W. na podstawie tzw. porozumienia trójstronnego z dnia 6 marca 2012 roku. Tak więc czynności na jakie powołuje się skarżący nie przesądzają o tym, że oskarżony, działający także za pozostałe podmioty, faktycznie miał zamiar wywiązać się ze zobowiązania wobec (...). Przeciwnie wszystkie te kroki stanowią formę przyznania ustalonych w niniejszym postępowaniu okoliczności. Jednocześnie stanowią przygotowanie do dalszej działalności przestępczej oskarżonego.

Ustalenia co do postaci zamiaru Sąd Okręgowy dokonał także w oparciu o wyniki rozmów między oskarżonym a przedstawicielami (...). W dniu 3 lutego 2012 roku A. S. (1) działając w imieniu firmy (...) w siedzibie spółki (...), sporządził oświadczenie, w którym przyznał się do niezrealizowania części potwierdzeń przelewów przedłożonych temu kontrahentowi. A. S. (1) potwierdził, iż przesłane temu kontrahentowi bankowe potwierdzenia zapłaty: 250.000 zł z dnia 16.01.2012 roku z godziny 13:37, kwoty 240.000 zł z dnia 16.01.2012 roku z godziny 13:31, kwoty 190.000 zł z dnia 20.01.2012 roku z godziny 12:47, kwoty 300.000 zł z dnia 20.01.2012 roku z godziny 12:45, kwoty 290.000 zł z dnia 20.01.2012 roku z godziny 12:53, dotyczące przelewów z rachunku (...) na rachunek (...), tytułem „zapłata za fakturę”, zostały przez niego wygenerowane komputerowo na dowód dokonanych przez niego płatności, choć w rzeczywistości płatności te nie miały miejsca, a potwierdzenia przedstawiały nieprawdziwy stan rozliczeń finansowych.

A. S. (1) przyznał, iż w rezultacie wprowadzenia (...) sp. z o.o. w błąd, co do dokonanych przez niego płatności, został mu wydany towar o łącznej wartości odpowiadającej sumie dokonanych wpłat w kwocie 1.270.000 złotych. A. S. (1) wskazał też, iż wiedział, że bez udokumentowania przedpłaty towar nie zostanie mu wydany.

Nadto w oświadczeniu A. S. (1) potwierdził należność stwierdzoną fakturami VAT o numerach: (...), w kwocie 2.472.100,22 złotych, zobowiązując się traktować ją jako zaległości wymagające niezwłocznego spłacenia. Tak się nie stało, a spłaty dokonano, ale jedynie w części. Oskarżony spłacił swoje zadłużenie do kwoty 1.277.100,22 złotych.

Oskarżony A. S. (1) tłumacząc swoje postępowanie wobec (...) wskazywał na szczególną sytuację wynikłą z tego, że był on ofiarą wymuszenia rozbójniczego dokonanego w okresie od lutego 2010 roku do maja 2012 roku, przez K. R.. Wyniki postępowania oraz przesłuchanie K. R. nie potwierdziły tego. Oskarżony miał mieć bowiem długi, które K. R. próbował od oskarżonego odzyskać. Na pewno jednak ta sytuacja nie mogła stanowić usprawiedliwienia działań podjętych wobec (...).

W końcu, dla oceny zamiaru oskarżonego istotne znaczenia ma sam mechanizm jaki został narzucony (...) przez oskarżonego. Sąd Okręgowy ustala, że w zakresie zachowań przypisanych oskarżonemu w pkt II części dyspozytywnej, (...) nie miał świadomości, że oskarżony I. S. działający pod firmą PHU (...) z siedzibą w N. jest dostawcą towaru (prętów żebrowanych), które ostatecznie za pośrednictwem (...) sp. jawna oraz (...) Sp.z o.o. Spółka Komandytowa (...) trafiały z powrotem do PHU (...). Jeśli nabywcą były dalsze podmioty związane z A. S. (1) ((...), (...) czy M. D.), to jeszcze one wydłużały łańcuch uczestników.

W tym łańcuchu obrotu osobne miejsce zajmowała pokrzywdzona spółka (...), która była podmiotem finansującym. Każdy ze wskazanych w łańcuchu podmiotów, nie wyłączając (...), naliczał sobie prowizję. Niezależnie do tego, że nie była to bardzo duża prowizja, pomniejszała ona wartość towaru, który wracał do sprzedawcy. Oskarżony potwierdzał w swoich wyjaśnieniach, że kwota prowizji należnych pośrednikom faktycznie powodowała „dziurę”. Taki obrót wprost prowadził do straty, która obciążyła finansującego transakcje tj. (...) sp. z o.o.

Już tylko przyjęcie takiego założenia organizowanych przez oskarżonego transakcji, rachunku ekonomicznego jest jasny i jednoznaczny. Udział w takim obrocie musiał zakładać wyrządzenie szkody (...). Mając z kolei na uwadze fakt, że oskarżony osobiście, ale też kierowane przez niego podmioty, nie wywiązały się w znacznej wysokości ze zobowiązania, a nawet tam, gdzie ostatecznie doszło do rozliczenia ((...) i (...)), doszło do tego z opóźnieniem oraz na skutek presji pokrzywdzonej spółki (...), przesądza, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim kierunkowym niewywiązania się z obowiązku za dostarczony przez (...) towar.

Nie może być żadnych wątpliwości na podstawie jedynie obiektywnych dowodów bankowych, że oskarżony przedstawiał sfałszowane dokumenty bankowe potwierdzenia przelewu. Zresztą tę akurat okoliczność oskarżony, choć jedynie w części, potwierdził. Przesłanie takiego potwierdzenia miało ten skutek, że obniżało aktualny limit zadłużenia poszczególnych podmiotów i pozwalało na uruchomienie kolejnych płatności (zaliczek) na zakup towarów. Zapłata w takich kwotach następowała, ale z parodniowym opóźnieniem. Oznacza to, że oskarżony płacił uprzednie płatności środkami pochodzącymi właśnie od (...). Także w tym aspekcie działania oskarżonego A. S. (1), nie można mieć wątpliwości, że finansowanie transakcji przez pokrzywdzonego następowała przez wprowadzenie w błąd, co do określonych przez niego warunków płatności. To, oprócz innych okoliczności, wykazuje bezpośredni i kierunkowy zamiar dokonania przestępstwa przez oskarżonego.

Nie ma racji skarżący obrońca podnosząc, że oskarżony pozostawał w kontakcie z pokrzywdzoną spółką i brał na siebie odpowiedzialność za zobowiązania, co miałoby przekonywać o dobrej woli z jego strony. Postawa oskarżonego wobec (...) jaką wskazuje skarżący, nawet jeśliby ją tak traktować, nie może ekskulpować oskarżonego. Zwodzenie, tłumaczenie oraz spychanie odpowiedzialności na innych trzeba traktować jako zwyczajną praktykę działań oszukańczych. Zasadnicze pozostaje w ocenie zamiaru oskarżonego to, że ten nie wywiązał się ze zobowiązań, próbuje przerzucić odpowiedzialność na samą pokrzywdzoną spółkę, a przy tym działania, na jakie powołuje się skarżący z lutego – marca 2012 roku, wykorzystał do kontunuowania działań oszukańczych na szkodę tego pokrzywdzonego. W tym zakresie szerzej w części poświęconej apelacji prokuratora oraz pełnomocników oskarżyciela posiłkowego.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 115 § 14 k.k. przyznając walor dokumentu potwierdzeniu dokonania przelewu bankowego. Przedmiotem zachowań przypisanych oskarżonemu jest wytworzenie, a następnie przedstawienie kontrahentom, w szczególności pokrzywdzonemu (...) sp. z o.o. wielokrotnie kopii bankowego potwierdzenia przelewu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że materiał dowodowy w postaci historii operacji na rachunkach bankowych wykazały, że kwestionowane transakcje, których te podrobione dokumenty dotyczyły, nigdy nie zostały wykonane. Poszczególne potwierdzenia przelewów zaś specjalnie zostały spreparowane tak, aby tworzyły pozory autentycznych. Wpisywane były wymagane kwoty, nigdy nie przelane, pozorne daty przelewów, czy też tytułu przelewów. Zostały one natomiast sporządzone tak, żeby wyglądem odpowiadały i miały taką treść, jakby rzeczywiście były one wygenerowane z systemu bankowości i poświadczały faktycznie dokonane przelewy środków pieniężnych.

Dokumentem w rozumieniu art. 115 § 14 k.k. jest każdy przedmiot, nie tylko umowa albo oświadczenie, jeśli tylko z nim wiąże się prawo albo okoliczność mająca znaczenie prawne. Orzecznictwo pojęcie dokumentu traktuje szeroko. Taki walor przyznaje np. fakturze (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2023 roku, w sprawie II AKa 457/22, LEX nr 3658080), a także certyfikatowi autentyczności monety (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnai 28 października 2021 roku, II AKa 249/20, LEX nr 3283833).

Nie ulega wątpliwości, że bankowe potwierdzenia płatności miały istotne znaczenie prawne. Stwierdzały wobec sprzedawcy zapłatę należności, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania. Warunkowały również spełnienie wymogu utrzymywania się limitu dopuszczalnego zadłużenia, co otwierało możliwość dokonania kolejnej transakcji (wypłaty sum na nabycie kolejnej partii stali). Nie ulega przez to wątpliwości, że w tym przypadku przedmiotowe potwierdzenia miały, a tak jest powszechnie w obrocie, zasadnicze znaczenie wykonania zobowiązania.

W tym wypadku nie ma wątpliwości, iż mieliśmy do czynienia właśnie z taką sytuacją i użyciem uprzednio podrobionego dokumentu. Dokumenty w postaci przesyłanych kontrahentom potwierdzeń przelewów, stanowiły jedynie imitację dokumentów autentycznego, które w rzeczywistości nigdy nie zostały w tym wypadku wygenerowane z systemu bankowego z cechami dokumentu autentycznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2019 roku, w sprawie III KK 64/18, LEX nr 2650776, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2019 roku, w sprawie V KK 78/18, OSNKW 2019/4/23). Takie zachowanie oskarżonego A. S. (1) oraz D. M. (1) nosi cechy podrobienia dokumentu, a następnie stanowi posłużenie się takimi podrobionymi dokumentami.

Sąd Okręgowy dokonując ustaleń w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, tj, czynu z art. 270 § 1 k.k. popełnionego przez oskarżonego A. S. (1) oraz D. M. (1) w związku ze zobowiązaniami spółki (...) s.r.o, i (...) s.r.o. opierał się, nie tylko na relacjach świadków działających za te spółki, ale także na podstawie dowodów rzeczowych. Oględziny płyt CD zawierających ujawnione przez biegłego z zakresu informatyki treści dokumentów zawartych na komputerze (...), należącym do firmy (...) sp. z o.o., a użytkowanym właśnie przez D. M. (1), pozwoliły na ujawnienie skanów podrobionych potwierdzeń przelewów spółek (...) i (...) na rzecz (...) sp. z o.o. Ujawniono też szereg dokumentów spółek (...) s.r.o., (...) s.r.o., (...) s.r.o. dotyczących transakcji z firmą (...) sp. z o.o., w tym faktur sprzedaży, dokumentów WZ, oświadczeń o odbiorze towarów, sygnowanych pieczęciami i podpisami przedstawicieli tych firm, jak również blankietowe oświadczenia spółki (...) s.r.o., w tym opatrzone pieczęciami i skanami podpisów przedstawicieli firm – M. N. (1) w imieniu (...) s.r.o. oświadczenia o odbiorze towaru, jak i same skany pieczęci i podpisu spółki (...) s.r.o. Zabezpieczono przy tym wzajemną korespondencję z wskazanych adresów mailowych. W komputerze widniały też wiadomości e-mail wysyłane z adresów (...), (...) kierowane do spółki (...) sp. z o.o. D. M. (1) nie kwestionowała zaś, iż konkretne skrzynki mailowe używała w ramach swojej działalności. Jednocześnie, na podstawie otrzymanej historii logowań stwierdzić można było, iż adres, do którego logowała się osoba dokonująca przelewów na rachunku (...) wykorzystywany był również podczas logowania na innych rachunkach, m. in. (...) Sp. z o.o. oraz (...) s.r.o.

Nie ulega przy tym wątpliwości ścisłe powiązanie A. S. (1) z podmiotami czeskimi i słowackimi. On je przecież wskazał i rekomendował (...) jako kontrahentów. Istotną rolę w tych działania odgrywała oskarżona D. M. (1). Działała ona formalnie, na podstawie umowy pośrednictwa udzielonego jej przez I. L.. Ujawniono przecież m.in. umowę agencyjną zawartą między D. M. (1) a spółką (...) s.r.o., reprezentowaną przez I. L., na mocy której oskarżona D. M. (1) umocowana została właśnie do zarządzania płatnościami i wykonywania czynności handlowych na rzecz spółki (...).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, R. J. zeznał, iż w okresie od 6 czerwca 2011 roku do 12 grudnia 2012 roku był wprawdzie pełnomocnikiem spółki (...) s.r.o., z przyczyn jednak zdrowotnych w rzeczywistości w tym czasie nie zajmował się bieżącymi sprawami tej spółki. Wszelkie pełnomocnictwa, w tym dostęp do korespondencji mailowej oraz do dysponowania środkami na rachunku bankowym, przekazał I. L.. I to I. L. w tym czasie w imieniu (...) s.r.o. nawiązać miał kontakty handlowe ze spółką (...) sp. z o.o., organizować transport towaru, czy wszelkie płatności.

To dobitnie i jednoznacznie wskazywało na ścisłe powiązania odbiorców stali od spółki (...) z osobą A. S. (1). W tym zakresie ustalenia Sądu Okręgowego nie tylko nie są obarczone błędem, ale znajdują przekonujące umocowanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w tym, dowodach o charakterze niewątpliwie obiektywnych.

D. M. (1) nie działała w żadnym razie samodzielnie. Jak już wskazano wyżej, oskarżona D. M. (1) wykonywała A. S. (1) i działała w wyznaczonych przez niego granicach. To przekonuje o tym, iż to oskarżony A. S. (1) kontrolował w pełni przepływ środków pieniężnych do spółki (...) oraz kierowaną wobec kontrahentów korespondencję.

Opinia informatyczne przeprowadzona w sprawie pozwoliła przy tym na stwierdzenie, iż na pozostałych rachunkach bankowych, w szczególności podmiotów zagranicznych, występowała duża ilość logowań z polskich adresów IP. W przypadku zagranicznych spółek (...) s.r.o. oraz (...) s.r.o. stwierdzono, iż zdecydowana większość logowań miała miejsce za pośrednictwem adresów IP przypisanych polskim operatorom. To jedynie utwierdzało w przekonaniu z jakim procederem mieliśmy do czynienia.

Dowody te dobitnie wskazywały na fakt podrobienia wskazanych dokumentów, a z drugiej strony na to, iż w sposób świadomy i aktywny w procedurze oszukańczej brali udział A. S. (1) i D. M. (1).

Sąd Apelacyjny nie podziela także podniesionego przez skarżącego w pkt 10 zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy swoje ustalenia co do sprawstwa oskarżonego I. S. w zakresie przypisanego mu przestępstwa oszustwa na szkodę (...) (...) z siedzibą w O. oparł faktycznie na całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dowody, w szczególności zaś sposób zachowania się oskarżonego A. S. (1), ale także współdziałającej z nim D. M. (1), pozwalają na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości umyślnego kierunkowego zamiaru dokonania przestępstwa. Nie powtarzając w tym przedmiocie szczegółowych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy, trzeba mieć na uwadze, że istotnie przez okres od końca września 2012 roku do marca 2013 roku spółka (...), prowadzona przez D. M. (1) i I. S., handlowała z pokrzywdzoną spółką. Gwarancją tego były zasady współpracy zakładające sprzedaż wyrobów hutniczych (...) s.a. z przedpłatą w wysokości 120 % ceny netto. Zakładano w ten sposób zabezpieczenie ceny oraz należnego podatku. Utrata przez spółkę (...) statusu podatnika VAT – EU, skutkowała niemożnością odliczenia podatku. To zmieniło sytuację oraz skutkowało zadłużeniem nabywcy (...). (...) zażądała wówczas zabezpieczenia sprzedaży przez zapłatę przedpłaty w kwocie 500.000 Euro. Oskarżeni ani takiej kwoty nie mieli, ani nie mogli pozyskać, mimo zapewnień. Oskarżony A. S. (1) działając wspólnie z D. M. (1), na potwierdzenie dokonania płatności wymaganej kwoty przesłał wygenerowane w systemie bankowości elektronicznej potwierdzenie złożonego przelewu, który jednak nie mógł zostać zrealizowany z uwagi na brak środków. Ten dokument, omyłkowo zaakceptowany przez przedstawicieli (...) a.s., stał się podstawą wydania zamówienia i do uruchomienia dostawy stali. Nie ulega wątpliwości, że oskarżeni z premedytacją wprowadzili pokrzywdzoną spółkę w błąd, doprowadzając ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

Fakt podnoszony przez skarżącego obrońcę, a odnoszący się do uprzedniej poprawnej działalności handlowej, w żadnym razie nie przesądza o innej niż ta, ocenie zamiaru oskarżonego. Już tylko na marginesie należy wskazywać, że owa poprawna działalność handlowa z pokrzywdzoną spółką trwała zaledwie ok. 5 miesięcy, a więc nie tak długo, jak chciałby to przedstawić skarżący. Zasadnicze jest jednak, że wywiązywanie się przez A. ze zobowiązań w tym okresie, wynikało z bardzo rygorystycznych warunków sprzedaży. Dopiero uiszczenie całości ceny, łącznie z podatkiem VAT, skutkował dojściem do skutku sprzedaży. Nie ma więc w tym przypadku żadnych powodów do wykazywania uczciwości oskarżonego.

Nie ulega wątpliwości skarżącego, ale także i sądu, że oskarżony A. S. (1), który bezsprzecznie w okresie od 1 stycznia 2013 roku do 15 lipca 2013 roku we W., reprezentując jako członek zarządu firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W., nie sporządził sprawozdania finansowego spółki oraz nie złożył sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółki we właściwym rejestrze sądowym. Działał przy tym wbrew przepisowi art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości i art. 4 ust. 3 pkt 5 ustawy o rachunkowości i art. 4a ustawy o rachunkowości, będąc odpowiedzialnym jako kierownik jednostki – członek zarządu (...) sp. z o.o. za wykonywanie obowiązków wskazanych w tych przepisach. Termin do złożenia takiego sprawozdania upłynął 31 marca 2013 roku.

Nie można przy tym akceptować wyjaśnień oskarżonego, a za nim zarzutu apelacji, że przeszkodą miał tu być brak dokumentacji spółki. Trzeba w tym zakresie akceptować ustalenia Sądu Okręgowego, że we wskazanym okresie, gdy upłynęły już terminy związane ze wskazanymi obowiązkami, dokumentacja ta nie została wcale zatrzymana przez organy ścigania i znajdowała się w dyspozycji właśnie A. S. (1) i D. M. (1). W pierwszej połowie 2013 roku spółka (...) prowadziła bowiem jeszcze działalność gospodarczą i nie sposób uznać, iż oskarżony nie miał możliwości sporządzenia sprawozdania, a następnie jego złożenia w terminie w KRS. W ocenie Sądu Apelacyjnego złożenie takiego sprawozdania było możliwe nawet jeszcze później, na podstawie kopii dokumentów, albo nawet w ograniczonym zakresie, nawet narażając się na żądanie jego uzupełnienia. Oskarżony natomiast obowiązek ten faktycznie zlekceważył. Podobnie przecież postępowali inni oskarżeni (D. M. (1) i T. F.) w odniesieniu do ciążących na nich obowiązków wobec innych spółek. Była to więc praktyka.

Sąd Apelacyjny nie może również zaakceptować zrzutu z pkt 13 formułowanego jako błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), ale będącego w istocie zarzutem rażącej niewspółmierności orzeczonej oskarżonemu kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Kwestia kary wymierzonej oskarżonemu za poszczególne przestępstwa oraz kary łącznej zostanie szerzej omówiona niżej, w części poświęconej apelacji prokuratora oraz oskarżycieli posiłkowych wobec ich uwzględnienia i zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonych także w zakresie kary. W tym miejscu należy jedynie podnieść, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, których nie kwestionuje skarżący, co do tego, że zobowiązania oskarżonego związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą jako PHU (...) oraz zobowiązania innych jeszcze podmiotów powiązanych z oskarżonym, przez które ten realizował przestępstwo na szkodę (...) sp. z o.o. zostały w części uiszczone, a w wypadku niektórych ( (...) sp. z o.o. o (...) sp. z o.o.) uregulowane w całości. Sąd Okręgowy dokonał także ustaleń w zakresie zobowiązania osobistego oskarżonego do spłaty pozostałych należności oraz zabezpieczenia tego w drodze oświadczenia o poddaniu się egzekucji. Nie ulega wątpliwości, że okoliczności te mają znaczenie dla wymiaru kary, także tej ustalonej w obecnym postępowaniu. Nie są to jednak okoliczności tak doniosłe, jak przedstawia to skarżący, że miałyby faktycznie determinować wymiar kary i skutkować wymierzeniem oskarżonemu kary łagodnej, a zwłaszcza kary wolnościowej.

Apelacja prokuratora i apelacje pełnomocników oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o.

Apelacja prokuratora oraz obie apelacje pełnomocników oskarżyciela posiłkowego (...) sp. z o.o. we W., następcy prawnego pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. we W., adw. P. K. oraz adw. B. W., w zasadniczym zakresie zasługują na uwzględnienie, tak co do trafności postawionych tam zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, w odniesieniu do zachowań przypisanych oskarżonym A. S. (1) w pkt III, a D. M. (1) w pkt VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.

Apelacja prokuratora oraz apelacje pełnomocników oskarżyciela posiłkowego pozostają tożsame w zakresie oraz zbieżne co do zasadniczych postawionych zarzutów. Upoważnia to Sąd do łącznego omówienia stanowiska wobec postawionych we wszystkich tych apelacjach zarzutów.

Na wstępnie należy wskazać, że przedmiotem zarzutów skarżących oskarżycieli jest jedynie stosunkowo wąski zakres ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego odnoszący się do okoliczności współdziałania spółki (...) sp. z o.o. we W. oraz oskarżonego A. S. (1) i D. M. (1) w okresie od marca do maja 2012 roku, a odnoszące się do działalności handlowej polegającej na sprzedaży prętów stalowych do (...) sp. z o.o. oraz spółek (...) s.r.o z siedzibą C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji. W przekonaniu Sądu Okręgowego w początkach 2012 roku przedstawicielki spółki (...) sp. z o.o. E. L. i J. S. (1) nabyły pełną wiedzę o charakterze prowadzonej przez oskarżonego A. S. (1) działalności polegającej na wyłudzaniu podatku VAT przez pozorny obrót stalą.

Działania te akceptowały finansując sprzedaż również na rzecz czeskiej i słowackich spółek.

Takie ustalenie Sądu Okręgowego są, tak jak podnoszą to skarżący w swoich apelacjach, obarczone naruszeniem art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a także dotknięte błędem.

Zasadniczą podstawą ustaleń Sądu Okręgowego jest dowód z decyzji Naczelnika (...)Urzędu Celno – Skarbowego wydanej wobec spółki (...) sp. z o.o., utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., a ustalającą wysokość zobowiązań podatkowych podatku VAT spółki (...) w zakresie handlu wyrobami stalowymi i transportu stali za okres od 1 stycznia 2012 roku do 30 czerwca 2013 roku m.in. przy współpracy z podmiotami takimi jak (...), (...), (...) oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustalająca podatek do zapłaty z tytułu wystawienia faktur w okresie od stycznia do lipca 2012 roku. To temu dowodowi, oprócz samych wyjaśnień oskarżonego A. S. (1), Sąd nadaje zasadnicze znaczenie, jako podstawy do stwierdzenia, że – inaczej niż w przypadku pozostałych transakcji sprzedaży stali finansowanych przez S. - w wypadku wskazanych podmiotów zagranicznych, spółka uczestniczyła w tzw. karuzeli podatkowej.

Sąd Okręgowy nie prowadzi przy tym pogłębionej analizy znaczenia tych decyzji administracyjnych, a taka analiza była konieczna już w momencie wyrokowania. Po pierwsze, prawomocna decyzja administracyjna nie ma charakteru wiążącego sąd w postępowaniu karnym, który musi samodzielnie rozstrzygać zagadnienia faktyczne i prawne (zasada samodzielności jurysdykcyjnej sąd – art. 8 § 1 i 2 k.p.k.). Po drugie: Sąd Okręgowy prowadził dowody z dokumentacji zgromadzonej w tym postępowaniu oraz zeznań świadków pracowników Urzędu Skarbowego (K. Ł. – k. 22675). Dowody te jednak nie zawierają istotnych albo nowych okoliczności, które wskazywałyby na porozumienie oskarżonego A. S. (1) i przedstawicieli spółki (...) w zakresie wspólnego wyłudzania podatku VAT. Można jedynie przyjmować, że spółka (...) uczestniczyła w transakcjach, które odnosiły taki skutek. Po trzecie: wprawdzie już przed wydaniem wyroku w przedmiotowej sprawie, ale okoliczność ta nie była sądowi znana, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., wyrokiem z dnia 13 lipca 2022 roku, w sprawie I SA/Wr 412/21, uwzględnił skargę (...) sp. z o.o. we W. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 29 stycznia 2021 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres I kwartału 2021 r. do II kwartału 2013 r. Wyrok ten ma charakter kasatoryjny i skutkuje przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu. Także i w tym przypadku nie można mówić o jurysdykcyjnym związaniu sądu w postępowaniu karnym treścią tego wyroku, niemniej trzeba mieć w polu widzenia dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. analizę okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy. Podstawą takiego właśnie wyroku jest bowiem brak przekonujących podstaw do ustalenia, że (...) (...), był świadomym uczestnikiem karuzeli podatkowej mającej na celu wyłudzenie podatku VAT. Wyrokowi temu nalży nadać jednak i taki skutek, że o ile dla Sądu Okręgowego przesłanką kształtującą przekonanie o roli (...) w procederze wyłudzenia VAT, a także osobistej decyzji o tym zarządzających spółką E. L. i J. S. (1), to treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 13 lipca 2022 roku, takie twierdzenia organów podatkowych w istotnym zakresie weryfikuje krytycznie. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

Dowodem, który Sąd Okręgowy traktuje jak wiarygodny oraz czyni podstawą ustaleń faktycznych są wyjaśnienia oskarżonego A. S. (1), gdzie ten wskazuje, że E. L. i J. S. (1), przedstawiciele pokrzywdzonej spółki (...), wiedzieli i akceptowali udział w karuzeli vatowskiej (str. 120 uzasadnienia). Taka ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego jest stanowczo nie do zaakceptowania. Sąd Okręgowy pomija szereg okoliczności faktycznych, które muszą mieć znaczenie dla oceny wiarygodności tego dowodu, a w efekcie muszą prowadzić do ustalenia, że dowód ten nie spełnia koniecznych warunków wiarygodności.

Sąd Okręgowy opiera się na wyjaśnieniach oskarżonego faktycznie wyłącznie w jednym i to niewielkim zakresie relacji. Oskarżony składając wyjaśnienie wielokrotnie i obszernie, także w toku postępowania sądowego, twierdził, że nie popełnił żadnego z przypisanych mu przez Sąd I instancji przestępstw (no może poza podrobieniem któregoś z potwierdzeń przelewu). Zaprzecza on utworzeniu i kierowaniu grupą przestępczą, oszustwom na szkodę (...) sp. o.o. dokonanych przez jego firmę i spółki, a w końcu dokonaniu oszustwa na szkodę (...). W zakresie tych wszystkich zdarzeń, Sąd Okręgowy odmawia wiary wyjaśnieniom oskarżonego jako niespójnym oraz sprzecznym z wiarygodnymi dowodami. Jedynie w zakresie porozumienia z marca 2012 roku, i to w sytuacji, kiedy dysponował jednoznacznymi dowodami przeciwnymi, uznaje za przekonujące właśnie wyjaśnienia oskarżonego.

Sąd Okręgowy analizując wyjaśnienia oskarżonego w omawianym tu zakresie pomija faktycznie, że wyjaśnienia te trudno oceniać jako stanowcze i konsekwentne. Oskarżony mówi, że został faktycznie zmuszony przez (...) do dalszego handlu prętami. To akurat mogło wynikać z presji wywieranej na oskarżonego w związku z ujawnieniem przez przedstawicieli (...) zadłużenia jego osobiście oraz spółek poleconych przez oskarżonego i to zadłużeniu ponad limity wynikający z ubezpieczenia transakcji. Nie można tego odnosić jednak do samej działalności karuzelowej.

Taka presja na oskarżonego niewątpliwie była, bo skutkowała ona tym, że oskarżony w części spłacił zobowiązania swoje i spółek (przelewy z 9 i 21 lutego 2012 roku oraz 4 i 11 kwietnia 2012 roku). Nadto oskarżony A. S. (1) złożył oświadczenie o uznaniu długu oraz miał podpisać akt notarialny obejmujący poddanie się egzekucji na wypadek opóźnienia w spłacie zadłużenia do kwoty 3.000.000 złotych. Ostatecznie w dniu 17 kwietnia 2012 roku A. S. (1) podpisał w formie aktu notarialnego oświadczenie o ustanowieniu hipoteki i oświadczenie o poddaniu się egzekucji na podstawie art. 777 § 1 pkt 5 k.p.c.

W ocenie Sądu Apelacyjnego nie jest przekonująca przedstawiona przez Sąd Okręgowy (str. 71 uzasadnienia) ocena porozumienia handlowego z dnia 6 marca 2012 roku (porozumienie trójstronne). Umowie o stałej współpracy w zakresie pośrednictwa i handlu między (...) sp. z o.o. sp. k, (...) sp. z o.o. i A. S. (1), prowadzącym jednoosobowo działalność gospodarczą (...). Zgodnie z umową sprzedającym była firma (...), a dostawcą A. S. (1). (...) sp. z o.o. była natomiast stroną kupującą. Sprzedawany towar miał być zamawiany przez firmę (...) u A. S. (1) jako dostawcy, który zgodnie z umową gwarantował wykonanie przez spółkę (...) warunków umowy i odpowiadał na zasadzie poręczenia. Zakupy od dostawcy miały być finansowane przez sprzedającego – (...) środkami pieniężnymi kupującego, czyli firmy (...). Zgodnie z umową sprzedający i dostawca mieli zawiadamiać (...) sp. z o.o. o polecanych odbiorcach towaru. W dniu 7 marca 2012 roku podpisano aneks do tego porozumienia, zgodnie z którym w przypadku sprzedaży przez (...) sp. z o.o., zapłata ceny z tytułu dostawy na rzecz (...) nastąpić miała po otrzymaniu potwierdzenia odbioru towaru przez odbiorcę, a w razie niedokonania zapłaty niezapłacona należność miała zostać pokryta przez dostawcę – A. S. (1). Sprzedaż „na kole” mogła przy tym dotyczyć odbiorców nieubezpieczonych. Porozumienie to, nie tylko eliminowało jednego uczestnika transakcji, ale w istotnym zakresie formalizowało ten obrót, co było w interesie (...). Trudno też traktować inaczej zastrzeżenia wprowadzonego w aneksie uzależniające zapłatę od potwierdzenia odbioru, a więc od dowodu, że doszło do odbioru towaru przez końcowego nabywcę.

Oskarżony I. S. twierdzi w swoich wyjaśnieniach, że (...) (E. L. i J. S. (1)) wiedziały o działalności w zakresie wyłudzeń VAT-u. Takie twierdzenie oskarżonego, o istotnym przecież znaczeniu, wymagałoby jednoznaczności oraz precyzji relacji co do tego, jak doszło do tego, że przedstawicielki pokrzywdzonej spółki nabyły tą wiedzę. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego są bardzo nieprecyzyjne, wprost mętne. Brak jest tak zasadniczych okoliczności jak wskazanie, w jaki sposób oraz w jakich okolicznościach przedstawiciele pokrzywdzonej spółki zostali w ten proceder wprowadzeni. Takiego opisu nie ma, a relacja oskarżonego faktycznie ogranicza się do twierdzenia, że E. L. i J. S. (1) o tym wiedziały.

Zakładając nawet, że twierdzenia oskarżonego są prawdziwe, oskarżony może je opierać na przekonaniu, że wiele osób uczestniczących w tym procederze (M. P. i S. B. (...), A. C. (1) - (...)oraz D. M. (1), F. F., M. D. i szereg innych osób) o takiej jego działalności wiedziało. To jednak nie przesądza, że tak też było z (...). Zresztą i tu oskarżony jest niespójny, gdyż nie ulega wątpliwości, a takie ustalenia poczynił także Sąd Okręgowy, że oskarżony miałby przez różne spółki prowadzić działalność polegającą na wyłudzaniu VAT-u już wcześniej, co najmniej od 2009 roku. Zanim jeszcze doszło do jego kontaktów z (...).

Sąd Okręgowy nie dokonuje przy tym ustaleń, wydaje się zasadniczych dla oceny wyjaśnień oskarżonego, które muszą się odnosić do ewentualnych korzyści jakie (...) miałby osiągać z przypisanej mu działalności z oskarżonym. Oskarżony w tym zakresie nie przedstawia żadnych relacji. Można być pewnym, że (...) miał prawo dokonać odpisu rozliczenia podatku VAT z tytułu transakcji zakupu i sprzedaży. Pomniejszyć podatek należny o ten wynikający z faktur kosztowych, w tym zwłaszcza zakupu towaru oraz rozliczania eksportu. To zwyczajna praktyka opodatkowania sprzedaży. Nie ulega przecież wątpliwości, że to nie (...) miał być beneficjentem tych rozliczeń VAT. Brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów, że (...) uczestniczył lub miał uczestniczyć w tych korzyściach. Każda z ustalonych płatności dokonywanych na rzecz (...) dotyczy bowiem konkretnych zidentyfikowanych należności z tytułu sprzedaży. Oskarżony A. S. (1) nie wskazuje, aby (...) miał tu odnosić jeszcze jakiej nieudokumentowane korzyści.

Nie zidentyfikowano przecież owego znikającego podatnika, którego obciążał obowiązek podatkowy. Nie mówi też o tym oskarżony. Przyjmowanie natomiast, że korzyścią (...) było wyłącznie uczestnictwo w handlu stalą i naliczana z tego tytułu prowizja, jest nieprzekonujące. Trzeba mieć na uwadze, że (...) uzyskiwał prowizję nie odbiegającą od rynkowej, ale w przeciwieństwie do innych uczestników transakcji, ponosił całość ryzyka finansując transakcję. W efekcie w przedmiotowej sprawie mamy wyliczone kwoty, które stanowią niespłacone zobowiązania nabywców wobec (...) z tytułu zakupu prętów, który ten finansował. Łącznie kwota, która stanowi szkodą wynikłą z braku zapłaty ceny w rozpatrywanym zakresie wynosi nadal blisko 3 miliony złotych. Oceniając to racjonalnie trzeba przyjmować, że nie mogło być żadnej zgodny ze strony przedstawicieli (...) na ryzyko utraty tych środków. Działanie takie byłoby bowiem całkowicie nieracjonalne.

Oskarżony I. S. i D. M. (1) dopuszczali się fałszowania potwierdzenia płatności (przelewów bankowych) dokumentujących zapłatę na rzecz (...) ceny sprzedaży także po 6 marca 2012 roku od czeskiej i słowackich spółek oraz płatności z (...) sp. z o.o. o nr (...), prowadzonego przez (...) S.A., której prezesem była D. M. (1). Potrzeba przedstawiania tych potwierdzeń wynika wyłącznie z potrzeby udokumentowania, że obniżone zostało zadłużenie nabywcy od czego (...) uzależniał dokonanie kolejnych płatności tytułem zaliczki na poczet ceny sprzedaży. Po przekroczeniu progu takiego zadłużenia, (...) odmawiał dalszego finansowania. Wynikało to z ustalonego progu ubezpieczenia transakcji oraz stanowiło mechanizm zabezpieczenia. Gdyby było istotnie tak jak ustala Sąd, a płatności były wyłącznie podyktowane potrzebą dokumentowania fałszowanego obrotu, podejmowanie przez oskarżonego A. S. (1) takich zabiegów nie byłoby potrzebne. (...) akceptując fikcję nie trzymałby się ograniczeń i finansował wszystkie transakcje jakie przedstawił do zapłaty oskarżony. Faktycznie przecież oskarżony był zmuszony spłacać kolejnymi płatnościami (...) wcześniejsze swoje wierzytelności. Całkowicie niepotrzebne zabiegi. Utrzymywano mechanizm, który oskarżony wprowadził wcześniej, wówczas kiedy, w ocenie Sądu Okręgowego, nie było wątpliwości, że wprowadzał w błąd pokrzywdzony (...). To kolejna niekonsekwencja w rozumowaniu sądu.

Sąd Okręgowy przyznając w tym zakresie wyjaśnieniom oskarżonego walor wiarygodności pomija fakt, że ten, tak jak w wypadku innych czynów, także tu ma swój interes procesowy. Przedstawia wersje i okoliczność, które miałyby uchronić go od odpowiedzialności, albo taką odpowiedzialność istotnie złagodzić. Przedstawienie właśnie w taki sposób owego porozumienia trójstronnego z 6 marca 2012 roku mogło być właśnie podyktowane temu celowi. Z kolei składając wyjaśnienia odnoszące się do uszczuplenia podatku VAT oraz istnienia w tym zakresie grupy przestępczej, oskarżony mógłby liczyć na złagodzenie odpowiedzialności jako tzw. mały świadek koronny z art. 60 § 3 lub 4 k.k. Musiałby jednak wskazać nieznane organom ścigania okoliczności. Mogłoby to być także pomówienie o współdziałanie z osobami działającymi za (...).

Sąd Okręgowy jako dowód potwierdzający relację oskarżonego I. S. wskazuje zeznania K. W. (str. 122 uzasadnienia). Ma rację Sąd Okręgowy przyznając walor wiarygodności temu świadkowi. Miał on bowiem wgląd w szereg aspektów działania oskarżonego, relacjonuje sposób tworzenia i zarządzenia przez oskarżonego grupą przestępczą mającą faktycznie na celu wyłudzanie podatku VAT. Relacjonuje on czynności odnoszące się do spółek (...), czy (...). Tyle tylko, że świadek nie miał żadnych bezpośrednich kontaktów z przedstawicielami (...). Nie uczestniczył w żadnych spotkaniach ani czynnościach. Jego wiedza jest wyłącznie pochodną informacji uzyskanych od oskarżonego A. S. (1), albo po prostu własnych domysłów. Świadek prawdopodobnie przyjmuje, że skoro wszystkie znane mu podmioty współpracowały z A. S. (1) jako uczestnicy karuzeli podatkowej, to tak też musiało być z (...). W sferze domysłów są najprawdopodobniej stwierdzenia świadka, że do udziału w karuzeli podatkowej pchnęło (...) to, że „ mieli dużo podatku do zapłacenia”. Niezależnie czy akurat to stwierdzenie świadka jest prawdziwe, ustalone rozliczenia między wszystkimi podmiotami, które miałyby w owej działalności przestępczej uczestniczyć, nie dają podstawy do przyjęcia, że istotnie (...) mógł liczyć na korzyści o charakterze podatkowym.

Z kolei zeznania świadka J. J. (4), który relacjonował podobne do K. W. okoliczności, pozbawione są wiadomości odnośnie udziału (...) w przestępstwie karuzeli vatowskiej. Trzeba zakładać, że J. J. (4) pozostawał w kręgu bliskich znajomych A. S. (1) i powinien posiadać zbliżonej wagi informacje o jego działalności. A jednak takich okoliczności nie potwierdza.

Nie przekonują o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. S. (1) również wskazywane przez Sąd Okręgowy okoliczności odnoszące się do świadectw i atestów dostarczonych przez firmę oskarżonego PHU (...) (k. 139-141 uzasadnienia wyroku) Po pierwsze dokumenty te mogły jedynie wskazywać, że to oskarżony jest faktycznym dostawcą towarów. Żaden z przytoczonych w uzasadnieniu dowodów nie wskazuje jednak stanowczo, że przedstawiciele (...), w szczególności E. L. i J. S. (1), ale także pracownicy spółki, którzy winni mieć rozeznanie w jej działalności takich jak: W. K., E. M., A. K. (2). Wszystkie te osoby zaprzeczały, aby miały rozeznanie w rzeczywistej działalności A. S. (1) w tamtym czasie. Stanowisko Sądu, gdzie odrzuca on wiarygodność wszystkich tych osób, jedynie z uwagi na zatrudnienie w pokrzywdzonej spółce i powiązania z członkami jej zarządu, trzeba oceniać jako nieprzekonujące.

Skarżący oskarżyciele wskazują trafnie, że stanowisko Sądu Okręgowego w odniesieniu do atestów jest niekonsekwentne. Sąd uznaje bowiem za wiarygodne zeznania świadka A. D., która była zatrudniona w firmie (...). W ocenie sądu, świadek ten w sposób logiczny i spójny opisywał okoliczności związane z funkcjonowaniem firmy (...), jak i podmiotów z nią powiązanych. Świadek ta wskazywał na poważne nieprawidłowości przy wystawianiu atestów. To J. J. (2), czy też D. M. (1), kazali im tworzyć atesty pod daną transakcję, tak aby atest pasował do danej dostawy. Atesty te były przerabiane przez pracowników oskarżonego. Z powyższymi zeznaniami korespondowały również zeznania kolejnego świadka I. W., która również była zatrudniona w firmie (...). Świadek ta w sposób spójny i zgodny z pozostałym materiałem dowodowym relacjonowała odnośnie fałszowania potwierdzeń przelewów, ale dopasowywała również do transakcji poszczególne atesty. I to głównie A. S. (1) nakazywał im przerabiać te dokumenty. Takie twierdzenia świadków pozostają zgodne z wnioskami jakie należało wyprowadzić z korespondencji mailowej prowadzonej przez A. C. (1) z E. M..

Także pozostały materiał dowodowy, który został omówiony i zanalizowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stanowi potwierdzenia ustaleń dokonanych przez Sąd w przedmiotowym zakresie. Wyjaśnienia D. M. (1), T. F. i M. D., pozostają zbieżne z zeznaniami K. W. i J. J. (4) w zakresie w jakim potwierdzają oni rozmiar przestępczej działalności oskarżonego A. S. (1) oraz nastawienie na pozyskanie zaufania kontrahentów, wprowadzenie ich w błąd oraz uzyskanie w ten sposób nienależnych korzyści. Nie wskazują oni jednak na porozumienie z (...) w zakresie udziału w karuzeli podatkowej. Przy tym poziomie zaangażowanie D. M. (1), T. F. i M. D. w działalność przestępczą A. S. (1), należało oczekiwać także potwierdzenia tej okoliczności. Tak jednak nie jest.

Wersji ustalonej przez Sąd nie potwierdzają także świadkowie M. P. i S. B.- (...) spółki (...). Niezależnie od konfliktu między tymi mężczyznami, ci posiadają zdecydowanie większe niż inni rozeznanie w charakterze działań oskarżonego. Jednak te zeznania nie wskazują na świadomy udział (...) w działaniach nakierowanych na wyłudzenia podatkowe.

Przekonujące są również zarzuty skarżących, prokuratora i pełnomocników oskarżyciela posiłkowego, co do tego, że Sąd Okręgowy wybiórczo uwzględnił dowody zgromadzone w toku postępowania, pomijając dowody, które stwierdzały okoliczności przeciwne, bądź świadczyły przeciwko wyjaśnieniom oskarżonego A. S. (1) w wersji przyjętej w zaskarżonym wyroku. Sądu faktycznie pomija dowody z nagrań spotkać odbywanych w siedzibie spółki (...) we W.. Sąd Okręgowy na 3 rozprawach w dniach: 18 lutego 2019 roku – k. 22238-22242, 10 maja 2019 roku – k. 22271-22274 i 19 czerwca 2019 roku – k. 22288-22293 przeprowadzał odtworzenie rozmów przedstawicieli spółki (...) z A. S. (1) zarejestrowanych w siedzibie spółki w końcu 2012 roku. Nagrania te zostały dołączone od akt przez J. S. (1) w toku jej przesłuchania (tom IV). W ocenie Sądu Apelacyjnego w tym przypadku nie doszło też do naruszenia innych warunków formalnych przeprowadzenia tego dowodu, a dowód ten nie został uzyskany za pomocą przestępstwa. O ile oskarżony A. S. (1) był nagrywany skrycie, to nagranie zostało dokonane przez uczestnika rozmowy, co pozbawia go cech działania przestępczego (art. 267 § 3 lub 4 k.k.) – tak też wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnie 2017 roku, w sprawie II AKa 285/17, Lex nr 2469975. Trzeba w tym miejscu odnotować stanowisko Sądu Najwyższego, który przyjął, że „ utrwalenie przebiegu rozmowy osób trzecich dokonane przez "osobę prywatną" stanowi co do zasady dowód dopuszczalny w postępowaniu sądowym", niemniej [...] okoliczność ta sama przez się nie kreuje uprawnienia do podsłuchu i nie wyłącza odpowiedzialności karnej sprawcy takiego czynu w perspektywie [...] art. 267 § 3 k.k.” – tak postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r., w sprawie II KK 265/15 LEX nr 2365149.

Nie można więc mówić o wadliwości tego dowodu skutkującą koniecznością jego wyeliminowania z postępowania. Tak też nie twierdzi Sąd Okręgowy, traktuje te nagrania jako dowód, wciąga jako podstawę ustaleń faktycznych, choć faktycznie merytorycznie go pomija. W uzasadnieniu zamieszcza jedynie zdawkową opinię, że nagrania te wymagają szczególnej ostrożności.

Istotnie tego rodzaju dowód wymaga specyficznego podejścia. Mamy tu bowiem do czynienia z sytuacją, kiedy jedna strona podejmuje zabiegi, aby skłonić inną osobę do złożenia i udokumentowania oświadczeń, których od niej oczekuje (przyznania faktów i okoliczności). Tak jest i w tym przypadku. Spór, a może i konflikt z oskarżonym o istotne straty finansowe jakie poniósł (...) stają się powodem do prowadzenia rozmów, które mają udokumentować przestępczy sposób działania oskarżonego wobec pokrzywdzonej spółki. I faktycznie można przyjmować, że do tego doszło. Oceniając taki dowód trzeba też mieć na uwadze, że nagrywający rozmowę ma tego świadomość, tak ją prowadzi, aby nie ujawnić okoliczności niekorzystnych dla siebie. W tym przypadku taka obawa także musi mieć miejsce, choć w niewielkim stopniu. Gdyby istotnie doszło do porozumienia jakie przyjmuje Sąd Okręgowy, istotna część rozmów, w szczególności ta, gdzie przedstawiciele (...) oczekują wyjaśnień od oskarżonego, mogłaby odnieść odwrotny do zamierzonego skutek. Oskarżony mógłby przecież i z pewnością tak by zrobił, w takiej rozmowie powoływać się na ustalenie, porozumienie, które dawało mu akceptację dla fałszowania przelewów, pozorność finansowanych przez pokrzywdzoną spółkę transakcji sprzedaży prętów stalowych czeskiej i słowackim spółkom, albo przyzwolenie na niedotrzymanie terminów płatności. Tak się jednak nie stało, a wymowa dowodowych rozmów pozostaje zgodna z zeznaniami zasadniczych w sprawie świadków: E. L. i J. S. (1) oraz innych świadków, których zeznania zostały przez Sąd Okręgowy zdyskredytowane.

Sąd Okręgowy nie wyciąga koniecznych wniosków z tego dowodu. Tymczasem dowodowe nagrania rozmów wprost wskazują na stan niewiedzy kierownictwa spółki (...) co do powiązań organizacji uczestniczących w procederze handlu stalą. Świadkowie E. L. i J. S. (1) nie mają rozeznania co do dostawców oskarżonego, finansowania jego działalności, stosowanych przez niego nielegalnych praktyk oraz faktycznego przeznaczenia towarów sprzedawanego przez spółkę (...) podmiotom takim jak (...) s.r.o. (...) s.r.o., czy (...) s.r.o. Nagrania te potwierdzają też stosowane przez oskarżonego metody wprowadzania w błąd i wykorzystywania błędu kontrahentów, w szczególności dalsze ukrywanie przed pokrzywdzoną spółką istotnych okoliczności handlu takich choćby jak zbywania towaru do Rumunii, nieprawidłowości rozliczeń przez A. S. (1) należności podatkowych.

Z nagrań tych wprost wynika, że przedstawiciele spółki (...) nie znali dostawców A. S. (1), nie wiedzieli, dokąd sprzedają swoje towary i z jakich przyczyn czeski i słowackie podmioty zalegają wobec spółki (...) z bieżącymi płatnościami. Dopiero w trakcie tych rozmów, utrwalonych w postaci nagrań, oskarżony - niejako pod presją rozmówców - ujawniał, i to jedynie częściowo, elementy stworzonego przez siebie schematu handlowego, nadal manipulując i wykorzystując niewiedzę jego rozmówców. Oskarżony podczas tych rozmów okłamywał reprezentantów spółki, zaprzeczając swoim związkom z firmami, które zalegały wobec spółki (...) z zapłatą z tytułu nabycia prętów stalowych i stanowczo oświadczał, niezgodnie z prawdą, że z podmiotami tymi nic go nie wiąże. Jednocześnie nieprawdziwie zapewniał kierownictwo spółki (...) o rzetelności i legalnym prowadzeniu działalności firm (...) czy (...).

Z nagrań tych wynika, że jeszcze we wrześniu 2012 roku oskarżony A. S. (1) utrzymywał reprezentantów spółki (...) w niewiedzy co do elementów zorganizowanej przez niego grupy przestępczej i nielegalnego procederu. Nagrania te potwierdzają niewiedzę reprezentantów spółki (...) co do relacji oskarżonego A. S. (1) z podmiotami: (...) s.r.o., (...) s.r.o., (...) sp. z o.o., (...) oraz (...) sp. z o.o. oraz tego, że towar sprzedawany przez spółkę (...) do tych podmiotów służył oskarżonemu do dokonywania jego własnych rozliczeń z tymi podmiotami. Oskarżony stale zapewniał kierownictwo spółki (...), iż nie ma żadnego wpływu na te spółki i że działają one niezależnie od niego, a cały handel był rzetelny, normalny i odbywał się pomiędzy niezależnymi podmiotami gospodarczymi.

Jeszcze w marcu 2013 roku oskarżony obstawał w rozmowie z E. L., gdy był monitowany telefonicznie o rozliczenie swojego długu wobec spółki (...), przy prawidłowości i legalności współpracy (...) zakończonej ostatecznie w maju 2012 roku. A więc po upływie blisko roku od zakończenia objętych niniejszym postępowaniem transakcji handlowych. Jeszcze w tej dacie oskarżony ukrywał przed spółką (...) rzeczywiste okoliczności oraz stan własnej wiedzy i manipulował informacjami.

Z kolei odsłuchiwane na rozprawie w dniu 10 maja 2019 roku nagrania rozmów oskarżonego A. S. (1) z E. L. stoją w rażącej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego A. S. (1), które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne. Z nagrań tych wynika jednoznacznie wprowadzanie reprezentantów spółki (...) w błąd co do schematu obrotu handlowego zorganizowanego przez oskarżonego, a jednocześnie brak świadomości reprezentantów spółki (...) o udziale w obrocie karuzelowym. Wskazują one na podejmowanie przez oskarżonego działań poza wiedzą spółki (...) i w zupełnej nieświadomości jej przedstawicieli, odnośnie jakichkolwiek rzeczywistych schematów realizowanego przez oskarżonego obrotu handlowego.

Trafnie na podstawie tych dowodów skarżący podnoszą, że z analizy treści przeprowadzonego przecież przez Sąd dowodu z nagrań wynika, że zamiar oszustw w zakresie VAT - u przyświecał od początku oskarżonemu A. S. (1), ale ten zamiar był skutecznie przed pokrzywdzoną spółką ukrywany. Dowód ten z kolei wskazuje na brak świadomości, ale i także brak akceptacji przedstawicieli spółki (...) na udział w procederze karuzeli podatkowej.

Deklaracje samych rozmówców ze strony spółki (...) mogły być podyktowane jedynie celom procesowym, co jednak należy traktować jako mało prawdopodobne. W takim przypadku winno się jednak spotkać ze stanowczą reakcją rozmówcy – oskarżonego I. S., dla którego byłoby to przecież zasadniczym argumentem w rozmowie. Tak się jednak nie dzieje.

Sąd Okręgowy zignorował w całości inny jeszcze dowód przedstawiony przez oskarżyciela posiłkowego tj. opinię finansową sporządzoną na zlecenie (...) przez M. B.. To bez wątpienia opinia prywatna, ale dowód z takiego dokumentu nie został przez Sąd oddalony. Podlegał on więc ocenie, której nie dokonano. Nie jest to też dowód nieprzydatny, bezwartościowy, jak zdaje się to oceniać Sąd Okręgowy. Inaczej przecież traktuje tę opinię Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu swojego orzeczenia odwołuje się właśnie do zawartych w tym dokumencie ustaleń i ocen. Również z uwagi na ustalenia będące przedmiotem zarzutów omawianych tu apelacji, twierdzenia i wnioski tejże opinii pozostają istotne. Ważne w takim stopniu, że wymagałby rozważenia. Prawo podatkowe, a w szczególności finansowe aspekty prowadzonych rozliczeń są dziedziną szczególną, wymagającą wiadomości specjalnych, także od Sądu. Opinię tę należy więc traktować przede wszystkim jako próbę wyjaśnienia sposobu rozliczeń podatkowych podejmowanych przez spółkę, w szczególności zaś zwraca uwagę, że rozliczenie te były prawidłowe wobec znanych organowi podatkowemu i sądowi dokumentów. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że są jednoznaczne dowody przekonujące o korzyściach jakie spółka miałaby odnieść z udziału w niedopuszczalnym procederze karuzelowym. Jak już wskazano wcześniej takich korzyści nie ustalił też Sąd Okręgowy, a co bardziej jeszcze istotne, nie wskazują ich także dowody przywołane w uzasadnieniu wyroku.

W końcu, Sąd Okręgowy krytycznie odnosi się do zeznań przedstawicieli spółki (...), jej prezesa E. L., obszernie zeznającej w toku całego postępowania J. S. (1) oraz pracowników spółki, podnosząc faktycznie dwa argumenty. Odmienna treść wyjaśnień oskarżonego I. S. oraz dowody, które miałyby jego wersję potwierdzać. W zasadniczym zakresie zostało to omówione już wcześniej. Drugą natomiast przesłanką odrzucenia tezy oskarżenia są wnioski jakie Sąd wyciąga z oceny decyzji (...) podjętej w pierwszych miesiącach 2012 roku skutkującej tzw. porozumieniem trójstronnym z 6 marca 2012 roku i kontynuowaniem działalności handlowej z oskarżonym I. S.. Sąd twierdzi, że po doświadczeniach handlu z oskarżonym, racjonalnie oceniając sytuację, (...) nie powinien tej działalności kontynuować. Skoro robił tak dalej, musi się za tym kryć porozumienie co do udziału w karuzeli podatkowej i pozostające w polu zainteresowania zyski z tego tytułu (tak uzasadnienie wyroku str. 70). Takie stanowisko Sądu Okręgowego trzeba oceniać jako chybione. Oczywistym jest, że zwłaszcza dzisiaj w obliczu postępowania karnego prowadzonego w Sądzie Okręgowym w Katowicach (sygn. akt V K 144/18) oraz mając na uwadze wielkiej wartości straty jakie (...) poniósł na będących przedmiotem niniejszego postępowania transakcjach eksportu stali, bez wątpienia nawet przedstawiciele (...) swoje postępowanie oceniają krytycznie. Jako błąd, który okazał się bardzo kosztowny dla spółki, ale też dla nich osobiście. Niemniej nie ekskulpuje to oskarżonego, jak ocenia to Sąd Okręgowy. Można przyjmować, że w praktycznie każdym przypadku oszustwa, pokrzywdzony ma takie same refleksje. Wyrzuca sobie, że mógł się na takie a takie propozycje nie zgodzić lub być bardziej jeszcze zapobiegliwy. Trzeba w tym miejscu choć na chwilę odwołać się do okoliczności czynu przypisanego oskarżonemu I. S. w pkt IV części dyspozytywnej tj. oszustwa na szkodę spółki (...) a.s. Tu pokrzywdzona spółka była już bardzo zapobiegliwa, wydawałoby się, że jej warunki współpracy wykluczały jakiekolwiek ryzyko. A i tak oskarżony zdołał ich oszukać na ok. 1 mln złotych. Tak więc, już na samym poziomie ogólności rozważań należy odrzucić tezę Sądu Okręgowego, że nieracjonalność podjętych przez (...) decyzji musi przekonywać o porozumieniu z oskarżonym, a za tym o braku realizacji znamion przestępstwa oszustwa.

W zakresie tych zdarzeń konieczna jest jednak bardziej jeszcze szczegółowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, w kontekście intencji towarzyszących oskarżonemu oraz przedstawicieli pokrzywdzonych. O ile nie ulega wątpliwości, że w początku 2012 roku, zanim (...) zdecydował o kontynuacji współpracy tj. przed 6 marca 2012 roku, nie miał wiedzy o prowadzonej przez oskarżonego działalności w zakresie wyłudzania podatku VAT. Takie są ustalenia Sądu. Kryzys we współpracy z oskarżonym był wynikiem zalegania z płatnościami z tytułu sprzedaży prętów stalowych na rzecz samego I. S. ( PPHU (...)) oraz polecanych przez oskarżonego innych podmiotów ((...), (...) oraz (...), choć w tym przypadku zasadniczy dług będący przedmiotem przestępstwa powstanie już w marcu 2012 roku). Spółka (...) nie miała tymczasem podstaw do uznania współpracy z firmą (...) za działania nielegalne, mimo uprzedniego przedłożenia podrobionych potwierdzeń przelewów. Choć i w tym zakresie przedstawiciele spółki zaprzeczają takiej swojej wiedzy. W zasadniczym zakresie przelewy wynikające z podrobionych potwierdzeń zostały bowiem wykonane, kwoty wpływały na rachunek bankowy spółki, aczkolwiek z parodniowym przesunięciem.

Sytuację tę trzeba odnosić do postawy oskarżonego, który wychodzi przecież naprzeciw oczekiwaniom wierzyciela. Oskarżony A. S. (1) przyznał, iż w rezultacie wprowadzenia (...) sp. z o.o. w błąd, co do dokonanych przez niego płatności, został mu wydany towar o łącznej wartości odpowiadającej sumie dokonanych wpłat w kwocie 1.270.000 złotych. Wskazał też, iż wiedział, że bez udokumentowania przedpłaty towar nie zostanie mu wydany. W rozmowach z J. S. (1) i E. L. A. S. (1) oświadczył nadto, iż z uwagi na brak obecnie wystarczających środków finansowych nie jest w stanie jednorazowo spłacić zadłużenia. W tym samym dokumencie zobowiązał się do spłacenia zadłużenia do dnia 29 lutego 2012 roku oraz do przedłożenia do dnia 8 lutego 2012 roku harmonogramu spłat oraz aktu notarialnego, w którym poddawałby się dobrowolnie egzekucji z całego majątku. Nadto w oświadczeniu A. S. (1) potwierdził należność stwierdzoną fakturami VAT o numerach: (...), w kwocie 2.472.100,22 złotych, zobowiązując się traktować ją jako zaległości wymagające niezwłocznego spłacenia. W następnych miesiącach zadłużenie A. S. (1) wobec (...) sp. z o.o. zostało zredukowane i ostatecznie wyniosło 1.717.033,83 złotych. Zadłużenie zostało stwierdzone fakturami VAT z dnia 16, 17 i 19 stycznia 2012 roku o nr (...) (...) – (...) (...), (...) (...) - (...) (...), (...) (...) - (...) (...) i (...) (...). (tak: ustalenia Sądu Okręgowego – uzasadnienie k. 64-73).

Nadto zgodnie z umową o współpracy z 6 marca 2012 roku, w celu zabezpieczenia roszczeń kupującego A. S. (1) jako dostawca miał podpisać akt notarialny obejmujący poddanie się egzekucji na wypadek opóźnienia w spłacie zadłużenia do kwoty 3.000.000 złotych. Ostatecznie w dniu 17 kwietnia 2012 roku A. S. (1) podpisał w formie aktu notarialnego oświadczenie o ustanowieniu hipoteki i oświadczenie o poddaniu się egzekucji na podstawie art. 777 § 1 pkt 5 k.p.c.

Na skutek podjętych przez spółkę (...) działań windykacyjnych wobec (...) sp. z o.o. oraz wobec (...) sp. z o.o. zobowiązania tych podmiotów zostały w całości uregulowane w II połowie 2012 roku. Faktycznie nastąpiło to przez zabiegi oskarżonego A. S. (1).

A. S. (1) podczas rozmów z przedstawicielami spółki (...) w lutym 2012 roku zaproponował im rozpoczęcie handlu na rynku zagranicznym, bez udziału firmy (...), co miało stanowić sposób na dalsze zmniejszenie jego zadłużenia.

Można więc przyjmować, że przedstawiciele (...) stali przed dylematem, akceptować znaczne straty, czy przyjąć propozycję kontynuowania działalności z perspektywą spłaty zobowiązań przez oskarżonego.

Nie przekonuje w tym kontekście jednoznaczna ocena postawy przedstawicieli (...). Rozmowy i ustalenia z oskarżonym A. S. (1) przyniosły jednak pewne pozytywne efekty- wielkość jego zadłużenia, uwzględniając zadłużenie spółek, którymi faktycznie zarządzał, zostało istnienie zmniejszone. Porozumienie z 6 marca 2012 roku, uwzględniając aneks z 7 marca 2012 roku, dawało (...) szansę kontynuowania sprzedaży stali, tym razem za granicę, na warunkach, które – w jego przekonaniu – mogły stanowić lepsze zabezpieczenie jego wierzytelności. Jak już wskazywano wcześniej, zapłata ceny, po przedstawieniu przez oskarżonego A. S. (1) dowodu odbioru, tzw. płatność „na kole”, miała wiarygodnie potwierdzać, że towar faktycznie został dostarczony odbiorcy. Nic przy tym nie wskazywało w tym czasie, że czeska i słowackie spółki, które wskazywał oskarżony I. S., będą jedynie powiązanymi z nimi figurantami.

Wszystko to, nieskuteczne w świetle ostatecznych wyników działalności handlowej (...), nie przekonuje – jak przedstawia to Sąd Okręgowy – o intencjonalnych działaniach E. L. i J. S. (1) oraz porozumieniu co do udziału (...) w nielegalnych działaniach podatkowych.

Dowody z zeznań omawianych tu świadków należało poddać ocenie także w płaszczyźnie ich stopnia obiektywizmu oraz uwarunkowań towarzyszącym ustaleniom niniejszego postępowania. Sąd Okręgowy miał w polu widzenia, że aczkolwiek nie wprost, ale jednak, oceny sądów prezentowane w niniejszym postępowaniu, mogą mieć wpływ na oceny sądu w procesie prowadzonym przed Sądem Okręgowym w Katowicach, sygn. akt V K 144/18, gdzie E. L. i J. S. (1) mogą ponosić odpowiedzialność za udział w grupie przestępczej i przestępstwa skarbowe, których miała dokonać wspólnie z oskarżonym I. S.. Także Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd Okręgowy podkreśla, że te kwestie w zasadzie pozostają poza zakresem niniejszego procesu, nie ma pola do ich rozstrzygania. Nie można jednak nie dostrzegać uwikłania strony w tamtym postępowaniu oraz ryzyka odpowiedzialności jakie się z tym wiąże. Taka sytuacja stanowi dla świadków presję, ale nie musi wcale przesądzać o ich intencjonalnym zachowaniu w przedmiotowej sprawie. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że świadkowie ci występują tu w zdecydowanie innej roli niż oskarżony. Muszą zeznawać prawdę pod rygorem odpowiedzialności karnej albo powołując się na uprawnienie z art. 183 § 1 k.p.k., odmawiać odpowiedzi. Świadkowie ci złożyli zeznania stanowcze, nawet zdecydowanie negując podejrzenia ze strony oskarżonego. Jednocześnie E. L. i J. S. (1) są osobami o nieposzlakowanej opinii i istotnym dorobku zawodowym. Inaczej należy oceniać oskarżonego. Jak już wskazano wcześniej, ten broni się przede wszystkimi przed stawianymi mu zarzutami. Może mieć własną strategię obrony obliczoną na to postępowanie, ale także i to prowadzone przeciwko niemu o przestępstwa skarbowe. W końcu jest osobą, która prowadzi działalność przestępczą, oszukańczą, od wielu lat. Ocena dowodów z uwagi na cechy podmiotowe omawianych tu źródeł dowodowych również powinna przemawiać za wiarygodnością świadków, a nie oskarżonego.

Podsumowując, wskazane wyżej oceny przekonują o trafności podnoszonych w apelacjach oskarżycieli zarzutów. Sąd Okręgowy w tym zakresie dokonał ustaleń faktycznych wykraczając poza ramy swobody sędziowskiej wyznaczone w art. 7 k.p.k. Ustalenia te zostały dokonane także z pominięciem istotnych dowodów, które były Sądowi znane (art. 410 k.p.k.). Wszystko to skutkowało błędem w tych ustaleniach. Istotne okoliczności przemawiają za odrzuceniem wyjaśnień oskarżonego A. S. (1) jako dowodu nieuwiarygodnianego. Ustalenia należało dokonać na podstawie zeznań przedstawicieli pokrzywdzonej spółki (...) oraz na podstawie szeregu dowodów, które z tymi dowodami pozostają w logicznym powiązaniu.

Rozstrzygając o wiarygodności wskazanych tu dowodów i trafności ustaleń faktycznych trzeba mieć w polu widzenia także i to, że chodzi o ustalenia dokonywane na niekorzyść oskarżonych A. S. (1) i D. M. (1). Sąd Okręgowy w żadnym razie nie powoływał reguły z art. 5 § 2 k.p.k., każącą niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego. Także i aktualnie prezentowana, odmienna ocena szeregu dowodów, dokonywana jest wyłącznie na gruncie wskazań art. 7 k.p.k., na podstawie wskazań logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, aparatu, który pozwala ocenić dowody i prawidłowo ustalić stan faktyczny, bez potrzeby odwoływania się właśnie do zasady in dubio pro reo.

Zmiana ustaleń faktycznych przekłada się na kształt czynów przypisanych oskarżonemu A. S. (1) w pkt III, a oskarżonej D. M. (1) w pkt VII części dyspozytywnej. Czynów, których opis oraz kwalifikacja prawna dokonana w zaskarżonym wyroku została zredukowana w porównaniu do zarzutu. Wyeliminowano tam ustalenia ustawowych znamion przestępstwa oszustwa w zakresie szeregu zachowań przypisanych oskarżonemu A. S. (1) przez (...) sp. z o.o. oraz czeską i słowackie spółki oraz wobec D. M. (1) ustalenia i kwalifikację prawną przestępstwa oszustwa przez (...) sp. z o.o.

Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że zakwalifikowane przez Sąd Okręgowy jako odrębny czyn z art. 270 § 1 k.k. zachowania stanowią element czynu z art. 286 § 1 k.k. przypisany oskarżonemu A. S. (1) w pkt II części dyspozytywnej. Pozostaje to przedmiotem ustaleń dokonanych w postępowaniu odwoławczym i skutkuje koniecznością zmiany opisu przypisanego czynu i jego kwalifikacji prawnej.

Niemniej mamy tu jednak do czynienia z sytuacją, kiedy nie zapadło orzeczenie Sądu I instancji o uniewinnieniu, ale czyn przypisany oskarżonym w wyroku, w porównaniu do zarzutu, został istotnie zredukowany tak, że faktycznie można mówić o uniewinnieniu w pewnym zakresie zarzucanych przestępstw, uniewinnieniu w materialnym ujęciu. Konicznym jest więc rozważenie, czy taka sytuacja ma skutki w dopuszczalnym przez prawo zakresie orzekania reformatoryjnego. Trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy orzeczenie zmieniające wyrok w kierunku powrotu do konstrukcji zarzutów z aktu oskarżenia, nie narusza zakazu ne peius z art. 454 k.p.k. Ewolucja kształtu tego przepisu ma charakter jednoznacznie zawężający. Obecnie nie jest dopuszczalne orzekanie jedynie w wypadku wydania wyroku uniewinniającego lub umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości natomiast, że przedmiotem orzekania pozostaje ten sam czyn ujmowany naturalistycznie. Różnica odnosi się wyłącznie w kwestii wszystkich elementów stanu faktycznego, tj. okoliczności, które przesądzają o szerszej (surowszej) niż przyjmuje to Sądu I instancji kwalifikacji prawnej.

W tym zakresie koniecznym jest odwołać się do poglądów doktryny i orzecznictwa odnoszących się do kwestii orzekania o przestępstwie ciągłym. W tym przedmiocie istotne stanowisko zajął Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, Lex/el 2025. Literalna wykładnia art. 454 § 1 nie stoi na przeszkodzie włączeniu do czynu ciągłego zachowań, które zostały wyeliminowane z opisu czynu przez Sąd pierwszej instancji. Artykuł 454 § 1 zakazuje jedynie skazania po raz pierwszy w instancji odwoławczej. Oskarżony jest skazany za czyn ciągły (przestępstwo ciągłe), tylko że opis tego czynu nie zawiera wszystkich zachowań wchodzących w skład tego czynu. Z uwagi na prawną jedność czynu ciągłego nie można traktować poszczególnych zachowań, jako odrębnych przedmiotów procesu, co do których zapadają rozstrzygnięcia stanowiące de facto uniewinnienie, a tak traktuje się czasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2021 r., IV KK 671/19, Lex nr 3225304 – przywołanie autora) zmianę opisu czynu ciągłego przez wyeliminowanie z jego opisu poszczególnych zachowań. Skoro zatem oskarżony został skazany za czyn ciągły, to nie można jednocześnie traktować zachowań, które zostały wyeliminowane z opisu czynu jako uniewinnienia. Konsekwencją prawnej jedności czynu ciągłego jest brak rozstrzygnięcia uniewinniającego, a tylko wtedy działa zakaz z art. 454 § 1. Wobec tego na gruncie literalnej wykładni tego przepisu istnieje możliwość zmiany opisu czynu w instancji odwoławczej przez włączenie do jego struktury wyeliminowanych przez Sąd pierwszej instancji zachowań. Tak też przyjął Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9.04.2019 r., V KK 158/18, LEX nr 2642810, stwierdzając, że wprowadzenie przez Sąd odwoławczy do opisu przypisanego w wyroku Sądu pierwszej instancji czynu ciągłego (art. 12 k.k.) zachowań, które zostały wyeliminowane z opisu tego czynu przez Sąd pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.

Przytoczone tu poglądy podnoszą dopuszczalność zmiany opisu czynu ciągłego przypisanego oskarżonemu przez uzupełnienie go o inne zachowania (zachowania noszące znamiona czynów karalnych). To zdecydowanie dalej idące stanowisko, niż sytuacja w niniejszej sprawie. Tu w zaskarżonym wyroku przypisano oskarżonym wszystkie zachowania, a zmiana ustaleń faktycznych nie wykracza poza zakres przypisanego czynu, ale skutkuje rozszerzeniem charakteru przypisanego przestępstwa i jego kwalifikacji prawnej. Taka zmiana nie może być też zaskakująca dla stron postępowania w szczególności oskarżonych, nie narusza konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP , a przez to nie narusza zasady ne peius z art. 454 k.p.k. Wyrok reformatoryjny w tych okolicznościach jest dopuszczalny.

Uwzględnienie zasadniczych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przy braku przeszkód do wydania wyroku zmieniającego, skutkowało koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku wobec oskarżonych A. S. (1) i D. M. (1).

Konsekwencją zmiany ustaleń faktycznych było przypisanie w pkt II 1) a) oskarżonemu A. S. (1) przestępstwa kierowania grupą przestępczą, a w pkt II 2), a oskarżonej D. M. (1) udziału w grupie przestępczej. Dokonany aktualnie opis czynu, uwzględnia ustalenia dokonane przez Sąd Okręgowy w swoim wyroku w porównaniu do zarzutu (ograniczając działania grupy do przestępstw przeciwko mieniu oraz przeciwko dokumentom, bez przestępstw skarbowych, okresu działalności grupy, który nie może obejmować okresu popełnienia przestępstwa na szkodę (...) przypisanego oskarżonym w pkt IV i VIII części dyspozytywnej. Z kolei ustalenia dokonane przez Sąd Apelacyjny w niniejszym postępowaniu musiały skutkować zmianą opisu czynów z art. 258 § 1 i 3 k.k. przez przyjęcie, że grupa ta działała przez cały okres działalności przestępczej na szkodę spółki (...) i jej celem było dokonywanie przestępstw przeciwko mieniu (oszustw) oraz przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, w ramach podmiotów gospodarczych takich, jak: (...) z siedzibą w N., (...) sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., (...) oraz (...) s.r.o z siedzibą w C. w Słowacji, (...) s.r.o. z siedzibą w O. w Czechach, (...) s.ro. z siedzibą w V. w Słowacji. Okres ten ustalono od listopada 2011 roku do maja 2012 roku.

Taki okres udziału w grupie przestępczej przypisano również oskarżonej D. M. (1). Wynikał on z dat przypisanych oskarżonej przestępstw oszustwa lub przestępstw pomocy udzielonej A. S. (1) w dokonaniu oszustwa na szkodę (...).

Z koli zachowania skutkujące rozporządzeniem mienia dokonane przez spółkę (...) w okresie od marca do końca maja 2012 roku dokonane na rzecz (...) sp. z o.o. oraz na rzecz spółek czeskiej i słowackich: (...) s.r.o. (...) s.r.o., czy (...) s.r.o. zostały dokonane w skutek błędu odnoszących się do faktycznych okoliczności wszystkich tych transakcji, a odnoszących się do rzeczywistego dokonania dostawy towarów, uiszczenia częściowej należności za towar, a w końcu samej możliwości i zamiaru uiszczenia pełnej ceny sprzedaży. Zachowania te, podobnie jak zachowania odnoszące się do innych podmiotów, które zostały objęte czynem przypisanym oskarżonemu w pkt II części dyspozytywnej stanowią jeden czyn, stanowiący szereg zachowań, które, z uwagi na tożsamość uprzednio podjętego zamiaru trzeba kwalifikować jako jeden czyn przestępny podlegający kwalifikacji prawnej z art. 12 k.k. Czyn przypisany na nowo oskarżonemu A. S. (1) w pkt II 1) b) z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. faktycznie odpowiada opisowi czynu z pkt II zarzutu aktu oskarżenia, choć uwzględnia konieczne zmiany w zakresie prawidłowych ustaleń dokonane już przez Sąd I instancji, jak i zmiany jakie są wynikiem ustaleń dokonanych w postępowaniu odwoławczym. Zmiany te odnoszą się do kwestii wielkości wyrządzonej szkody, czasu realizacji przestępstwa itd.

Niezależnie od okoliczności powołanych wyżej, należy także w tym miejscu podnieść, że Sąd Apelacyjny nie dysponuje materiałem, ale też nie jest uprawniony w niniejszym postępowaniu przesądzać o działalności przestępczej w zakresie przestępstw skarbowych. Ustalenie czy istotnie dokonywano wyłudzeń podatkowych w mechanizmie tzw. karuzeli podatkowej oraz czy faktycznie brała w tym udział spółka (...), zdecydowanie przekracza ramy tego postępowania. Dla Sądu zasadnicza pozostaje ocena, że zgromadzone w sprawie dowody nie dają podstaw do ustalenia, aby przedstawiciele pokrzywdzonego (...) w zakresie wszystkich opisanych w czynie zachowań, mieli świadomość działań oskarżonego I. S., które pozostawały niezgodne z przyjętą procedurą sprzedaży stali, oraz mogły skutkować niewywiązaniem się jakiegokolwiek z kontrahentów, w tym spółek czeskiej i słowackich, z obowiązku zapłaty, według przedstawionych (...) zamówień. Pokrzywdzona spółka sfinansowała transakcje sprzedaży, miała podstawy oczekiwać, że otrzyma należną jej z tych sprzedaży cenę. Fakt, że tak się nie stało w przypadku sprzedaży realizowanej dla (...) s.r.o. (...) s.r.o., czy (...) s.r.o. jest wynikiem wprowadzenia przedstawicieli pokrzywdzonego w błąd, co do okoliczności transakcji i rzeczywistych zamiarów A. S. (1). W przypadku spółki (...), późniejsze naprawienie szkody przez zapłatę ceny, nie ma znaczenia dla oceny faktycznych oszukańczych działań podjętych przez oskarżonych A. S. (1) i D. M. (1) w celu doprowadzenia do rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzoną spółkę.

Zmiana ustaleń faktycznych i skazanie oskarżonych za czyny w zmienionej postaci skutkowały także wymierzeniem na nowo kary, która jednak nie we wszystkich przypadkach uwzględniała zarzuty rażącej niewspółmierności kary postawiane w apelacjach prokuratora i oskarżyciela posiłkowego.

Sąd Apelacyjny w pkt II 1) a) i II 2) a) wymierzył oskarżonemu A. S. (1) za kierowanie grupą przestępczą karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a D. M. (1) za udział w grupie przestępczej 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kary te są identyczne z tymi wymierzonymi tym oskarżonym w zaskarżonym wyroku (pkt I i VI części dyspozytywnej). Taki wymiar kary był przedmiotem zarzutu apelacji prokuratora (pkt VI zarzutu) oraz apelacji pełnomocników oskarżyciela posiłkowego.

Taki wymiar kary, wbrew twierdzeniom skarżących, realizuje ustawowe dyrektywy ogólne i szczególne wymiaru kary. Kara, zróżnicowana przecież w zależności do charakteru czynu przypisanego poszczególnym oskarżonym, odzwierciedla właściwie postać zamiaru, istotny stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz w konieczny sposób realizuje wskazania prewencji szczególnej wobec oskarżonych. Czyn przypisany oskarżonym ma przecież charakter przestępstwa formalnego, polegającego wyłącznie na samym porozumieniu, które staje się, a tak miało to miejsce w nieniniejszej sprawie, podstawą do realizacji działalności przestępczej. Stąd o społecznej szkodliwości przesądza nie tylko cel działania, długotrwałość istnienia grupy przestępczej, jej skład osobowy (szerszy lub węższy), ale przede wszystkim niebezpieczeństwo jakie taka grupa stwarza dla porządku prawnego, na ile jest ona skuteczna jako baza dla realizacji konkretnych przestępstw. W realiach niniejszej sprawy ustalone cechy grupy przestępczej przekonują o jej istotnej społecznej szkodliwości. Jednakże nie może ulegać wątpliwości, że istotnie większą społeczną szkodliwość mają same czyny oszukańcze realizowane przez oskarżonego A. S. (1) i pozostałych oskarżonych w ramach tej grupy. Kara winna więc odzwierciedlać społeczną szkodliwość istnienia samej grupy przestępczej oraz pozostawać w proporcji do przypisanych czynów. Kara w ustalonym rozmiarze uwzględnia należycie wszystkie okoliczności sprawy. Jest na tyle surowa, aby dostarczać oskarżonym koniecznej dolegliwości. Jest sprawiedliwa, ale też winna kształtować w sposób właściwy społeczną świadomość prawną.

Zdecydowanie surowiej niż prokurator należało ocenić czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przypisany oskarżonemu A. S. (1) w pkt II 1) b) będący w istocie odpowiednikiem czyny czynu z pkt II zarzutu aktu oskarżenia. Uwzględniony w wyroku wniosek prokuratora o powrót do konstrukcji jednego przestępstwa oszustwa na szkodę (...), realizowanego przez A. S. (1) przy wykorzystaniu różnych podmiotów, w tym czeskiego i słowackich, musiał jednak skutkować wymierzeniem kary istotnie surowszej, niż ta wnioskowana przez oskarżyciela publicznego tj. 3 lata pozbawienia wolności, oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) adw. P. K. – 4 lat pozbawienia wolności. W przypadku wniosku prokuratora, jest to nawet kara niższa niż suma kar wymierzonych w pkt II i III części dyspozytywnej (3 lata pozbawienia wolności i 7 miesięcy pozbawienia wolności).

Wymiar kary za przypisany oskarżonemu A. S. (1) czyn musi uwzględniać przede wszystkim okoliczności przedmiotowe, takie jak wielomiesięczny okres realizacji czynu, wyrafinowany sposób działania, wielką wartość mienia będącego przedmiotem przestępstwa oraz wartość szkody wyrządzonej przestępstwem, która wynosi obecnie przeszło 4,6 milionów złotych. Fakt, że szkoda ta została w istotnej części naprawiona przez ubezpieczenie, nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Fakt, że oskarżony osobiście naprawił w części szkodę wyrządzoną przestępstwem (zobowiązania spółki (...), (...) oraz częściowo jego osobiste zobowiązania zaciągniętych jako PHU (...)) nie zmienia jednoznacznie krytycznej oceny działalności oskarżonego. Wysoką społeczną szkodliwość czynu oskarżonego A. S. (1) należy upatrywać również w jego sposobie zachowania, które cechuje nie tylko umyślny kierunkowy zamiar, ale również istotna determinacja w realizacji przestępstwa. Oskarżony działa w sposób przebiegły, modyfikuje swój sposób działania, wprowadza coraz to inne czynniki, które miałyby budzić do niego zaufanie oraz skłaniać do akceptacji jego projektów. Posługuje się przy tym nie tylko perswazją, kłamliwymi informacjami i zapewnieniami, ale także fałszuje i posługuje się sfałszowanymi dokumentami, które mają wywołać przekonanie o płatnościach, o wywiązaniu się ze zobowiązań. W końcu oskarżony współdziała z innymi osobami, gdzie jego rola w przestępstwie jest faktycznie dominująca. W końcu na wymiar kary wobec oskarżonego musi uwzględniać jego dotychczasowa karalność, karalność wielokrotna, w tym za przestępstwa oszustwa i popełnione w grupie przestępczej. Prowadzone są także przeciwko oskarżonemu inne postępowania. To wszystko przekonuje, że należy oskarżonemu wymierzyć karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Dopiero w tym rozmiarze kara, kara bez wątpienia surowa, będzie karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz karą sprawiedliwą. Kara ta nie jest jednak karą nadmiernie surową, gdyż nie przekracza nawet połowy zasadniczego ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 294 § 1 k.k. Trzeba bowiem było uwzględnić w tym zakresie fakt, że czyny oskarżonego miały miejsce stosunkowo dawno. Postępowanie w sprawie było długotrwałe, a od czynu minęło prawie 13 lat.

Sąd Apelacyjny wymierzając oskarżonej D. M. (1) karę za przypisany jej w pkt II 2) b) czyn z art. art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzył ją w wysokości 2 lat pozbawienia wolności. Takie też oczekiwania deklarowali skarżący, prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) adw. P. K., oraz taki też był wymiar kary za ten czyn w pkt VII części dyspozytywnej, choć była to istotnie łagodniejsza postać tego czynu. Przy wymiarze kary należało uwzględniać okoliczności przedmiotowe, które w istotnym zakresie przemawiają na korzyść oskarżonej. Ta była inspirowana i kierowana przy realizacji czynu przez oskarżonego A. S. (1). To on nadawał ton działaniom, rozdysponowywał role i zadania. Oskarżona choć miała istotną rolę w działaniach oskarżonego, dokonywała szeregu czynności, nie była samodzielna. Sąd Okręgowy ustalił, że była tzw. „prawą ręką” oskarżonego A. S. (1). Nie ustalono jednak, aby wykazywała się ona własną inicjatywą albo miała wpływ na proces działalności przestępczej. Istotną okolicznością łagodzącą w przypadku oskarżonej jest fakt, że zobowiązania spółki (...) sp. z o.o., której oskarżona była udziałowcem i prezesem, zostały w całości spłacone przez I. S.. Naprawienie szkody to zawsze okoliczność o istotnym znaczeniu, która musi zostać uwzględniona przy wymiarze kary. Przypisany oskarżonej czyn obejmuje także pomocnictwo do oszustwa przy wykorzystaniu innych podmiotów (czeskiego i słowacki), gdzie szkoda nie została naprawiona. To z kolei sprzeciwia się istotnemu złagodzeniu wymierzonej za ten czyn kary.

Zmiana wyroku w zakresie kar jednostkowych skutkowała koniecznością wymierzenia nowej kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny. Bezprzedmiotowe są więc zarzutu formułowane przez skarżących w tym zakresie. Stanowiska te zostały jednak rozważone i uwzględnione przy wymiarze kary łącznej przez Sąd Apelacyjny.

Sąd Apelacyjny uwzględnił natomiast zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony w apelacji prokuratora i orzekł wobec A. S. (1) w pkt II 1) c), na podstawie art. 41 § 1 i 2 k.k. zakaz zajmowania stanowiska prezesa zarządu, członka zarządu, członka rady nadzorczej oraz prokurenta w spółkach prawa handlowego oraz prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej oraz działalności w ramach spółki cywilnej w zakresie handlu artykułami przemysłowymi na okres 10 lat, a wobec oskarżonej D. M. (1) w pkt III c) na okres 7 lat. Oskarżeni wykorzystali w prowadzonej działalności przestępczej struktury organizacyjne podmiotów gospodarczych, w tym spółek prawa handlowego, istotnie podważając pewność obrotu oraz zaufanie do osób prawnych występujących w obrocie. To przekonuje wprost o konieczności orzeczenia wobec oskarżonych środka karnego i pozbawienia ich prawa do prowadzenia działalności gospodarczej we wskazanym zakresie oraz zajmowania stanowisk związanych z reprezentowaniem podmiotów prawa handlowego.

Krytycznie należało z kolei ocenić zarzuty apelacji oskarżycieli, odnośnie rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego skierowanego wobec oskarżonego T. F.. Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych w zakresie czynów przypisanych temu oskarżonemu dokonał w zasadniczym zakresie na podstawie wyjaśnień samego oskarżonego, które zostały potraktowane jak wiarygodne oraz istotne dla ustalenia stanu faktycznego, w tym co do istnienia grupy przestępczej oraz samego oszustwa przy wykorzystaniu spółki (...). Taka ocena tego dowodu jest zgodna także ze stanowiskiem skarżących. Nie ma więc aktualnie podstaw, aby dokonywać zmiany czynów przypisanych oskarżonemu, jak i zwłaszcza w zakresie wymiaru kary orzeczonej temu oskarżonemu.

Podniesiony w apelacji prokuratora zarzut rażącej niewspółmierności kary, co do przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu T. F., jest w sposób oczywisty nie do zaakceptowania. Po pierwsze skarżący prokurator domaga się wymierzenia oskarżonemu za ten czyn kary w takim samym rozmiarze jak oskarżonej D. M. (1) tj. 2 lat pozbawienia wolności. Kara musi uwzględniać okoliczności wskazane w treści zarzutu prokuratora, z tym, że właśnie okoliczności czynu przemawiają za istotnie łagodniejszą karą wobec oskarżonego T. F.. O ile D. M. (1) miała istotnie wyższą pozycję w samej grupie przestępczej, ściśle współpracowała z A. S. (1), który polecał jej szereg istotnych w działalności przestępczej czynności, w tym prowadzenie rozliczeń spółek, albo fałszowanie i przesyłanie sfałszowanych potwierdzeń przelewów do pokrzywdzonej spółki. Rola oskarżonego A. F. była zdecydowania mniejsza i ograniczała się wyłącznie do reprezentowania jednej spółki - (...), bez żadnej inwencji przy wykonywanych czynnościach. Trzeba w tym zakresie w całości akceptować ustalenia i stanowisko Sądu Okręgowego, który przyjmuje, że rola T. F. w grupie była stosunkowo mała, ograniczała się wyłącznie do wykonywania wydanych mu przez A. S. (1) lub D. M. (1) czynności. Już to każe istotnie ograniczać rozmiar kary wymierzonej temu oskarżonemu.

Inną ważną okolicznością jaką należało wziąć pod uwagę, to postawa oskarżonego T. F. w postępowaniu. Ten, jako jedyny z oskarżonych w niniejszym postępowaniu, przyznał się do popełnienia czynu oraz złożył wyjaśnienia, w których zawarł relację odnoszącą się do istnienia samej grupy przestępczej oraz okoliczności przypisanych oskarżonym czynu. Może nie są to faktycznie okoliczności przełomowe w sprawie, ale tak w ocenie oskarżyciela publicznego, jaki i zwłaszcza Sądu Okręgowego, były to okoliczności ważne, a dowód ten został oceniony jako w całości wiarygodny.

Prokurator w odniesieniu do T. F. stawia również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, odnośnie okoliczności faktycznych, które stały się dla Sądu Okręgowego podstawą do zawieszenia temu oskarżonemu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności (zarzut pkt VII apelacji prokuratora). Na stronie 184 uzasadnienia Sąd Okręgowy przedstawił swoje stanowisko w tym przedmiocie „ W ocenie Sądu, szansa, jaką jest niewątpliwie warunkowe zawieszenie wykonania kary pozwoli bowiem oskarżonemu T. F. na zweryfikowanie swojej postawy, głębszą refleksję dotyczącą popełnionego przez niego czynu. Zdaniem Sądu, okoliczności sprawy, jak i postawa oskarżonego pozwala na przyjęcie, iż czyn popełniony przez nich miał charakter jedynie incydentalny, a w przyszłości nie popełni on już takiego czynu, jak również przestrzegać będzie porządku prawnego”. Takie stanowisko Sądu, nie tylko zasługuje na akceptację aktualnie, w świetle powołanych wyżej okoliczności czynu i osobowości oskarżonego T. F., ale został on niejako pozytywnie zweryfikowany w perspektywie przeszło blisko 13 lat od czynu. Oskarżony popełnił wprawdzie kolejne przestępstwa, nie były to już przestępstwa przeciwko mieniu lub obrotowi gospodarczemu. Był karany w 2020 roku (skazanie znane Sądowi Okręgowemu) oraz ponownie w 2022 roku za przestępstwo niealimentacji z art. 209 § 1a k.k. na karę ograniczenia wolności. O ile to też jest okoliczność obciążająca, to nie może ulegać wątpliwości, że oskarżony zerwał z działalnością przestępczą, jaka jest przedmiotem niniejszego postępowania. Inaczej niż oskarżony A. S. (1), ale także D. M. (1).

Sąd Apelacyjny nie podzielił także przekonania prokuratora podniesionego w zarzucie apelacji, że w stosunku od T. F. zachodzi potrzeba orzekania zakazu wykonywania działalności lub funkcji na podstawie art. 41 § 2 k.k. Odmienne niż w przypadku pozostałych oskarżonych ustalenia, co do T. F. przekonują, a przekonanie to ma oparcie w dotychczasowym sposobie jego zachowania, że orzekanie takiego środka karnego nie jest konieczne, nie ma uzasadnienia, a także oskarżony z uwagi na swoje ograniczenia, nie ma faktycznie możliwości podejmować takich działań w obrocie prawnym i gospodarczym.

Apelacja oskarżyciela posiłkowego (...) a.s.

W całości zasadna pozostaje także apelacja oskarżyciela posiłkowego (...) a.s. adw. P. L., gdzie zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 46 § 1 k.k. przez nie orzeczenie wobec D. M. (1) obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej spółki.

Sąd Okręgowy trafnie przyjmuje za podstawę orzekania w niniejszej sprawie przepis kodeksu karnego obowiązujące do 1 lipca 2015 roku. Odnosić to należy również do treści art. 46 § 1 k.k., który w tym czasie stanowił środek karny, gdzie orzekanie miało podlegać dyrektywą wymiaru kary z art. art. 53 k.k., art. 54 § 1 k.k. oraz art. 55 k.k. (art. 56 k.k.). Takie ówczesne pozycjonowanie obowiązku naprawienia szkody dawało pewne możliwości do jego modyfikowania z uwzględnieniem choćby wielkości korzyści odniesionych z przestępstwa albo możliwości majątkowych i zarobkowych zobowiązanego. Nie dawało jednak możliwości, aby od orzeczenia odstąpić. Orzekanie także wówczas było obligatoryjne, jeśli taki wniosek został złożony przez pokrzywdzonego (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2015 r. w sprawie II K 27/15, LEX nr 1683233). A tak było w niniejszej sprawie.

W konsekwencji zaniechanie orzeczenia wobec oskarżonej obowiązku naprawienia szkody stanowi naruszenie art. 46 § 1 k.k. Usunięcie tego uchybienia wymagało zmiany wyroku w tym zakresie.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że odpowiedzialność odszkodowawcza oskarżonej ma charakter solidarny z innymi zobowiązanymi, w tym w szczególności z A. S. (1) jako głównym sprawcą, ale także samą spółką (...) sp. z o.o. która była podmiotem umowy sprzedaży. Odpowiedzialności oskarżonej nie wyklucza przy tym ustalenie odpowiedzialności odszkodowawczej innych zobowiązanych podmiotów na podstawie innych tytułów, także takich uzyskanych w odrębnym postępowaniu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2018 r., w sprawie II AKa 41/18, LEX nr 2532124). Zakres odpowiedzialności oskarżonej w tym momencie wyznacza wyłącznie wartość szkody, która aktualnie nie została naprawiona. Z ustaleń Sądu Okręgowego, wynika, że całość ustalonej w postępowaniu szkody nadal jest dochodzona przez pokrzywdzoną spółkę.

W ocenie Sądu Apelacyjnego solidarna istota zobowiązania z tytułu szkody, także w wypadku orzekania na podstawie przepisów prawa karnego w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 roku, przesądza w interesie pokrzywdzonego o pełnej odpowiedzialności każdego ze sprawców. Istotne trudności w dochodzeniu naprawienia szkody oraz stosunkowo ograniczone możliwości majątkowe oskarżonej przekonują, że nawet przy orzeczeniu odpowiedzialności odszkodowawczej w pełnej wysokości, możliwości restytucyjne będą bardzo ograniczone. Nie ma więc powodów, aby już w orzeczeniu ograniczać odpowiedzialność oskarżonej D. M. (1). Gdyby faktycznie naprawiła ona szkodę w całości, to będzie miała roszczenie wobec oskarżonego A. S. (1) o zwrot części odpowiedniej do jego korzyści i udziałowi w przestępstwie. Dziś ograniczanie tej odpowiedzialności musiałoby się odbywać z niekorzyścią dla pokrzywdzonego.

Nie ulega więc wątpliwości, że orzeczenie w sprawie musi obejmować całość szkody. Musi to być też naprawienie szkody w kwocie i walucie zobowiązania. Po pierwsze: zobowiązanie zostało zaciągnięte w Euro. Tak też miało być spłacone. Stąd też jako właściwe należy oceniać właśnie orzeczenie obowiązku zapłaty naprawienia szkody w walucie i kwocie zobowiązania. Taka możliwość w przypadkach uzasadnionych okolicznościami czynu dopuszczał już poprzednio tut. sąd (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2013 roku, II AKa 157/13, Lex nr 1331174) już na gruncie brzmienia art. 46 § 1 kk i art. 415 kpk obowiązującego przed zmianą obowiązującą od 1.07.2015 roku (Dz.U. 2015.396).

Pozostałe rozstrzygnięcia.

Wymierzenie oskarżonym A. S. (1) w pkt II 1) a)-b) ponownie kar jednostkowych, a D. M. (1) w pkt II 2) a)-b), wymagało wymierzenia na nowo kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny (pkt IV niniejszego wyroku). Zastosowanie na podstawie art. 4 § 1 k.k. jako względniejszej ustawy karnej obowiązującej w dacie czynu tj. przed 1 lipca 2015 roku ma szczególne znaczenie właśnie w zakresie wymiaru kary łącznej. Jako przesłanki wymiaru kary łącznej należał brać pod uwagę okoliczności poszczególnych przestępstw, w tym ich zbliżony charakter oraz zbieżność czasową. Są to więc okoliczności, które istotnie przemawiają za zastosowaniem zasady absorpcji. Jednakże nie może to być absorpcja pełna z uwagi na fakt, że kara obejmuje skazania za przestępstwa przeciwko różnemu dobru prawnemu, a przy tym przestępstwo oszustwa na szkodę (...) a.s. z siedzibą w O. miało miejsce już po blisko roku od zakończenia przestępstwa oszustwa na szkodę (...). To przekonuje, że wymiar kary łącznej musi nastąpić na zasadzie asperacji.

Sąd Apelacyjny zastosował tę samą, co Sąd Okręgowy zasadę wymiaru kary łącznej tj. zasadę asperacji. Dla wymiaru kary łącznej istotne znacznie należało także nadawać dyrektywą wymiaru kary, w tym dyrektywie sprawiedliwościowej oraz potrzebom prewencji indywidualnej. To przekonuje, że właściwym będzie wymiar kary, który będzie oznaczał karę surową, dolegliwą, ale też taką, która jest dostosowana do właściwości i warunków osobistych oskarżonych. Kara łączna 6 lat pozbawienia wolności orzeczona wobec A. S. (1) musi uwzględniać jego dotychczasowy sposób życia oraz wielokrotną karalność za podobne przestępstwa. Wobec D. M. (1) natomiast kara łączna 2 lat i 6 miesięcy, jest karą istotnie łagodniejszą, faktycznie zbliżoną do absorpcji i uwzględnia aktualną postawę życiową oskarżonej, która miałaby już zerwać związki z oskarżonym oraz nie popełniać poważnych przestępstw. Oskarżona nawet zamieszkując obecnie za granicą dopuszczała się przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko mieniu, choć o zdecydowanie mniejszym znaczeniu (k. 24325).

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej należało zaliczyć oskarżonym okres zatrzymania w niniejszej sprawie.

Koszty postępowania.

Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców z urzędu adw. P. Ż. i adw. D. K. po 2.066,40 zł, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygnięcie to znajduje podstawę w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), przy czym wysokość wynagrodzenia została ustalona w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763).

Sąd Apelacyjny przyznał obu obrońcom wynagrodzenie w stawce podstawowej, nie uwzględniając żądania orzeczenia tego wynagrodzenia w stawce powiększonej tj. 300 % stawki podstawowej. Nie budzi zasadniczych wątpliwości, że niniejsza spraw jest sprawą o istotnym stopniu złożoności. Nie tylko obszerna, ale też wymagająca pod względem złożoności faktycznej i prawnej. Jednakże owe cechy ujawniły się w postępowaniu pierwszoinstancyjnych albo przy sporządzaniu apelacji, ale już samo postępowanie odwoławcze nie wiązało się dla obrońców, ani ze szczególnym nakładem czasu, pracy albo nawet z potrzebą istotnego pogłębienia wiedzy o sprawie lub zagadnieniach prawnych. Należy więc przyjmować, że wynagrodzenie w stawce podstawowej powiększone o wynagrodzenie za kolejne rozprawy, będzie wystarczające i rekompensuje nakład pracy obrońców.

Zwolniono oskarżonych A. S. (1) oraz D. M. (1) od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, obciążając Skarb Państwa wydatkami tego postępowania. W przypadku tych oskarżonych, apelacja oskarżycieli była zasadna. Orzeczenie to znalazło oparcie w przepisach art. 635 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k., a także art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 123 z późniejszymi zmianami). W zakresie tego rozstrzygnięcia uwzględniono stan osobisty, rodzinny i majątkowy oskarżonych, a w szczególności fakt, że będą oni przez następne lata odbywać orzeczoną im karę pozbawienia wolności. Apelacja prokuratora wobec T. F. nie została uwzględniona w całości, co skutkowało obciążeniem Skarbu Państwa wydatkami postępowania w tej części (art. 636 § 1 k.p.k.).

Jerzy Skorupka Piotr Kaczmarek Maciej Skórniak